Συνέντευξη με τον  συγγραφέα Μιχάλη Διακομιχάλη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Οικείος με την Ήπειρο αισθάνεται ο συγγραφέας του βιβλίου «Παρακαλούσα το θάνατο», που όπως λέει ο ίδιος είναι προσωπικό ημερολόγιο του πατέρα του ο οποίος κατέγραφε τα συμβάντα τα τρία χρόνια που έλειπε από τη Νίσυρο. Ο Μιχάλης Διακομιχάλης εργάζεται στην Πρέβεζα και είναι Επίκουρος καθηγητής στο ΤΕΙ Ηπείρου, δίνει συνέντευξη στον τακτικό συνεργάτη της «Φωνής» Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη και μιλάει για το βιβλίο «Παρακαλούσα το θάνατο».

Ερωτήσεις

Ερ: Ποια ήταν η αφορμή για να γραφεί το βιβλίο «Παρακαλούσα το θάνατο», εκδόσεις Χρήστος Δαρδανός;

Απ: Η ίδια η περιπέτεια του πατέρα μου, που κατέγραφε αρχικά σε ημερολόγιο, και μετά την επιστροφή του στη Νίσυρο άρχισε να γράφει με λεπτομέρειες όλα όσα του είχαν συμβεί τα τρία χρόνια που έλειπε από το νησί και τον θεωρούσαν όλοι σκοτωμένο από τους Γερμανούς. Τότε μου έδωσε το Ημερολόγιο και τα τετράδια λέγοντας μου: «Θα τα πάρεις να τα διαβάσεις και κάποια στιγμή μπορεί να τα γράψεις σε βιβλίο. Ίσως εγώ να μην ζω τότε. Κάποτε όμως είμαι σίγουρος πως θα τα γράψεις». Ένιωσα μια δέσμευση και ένα βάρος που δεν ήξερα αν μπορούσα να αναλάβω. Όταν κατάφερα να αποβάλω το βάρος και τη φόρτιση που απορρέει από την εξ αίματος σχέση, αφού ο άνθρωπος που καλούμουν να δημοσιοποιήσω την ιστορία του ήταν ο πατέρας μου, τότε αντιλήφθηκα τις εκατοντάδες χιλιάδες τραγικές και ξεχωριστές ιστορίες τόσων αφανών θυμάτων και ηρώων του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου που έμειναν θαμμένες για πάντα στα στρατόπεδα της Ευρώπης και συνειδητοποίησα πως είχα υποχρέωση να γράψω το βιβλίο, όχι μόνο για τον πατέρα μου, αλλά για όλους όσους δεν κατάφεραν να γυρίσουν και να διηγηθούν, έστω στα εγγόνια τους, το Γολγοθά της ζωής τους.

 

Ερ: Από τον τίτλο και μόνο καταλαβαίνει ο αναγνώστης ότι το βιβλίο σας είναι συναρπαστικό. Αλήθεια ενδιαφέρουν το αναγνωστικό κοινό οι προσωπικές μαρτυρίες;

 

Απ: Το κοινό που ενδιαφέρεται για την ιστορία και τα γεγονότα που με κάποιο τρόπο έχουν επηρεάσει τις ζωές μας, θεωρώ ότι έλκεται από τις «πραγματικές ιστορίες» περισσότερο παρά από μια μυθιστορηματική ιστορία που ενδιαφέρει κυρίως τον αναγνώστη που θέλει να «δραπετεύσει» από την πραγματικότητα και να περιπλανηθεί σε ένα ιδεατό και κατασκευασμένο κόσμο.

 

Ερ: Όσα αφηγείστε στο βιβλίο από πού τα αντλήσατε;

Απ: Από το πρωτότυπο Ημερολόγιο, καθώς και από τα οκτώ τετράδια της προσωπικής του εμπειρίας από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που κατέγραψε τις νωπές ακόμα μνήμες από την τρίχρονη περιπέτειά του. Η εξακρίβωση ορισμένων στοιχείων, όπως ονόματα, πόλεις, τοποθεσίες, χρονολογίες με ώθησε σε έρευνα για να διαπιστώσω την ορθότητα και τη σωστή μεταφορά των πληροφοριών και δεδομένων που είχε καταγράψει ο πατέρας μου. Η ανάγκη για διασταύρωση ορισμένων στοιχείων με οδήγησε επιπλέον τόσο στη μελέτη ιστορικών βιβλίων για το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο όσο και στην άντληση πληροφοριών μέσα από συζητήσεις με ορισμένους από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές (Νισύριους κυρίως) ή και συγγενείς τους.

Ερ: Η διαδρομή του πατέρα σας μοιάζει με εκείνη του Οδυσσέα. Μόνο που του πατέρα σας η επιστροφή ήταν πολύ σκληρή. Μήπως οι ιστορικές στιγμές τότε ήταν πολύ δύσκολες;

 

Απ: Δεν ήταν μόνο δύσκολες αλλά πρωτόγνωρες. Οι κοινωνίες ήταν εξαθλιωμένες μετά τον όλεθρο του πολέμου και η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες ήταν ρευστή και ευμετάβλητη. Ήταν σαν να ανέμεναν όλοι να ανατείλει ένας καινούργιος, λαμπερός ήλιος, αλλά ταυτόχρονα «έτρεμαν» μήπως εμφανιστούν νέα μαύρα σύννεφα στον ορίζοντα.

 

Ερ: Οι περιγραφές αλλά και οι αναφορές του πατέρα σας χαράχτηκαν και τον ακολούθησαν σε όλη του τη ζωή. Ποια ήταν η ανταπόκριση της πολιτείας στους αγώνες του;

 

Απ: Του είχε απονεμηθεί κάποια τιμητική διάκριση η οποία συνοδευόταν από την απόφαση για καταβολή μιας πενιχρής σύνταξης, λόγω της αναπηρίας του. Ποτέ δεν ζήτησε κάποιο αντάλλαγμα για ότι έκανε, παρ’ όλο που η πολιτεία είχε θεσπίσει ευεργετικά μέτρα για επαγγελματική αποκατάσταση των αναπήρων πολέμου.  Αφενός δεν ήθελε να θυμάται όσα φρικιαστικά έζησε και αφετέρου, λόγω της περηφάνιας του, δεν ήθελε να τον βλέπουν σαν ανάπηρο που είχε ανάγκη ξένης βοήθειας για την επιβίωσή του.

 

Ερ: Το βιβλίο σας απεικονίζει την ιστορία της βασανισμένης πατρίδας. Αναλογιζόμενος την σημερινή οικονομική κατάσταση μήπως η ιστορία επαναλαμβάνεται;

 

Απ: Πιστεύω ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται αλλά κάθε φορά σε «άλλο σκηνικό», σε διαφορετικές συνθήκες και με άλλα μέσα για την επίτευξη των στόχων.  Το απαύγασμα κάθε ιστορίας παραμένει πάντα η ανάδειξη των πανανθρώπινων αξιών και του αέναου αγώνα για αξιοπρεπή διαβίωση. Τότε οι λαοί της Ευρώπης οραματίζονταν και οικοδομούσαν με το αίμα τους ένα διαφορετικό κόσμο, απαλλαγμένο από κάθε είδους φασιστικά «σκιάχτρα» ενώ σήμερα η Ελλάδα ξαναβλέπει ως απότοκο της τραγικής πολιτικής διαχείρισης και εθνικής αφασίας των τελευταίων δεκαετιών, την εκβιαστική παρέμβαση των Βρυξελλών και του ΔΝΤ που τσαλακώνουν την εθνική ανεξαρτησία και την περηφάνια ενός λαού παράλληλα με την εφιαλτική αναβίωση του (νεο)ναζιστικού τέρατος.

 

Ερ: Συναντήσατε δυσκολίες για να εκδώσετε το βιβλίο σας;

 

Απ: Πάρα πολλές. Ίσως αν ήταν έτοιμο πριν τη σημερινή κρίση να ήταν πιο εύκολη η έκδοσή του.  Αρκετοί εκδοτικοί οίκοι αρνήθηκαν να το εκδώσουν, λόγω θέματος και εκτιμώμενης εμπορικότητας του βιβλίου, ενώ ορισμένοι που ήταν θετικοί ζητούσαν να χρηματοδοτήσω το κόστος της έκδοσης.

 

Ερ: Εσείς νιώθετε περήφανος για τους αγώνες του πατέρα σας. Ποια είναι η γνώμη του γιου σας; Τι αντιπροσωπεύει για την νέα γενιά αυτό το βιβλίο;

 

Απ: Πέραν της όποιας γενετικής-βιολογικής επιρροής, εκτιμώ ότι υπάρχει και η επιρροή που καλλιεργείται από το οικογενειακό περιβάλλον και τις επιλογές των προγόνων μας, αλλά και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Είμαι σίγουρος ότι όχι μόνο ο εγγονός του πατέρα μου (ο γιος μου) αλλά κάθε νέος επηρεάζεται από παρόμοιες ιστορίες που αναδεικνύουν ότι τα πιστεύω και οι αξίες δεν τίθενται υπό διαπραγμάτευση και συναλλαγή.

 

 

Ερ: Κατάγεστε από την Νίσυρο και μένετε στην ¨Ήπειρο. Μετά από πολλά χρόνια μόνιμης διαμονής στην Πρέβεζα τι αντιπροσωπεύει για εσάς η Ήπειρος;

 

Απ: Όσο κι αν ακούγεται περίεργο,  το γεγονός ότι ο πρώτος Έλληνας αξιωματικός που έπεσε στο Αλβανικό μέτωπο ήταν ο Δωδεκανήσιος Αλέξανδρος Διάκος, με έκανε να αισθάνομαι εξ αρχής πολύ οικείος με την Ήπειρο.  Μετά από μερικά χρόνια θα έχω ζήσει συνολικά περισσότερο μέρος της ζωής μου στην Ήπειρο από ότι στη γενέτειρά μου. Ο γιος μου, μεγαλωμένος στην Πρέβεζα, την αισθάνεται πατρίδα του. Αν και είναι γεωγραφικά στο άλλο άκρο από τα Δωδεκάνησα (και τη Νίσυρο), συνδέονται με πολλά κοινά στοιχεία, όπως η πολιτισμική παράδοση (ξενιτειά, μοιρολόγια, απομόνωση από το κέντρο, κλπ), ο διαρκής αγώνας των κατοίκων τους ενάντια στις αντίξοες πολλές φορές συνθήκες για επιβίωση και ευημερία, και με πάμπολλα παραδείγματα εξαιρετικών επιτευγμάτων και κατακτήσεων στις επιστήμες, τις τέχνες, στην επιχειρηματική δραστηριότητα, στον πολιτισμό.

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)