Γράφει η Χρυσαυγή Ευαγ. Κολιού, τελειόφοιτη του Νομικού τμήματος του πανεπιστημίου Αθηνών

Επίκαιρο όσο και διαχρονικό, ευαίσθητο όσο και καταλυτικό, το ζήτημα της υιοθεσίας έχει απασχολήσει πολλά άτεκνα ζευγάρια σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια δημιουργίας οικογένειας. Ίσως μάλιστα και να αποτελεί σήμερα την έσχατη λύση δεδομένου ότι η γενετική πρόοδος και η υποβοηθούμενη ανθρώπινη αναπαραγωγή εξαλείφουν τις περισσότερες περιπτώσεις υπογονιμότητας.

Ο sine qua non κανόνας είναι πως ο γονέας από τη στιγμή ακόμα της σύλληψης είναι υπεύθυνος για το παιδί του και μεριμνά μετέπειτα για την ανατροφή του . Δεν είναι όμως λίγες οι περιπτώσεις που ένα παιδί για λόγους που ποικίλουν κάθε φορά, αναγκάζεται να ζήσει μακριά από τους γονείς του. Θύματα εγκατάλειψης, πολέμων ή ακόμη και πρακτικής νοσοκομείων, τα παιδιά αυτά στερούνται το αυτονόητο δικαίωμα υπαγωγής στην οικογένεια. Ως εκ τούτου πολλαπλασιάζεται ο αριθμός των παιδιών αυτών σε ιδρύματα, που “προνοούν” πολλές φορές εκ παραλλήλου με δικηγόρους και γυναικολόγους, ώστε τα παιδιά αυτά να βρουν σπιτικό. Παιδιά δηλαδή νεογέννητα σε διαθεσιμότητα, τουτέστιν παιδιά προς πώληση!!!

Ασφαλώς η διαδικασία βάσει της οποίας κινείται και περατώνεται η υιοθεσία είναι μάλλον πολυσύνθετη. Η έκδοση σχετικής δικαστικής απόφασης σηματοδοτεί και την έγκριση ή μη της αίτησης υιοθεσίας που έχουν υποβάλλει οι υποψήφιοι θετοί γονείς. O Νόμος είναι μάλλον αυστηρός ως προς τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για το υποστατό της υιοθεσίας όμως φρονώ πως το θέμα άπτεται περισσότερο κοινωνικοσυναισθηματικού και λιγότερο νομοκανονικού ενδιαφέροντος. Ας έλθουμε στις εξής προβληματικές:

Αρκεί αλήθεια το αίσθημα αποστέρησης ή η αδηφάγος εμμονή ενός μεσήλικα να τον προσφωνούν “μπαμπά” να τον καταστήσει ικανό να αναλάβει όλες τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από την ανατροφή ενός παιδιού;

Κι ακόμη, είναι πράγματι το κατά τόπον αρμόδιο δικαστήριο σε θέση -ανεξαρτήτως της κοινωνικής έρευνας που διενεργεί κάθε φορά προς συμφέρον του υιοθετουμένου- να κρίνει με ποια οικογένεια θα μεγαλώσει ένα μωρό μερικών μόνο μηνών;

Εν τοις πράγμασι τα περισσότερα παιδιά που υιοθετούνται βρίσκονται ακόμη στη βρεφική ηλικία, έχοντας αδυναμία κρίσεως, αντιλήψεως, κυρίως αντιδράσεως. Υποτίθεται πως μεγαλώνουν σε ένα ζεστό οικογενειακό περιβάλλον όπου όλα κυλούν μάλλον ομαλά ως τη μέρα εκείνη, αν αυτή έρθει ποτέ, που οι θετοί γονείς θα τους αποκαλύψουν το γεγονός της υιοθεσίας. Και ο κόσμος των παιδιών αυτών καταρρέει. Και δικαίως. Εξεταστέο κατά τη γνώμη μου είναι ακριβώς προς αποφυγή της πιο πάνω κατάστασης, η έγκριση της υιοθεσίας σε παιδιά που τουλάχιστον βρίσκονται στην παιδική ηλικία. Τα παιδιά αυτά, έχοντας ζήσει τα πρώτα χρόνια της ζωής τους σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους με περισσή φροντίδα όσων το επιθυμούν, παρέχοντας τους την οικονομική και συναισθηματική κάλυψη που απαιτείται, έχουν πλήρη γνώση της οικογενειακής τους κατάστασης. Κατ΄αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουν να εγκλιματιστούν ευκολότερα στο όποιο νέο οικογενειακό περιβάλλον, χωρίς να ζουν στην ψευδαίσθηση μιας ατελούς φυσικής οικογένειας.

Έντιμη και πραγματικά αλτρουιστική, είναι η υιοθεσία παιδιών με ειδικές ανάγκες. Ένα μωρό δεν είναι είδος κατά παραγγελίαν. Δε λες: Θέλω ένα παιδί που να είναι όμορφο, μελαχρινό με γρήγορα αντανακλαστικά (σημειώνεται ότι το 86% των Ελλήνων που ζητούν να υιοθετήσουν επιλέγουν αγόρι). Ο επίτροπος ο οποίος είναι το πρόσωπο που συναινεί στην υιοθεσία ανηλίκου θα ρωτήσει:

- Για ποιο λόγο θέλετε να υιοθετήσετε;

- Για να δώσουμε αγάπη σε ένα πλάσμα που τη χρειάζεται, θα απαντήσουν οι θετοί γονείς.

Σωστά. Μήπως όμως χρειάζεται περισσότερη αγάπη ένα ασθενές πλάσμα; Μήπως ένα παιδί ανήμπορο να φροντίσει τον εαυτό του ή με διανοητικές διαταραχές  μπορεί να κατευνάσει τον εγωισμό μιας άτεκνης κυρίας; Εις μάτην! Ελάχιστες είναι οι γυναίκες εκείνες που θα στραφούν σε ένα κωφάλαλο παιδί, διοχετεύοντας του τη μητρική στοργή, ακόμη κι αν το ίδιο παιδί δε μπορέσει ποτέ να πει μια από αυτές Μαμά.

Τέλος, στις περιπτώσεις που αυτό είναι εφικτό, πρέπει (και αυτό είναι ασυζητητί ζήτημα του νομοθέτη), να τεθεί υπ’ όψιν μια πιο μετριοπαθής αντιμετώπιση ως προς τους δεσμούς του υιοθετουμένου τέκνου με τη βιολογική του οικογένεια. Οι δεσμοί αυτοί που είναι συναισθηματικοί, βιολογικοί, κληρονομικοί, δε νοείται να σπάνε με μόνη την έγκριση αιτήσεως υιοθεσίας. Ήδη στη Γαλλία, ο νόμος διάκειται μεν θετικά ως προς την υιοθεσία, όμως χωρίς να ενσωματώνει το παιδί στην οικογένεια του θετού γονέα. Επομένως, η βιολογική σχέση γονέα και παιδιού δεν αλλοιώνεται επουδενί. Στην Ελλάδα εν αντιθέσει, ακόμη και οι ακροάσεις φυσικών και θετών γονέων ενώπιον του δικαστηρίου, πραγματοποιούνται σε  χρόνο διαφορετικό χάριν μυστικότητας!!!

Κατά τη γνώμη μου οι φυσικοί γονείς έχουν δικαίωμα να αναζητούν το παιδί τους αν αυτό έχει δοθεί προς υιοθεσία. Η μάνα που έχει στερηθεί το παιδί της έχει δικαίωμα να το πάρει στην αγκαλιά της.

Είναι ζήτημα φυσικής αναγκαιότητας.

Είναι ζήτημα πηγαίας αγάπης.

Και είναι τέλος πάντων ό,τι πιο λίγο μπορούμε να αξιώνουμε από ένα Κράτος υπό την προστασία του οποίου τελούν, η οικογένεια, η παιδική ηλικία, η μητρότητα..

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 5.0/5 (2 votes cast)
ΥΙΟΘΕΣΙΑ ΑΝΗΛΙΚΩΝ Η ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΓΟΝΙΚΟΥ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΔΕΣΜΟΥ, 5.0 out of 5 based on 2 ratings