Μπήκαν λύκοι στο μαντρί

κι έκοψαν σε μια κοπή

ως και του φτωχού τ’ αρνί.

Που ακούστηκε κι αυτό

λύκοι μέσα στο χωριό.

Τι άλλο πια θα δούμε

μέρες που περνούμε

και τι να πρωτοπούμε.

Ήταν φαίνεται γραφτό

να το ζήσουμε κι αυτό.

Λύκοι ήταν στο βουνό

κι όχι μέσα στο χωριό

μια φορά κι έναν καιρό

στης γιαγιάς τα παραμύθια

το κουκί και τα ρεβίθια

κι ήταν όμορφα στ’ αλήθεια.

Τότε που τραγουδιστά

το ‘λεγε μελωδικά

η δασκάλα στα παιδιά:

«Μέσα στο δάσος περπατώ,

όταν ο λύκος δεν είναι εδώ,

λύκε-λύκε είσαι εδώ;»

Να που ήρθανε στ’ αλήθεια

λύκοι σαν στα παραμύθια.

Με τη μόνη διαφορά

πως ετούτη τη φορά

μόνοι τους φωνάξαμε

μόνο που δεν κλάψαμε.

Να ‘ρθουν να μας σώσουνε

κι όλα να τα δώσουμε.

Όσα και να μας ζητήσουν

ό,τι κι αν μας απαιτήσουν

θέλεις πρόβατα γαλάρια

θέλεις διαλεχτά μανάρια.

Δώσε του παιδιού τι θέλει,

θέλει γάλα με παστέλι

θέλει βούτυρο με μέλι

εμένα δε με μέλει

φτάνει η κυρά να θέλει.

Λαγκάρντ και Μέρκελ πάει να πει

δυο γαλιάντρες δηλαδή

μέσα σε χρυσό κλουβί

να λαλούν οι δυο μαζί

κι όσο πάνε στην τιμή

το ευρώ και το κεχρί.

Ήρθανε που λες ωραίοι

οι καλοί μας Ευρωπαίοι

ευρωλύκοι νέοι

χρυσοκάνθαροι σπουδαίοι

να μας σώσουν λέει

με πολλά ελέη

στα βαριά μας χρέη.

Σαν καινούργιοι σταυροφόροι

να μας βάλουν με το ζόρι

στη δουλειά στο πηλοφόρι

κι έξω κάνει ξεροβόρι.

Με καλές προθέσεις

κι από διαθέσεις

τι να υποθέσεις

τον κακό μας τον καιρό

για τον μαύρο ξεπεσμό.

Και να δεις αντί σταυρό

όπως τον παλιό καιρό

έχουν σήμα το ευρώ

στην ψυχή και στο μυαλό,

μ’ έπιασες τι εννοώ.

Εκεί που ήταν να μας σώσουν

λίγο να μας ξαλαφρώσουν

κοίταξαν αντί να δώσουν

πιο πολύ να μας χρεώσουν

και πιο μέσα να μας χώσουν.

Αφού προηγουμένως

μας φωνάξαν εσπευσμένως

δήθεν εμπιστευτικά

όμως εξευτελιστικά

να μας πουν στο αυτί κρυφά

δε σαν βλέπουμε καλά

είστε άρρωστοι βαριά.

Γοργά τον Γιάννο θάψτε τον

πλύντε τον και αλλάξτε τον.

Και χωρίς χρονοτριβή

δώσανε την εντολή

εντολή-διαταγή

βουρ, για την εντατική.

Και να ‘μαστε οι καημένοι

διασωληνωμένοι

κι αλάργα νυχτωμένοι

με ευρωφυσητήρα

για αναπνευστήρα

ίσα ν’ ανασαίνουμε

και να μην πεθαίνουμε.

Όσο για τη συνταγή τους

ο θεός και η ψυχή τους,

η συνήθης πρακτική τους

η βουλή και η βολή τους.

Πάρτε κι άλλα δάνεια

με εξτρά βιδάνια

να δούμε κι όσο πάει

κι ο χορός καλά κρατάει.

Σα να μην έφταναν αυτά

πριν μας έψαξαν καλά

να δούνε τα προικιά μας

τα νοικοκυριά μας

τα χαλκώματά μας

την κακομοιριά μας.

Να μας σφυγμομετρήσουν

να μας ψηλαφήσουν

δηλαδή κορφή και πάτο,

όπως λέμε άνω κάτω.

Πως έχει η υγεία μας

και η περιουσία μας

της θάλασσας ο πάτος

της στεριάς το πάχος

σε βάθος και σε πλάτος,

κάτι για πετρέλαια

κάτι για αέρια

ενεργειακά

και φωτιστικά

δεν ξέρω και τι άλλο

μυστήριο μεγάλο.

Για γνωμάτευση μιλάμε,

να μην κακομελετάμε,

εμπεριστατωμένη

προ πολλού σχεδιασμένη

και ολίγο λαδωμένη.

Όσο ανακατεύανε

και μας πασπατεύανε

όλο ψαχουλεύανε

όλα μας τα απόρρητα

φανερά κι απόκρυφα.

-Όχι προς Θεού,

μην πάει ο νους αλλού.

Ήτανε για το καλό μας,

δικό τους και δικό μας.

Εμείς τα επιτρέπαμε

τάχα πως δεν βλέπαμε

αυτά και άλλα κάποια

κάνοντας την πάπια.

Έτσι έχει η ιστορία,

δηλαδή κατ’ εικασία

και ολίγη φαντασία

κατά τη δική μας γνώμη

κι αν λαθεύουμε ακόμη,

γράψε λάθος και συγνώμη.

Μέχρις εδώ η θεωρία,

η σκέψη και η φαντασία,

αν θέλεις και η φλυαρία.

Γιατί στο μεταξύ

πήρε μπρος η μηχανή

λίγο τραγελαφική

και σουρεαλιστική.

Φόροι δάνεια μαζί

σε μια άτακτη ροή

χωρίς φρένο δηλαδή

πίσω μπρος και όπου βγει.

Όσο μας δανείζουνε

πίσω τα γυρίζουμε.

Μας ξαναδανείζουνε

πάλι τα γυρίζουμε.

Κι αυτό το αλισβερίσι

δε λέει να σταματήσει

το χρέος, χρέος μένει

μάλλον ανεβαίνει

αντί να κατεβαίνει.

Να τα ‘ναι μόνο αυτό

θα ήταν λίγο το κακό.

Αγριέψανε οι φόροι

καθώς μπαίνουν με το ζόρι

άδικα διογκωμένοι

και άνισα παραβαλμένοι.

Πρέπει πλούσιοι φτωχοί

να ‘χουν διαφορετική

κλίμακα στην πληρωμή.

Γιατί το ίδιο ποσοστό

επί της εκατό

στον καθένα απ’ τους δυο

είναι άδικο κι αυτό.

Έτσι ο φτωχός λαός

είναι πιότερο φτωχός.

Ένα τέτοιο σκηνικό

δημοσιονομικό

δείχνει αδυναμία

και πολιτική καμία.

Το κακό στην ιστορία

με την ευρωεταιρεία

είναι πως η συμφωνία

με το Δου Νου Του και Σία

έγινε από σκοπού

ερήμην του λαού.

Χωρίς να ερωτηθούμε,

ο λαός να πούμε,

αν θέλουμε να μπούμε,

κατά πόσο συμφωνούμε

και σε ποια διαφωνούμε

έστω για τον τύπο

έτσι για το «ζήτω».

Αν είναι αυτό ελευθερία

σε μια δημοκρατία!

Να μπαίνεις στην κοπή

ως πρόβατο επί σφαγή.

Κι αν θέλεις να το ψάξουμε

και πίσω να κοιτάξουμε

θα βρούμε ερωτήματα

κι άλλα απορήματα,

πως γίναμε τα θύματα

μιας μεγαλοϊδέας

στο γένος ευρωπαίας.

Τέτοιες μεγαλοϊδέες

αποδείχτηκαν μοιραίες

πόσο μας πληγώσανε

πόσο τις πληρώσαμε!

Μας ρώτησες, ρε κύριε,

και τύπε μου μυστήριε,

αν θέλαμε να μπούμε

και ν’ ανταγωνιστούμε

στην ευρωαγορά

τότε πρώτη μας φορά.

Μόνος σου το σκέφτηκες

και διαβουλεύτηκες

τότε με τα σέα σου

εσύ και η παρέα σου

κάμποσοι λακέδες

δικοί σου κουραμπιέδες

ν’ αλλάξεις σώνει και καλά

την εθνική μας φορεσιά

με ρούχα ευρωπαϊκά

και δε σκέφτηκες στη φούρια

μήπως πέσει σε παλιούρια.

Έτσι σε παρέσυραν

κι έτσι σου την έφεραν.

Δεν κατάλαβες καλά

τα μεταξωτά βρακιά

θέλουν μόνο ταιριαστά

κι επιδέξια πισινά.

Οι Ευρωπαίοι μας εδώ

μας ήθελαν για το σωρό

και για το νιτερέσο

μπορώ να υποθέσω.

Αν ήτανε, να πούμε,

στην Ευρώπη για να μπούμε

έπρεπε να το σκεφτούμε

να διαπραγματευτούμε

και ύστερα να δούμε.

Αυτοί ήταν διαβασμένοι

και την είχανε στημένη,

είπαμε και λαδωμένη.

Θυμάστε την παράνοια

εκείνη με τα δάνεια

εδώ και κάμποσο καιρό,

να μην τα ξαναπώ,

που τρέχαμε του σκοτωμού

στις τράπεζες και όπου αλλού

όλοι να δανειστούμε κι ας καταχρεωθούμε!

Τι τα θέλατε, παιδιά, σ’ αυτήν εδώ τη συντυχιά

εμείς διαλέξαμε απλά

τα νέα μας αφεντικά.

Είναι στου φτωχού τη μοίρα

είναι και στον χαρακτήρα

να ζητάς έναν προστάτη

φίλο και συμπαραστάτη,

κι ενώ είναι μουσαφίρης

κι εσύ είσαι ο νοικοκύρης

στη δουλειά σου και στο σπίτι

να πληρώνεις και το νοίκι.

Έτσι φέραμε τους λύκους

μέσα στους δικούς μας οίκους.

Αυτά λοιπόν τα νέα

που συμβαίνουν τελευταία

στην Ελλάδα τη μοιραία

που ανθίζει η ωραία

και φαιδρά πορτοκαλέα.

Που ‘λεγαν οι ποιητές

οι παλιοί ρομαντιστές.

Κάποτε τα παραμύθια

το ευρώ και τα ρεβίθια

τελειώνουν στη ζωή

και ξυπνάς ένα πρωί

μέσα στη βροχή στο κρύο

κι είναι μείον το ταμείο.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Μέσα στο δάσος περπατώ,

όταν ο λύκος δεν είναι εδώ.

Ευρωλύκε είσαι εδώ;

Το λέγαμε μία φορά

όταν ήμασταν παιδιά

τώρα πλέον στα στερνά

θα το πούμε αληθινά

με τον φόβο στην καρδιά

γι’ άλλους λόγους φυσικά

και δεν είμαστε παιδιά.

Υ.Γ. Μην τα παίρνετε, παιδιά,

μετρητοίς και σοβαρά.

Λόγια είναι μοναχά,

όπως λέμε φτερωτά,

απλώς για να περνά η ώρα

τώρα που μας πήρε η μπόρα.

Μιλτιάδης Δ. Κωστάκος

Από τον Μιλτιάδη Κωστάκο

Γενάρης 2013

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)