Ευφροσύνως διαβιβάζω Υμίν αμεσοπρόθεσμα εφαρμοστικά κάλαντα
δια πάσαν νόμιμον -ου μην αλλά και ηθικήν!- χρήσιν,
ως συνετάχθησαν υπό της “Μαύρης Μούσας” (τουρκιστί: Καραμούζας)
προς χάριν του πολυχρονεμένου μας “Παρατηρητή της Ηπείρου”.

Καλήν ημέραν άφραγκοι άρχοντες με τη δόση,
ενώ των λίγων το πουγγί πολύ έχει φουσκώσει.
Με τα λεφτά κανείς ποτέ, δεν βρήκε ευτυχία.
Άλλα μετράνε στη ζωή, η δράση κι η σοφία.

Άγιος Αντώνης έφτασε από την Μεσσηνία,
μα μην πανικοβάλεστε, αρχόντισσα κυρία.
Έχει μια λίστα στο σι-ντί και μπότες στα ποδάρια
κι αν κάνει αυξήσεις η ΔΕΗ θα πάρουμε λυχνάρια.

Με τα ποδάρια κλώτσαγε, με το σι-ντί μιλούσε,
πως πάμε στο καλλίτερο να πείσει προσπαθούσε.
Πως θά ‘ρθουνε επενδυτές και άλλα μεγαλεία
έστω και αν πετρέλαιο δεν έχουν τα σχολεία.

Τί ‘ναι για μάς καλλίτερο, δεν ρώτησε να πούμε,
σαν παπαγάλος έκρωζε πως θα καταστραφούμε,
αν πιο πολύ δεν σκύψουμε, μέχρι το μαύρο χώμα,
αν χρήμα δεν κερδίσουνε απ’ το δικό μας πτώμα.

Καλήν ημέραν Έλληνες και για το δεκατρία
ολόψυχα ευχόμαστε να φύγει η δυστυχία.
Και θε να φύγει η άτιμη σαν δώσουμε χεράκι,
όταν καθένας κι όλοι μας βάλουμε λιθαράκι.

Όταν σε τρώει η πλάτη σου, είπε σοφός μεγάλος,
κοίτα μονάχος να ξυστείς, μην περιμένεις άλλος,
επενδυτής ή άρχοντας, εσένανε να ξύσει,
γιατ’ είτε θα σε ξύσει αλλού είτε θα γρατσουνίσει.

Το μπόϊ μας ας δείξουμε με την αλληλεγγύη,
και να μην περιμένουμε τη δόση σαν χαΐρι.
Αυτοί που μάς δανείζουνε την τσέπη τους κοιτάνε
κι ώς το ζενίθ ευφραίνονται, όταν παρακαλάμε.

Όρους υπαγορεύουνε, το αίμα μας να  πιούνε,
κάμπους, νησιά, τον ήλιο μας να πάρουνε ζητούνε.
Μα αν κουπί βαρέσουμε, γερά κι οργανωμένα,
τότε γι’ αυτούς θα μείνουνε μονάχα τα σπασμένα.

Καλήν ημέραν άρχοντες, καλοί μας ευρωπαίοι,
μην την Ευρώπη αφήσουμε έτσι να παραπαίει.
Όταν ο ένας του αλλουνού λάκκο κοιτά να σκάβει,
ο ίδιος μέλλει να καεί μες τη φωτιά π’ ανάβει.

Συνέλθετε, συνέλθετε όχι σε συνεδρίες,
και δείτε που μάς οδηγούν οι χρηματοβλακείες.
Ολημερίς τον Μαμμωνά να προσκυνάμ’ ας πάψουμε,
και την Ευρώπη των λαών να δούμε πως θα φτιάξουμε.

Μη βάζοντας τ’ ατομικό το κέρδος ως μαγνήτη,
να δούμε πως θα ζήσουμε όλοι μαζί στο σπίτι.
Ανέργους να μην έχουμε, στους δρόμους να γυρνάνε
και τα παιδιά στους κάδους μας τροφή ν’ αναζητάνε.

Τον άθλιο ανταγωνισμό της ζούγκλας ας αφήσουμε
κι όλοι μαζί, ανθρώπινα, τον κόσμο ας ξαναχτίσουμε.
Κανένα έθνος χωριστά ποτέ του δεν φτουράει
στο ζόφο, στην καταστροφή μόνο κατρακυλάει.

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =
αγάπη – αλληλεγγύη – αφοπλισμός
Ναπολέων Παπαδόπουλος

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)