Συνέντευξη του Αρτινού συγγραφέα Σταύρου Ιντζεγιάννη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη

Ο Σταύρος Ιντζεγιάννης είναι κριτικός, δημοσιογράφος και συγγραφέας. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Άρτα, αλλά εδώ και κάμποσες δεκαετίες ζει στην Πάτρα, όπου συμμετέχει ως ενεργό μέλος στην πνευματική κίνηση της πόλης. Είναι πολυγραφότατος και έχει πλούσιο έργο. Η τελευταία συλλογή διηγημάτων του με τον τίτλο «Τάγκο», ήταν μια ευκαιρία για να σας τον παρουσιάσουμε και να γνωρίσετε τις σκέψεις του αλλά και το έργο του.

Ερ: Ποια ήταν η αφορμή για να γραφεί η συλλογή των διηγημάτων «Τάγκο, Ένα βήμα μπροστά, δυο βήματα πίσω», εκδόσεις Ίδιον;

Απ : Υπάρχουν μερικές καταστάσεις –πρόσωπα, στιγμές, εικόνες, ακούσματα, αναγνώσεις ,φιλίες, αντιπάθειες, έχθρες-που χωρίς  ίσως να το θέλουμε εγκαθίστανται στο υποσυνειδησιακό μας  χώρο και σιγά-σιγά γίνονται κομμάτι της ζωής μας. Κάποτε σε στιγμές απρόσμενες ζητούν το μερίδιό τους σε μια δημοσιότητα. Σε εγκαλούν που δεν τους επέτρεψες μιαν υπόκλιση μπροστά στο κοινό. Μια τέτοια  εκπλήρωση χρέους στη νεότητα μας και στη γενέθλια γη- κυρίως-είναι και το ΤΑΓΚΟ.

Ερ: Τα διηγήματά σας διακρίνονται από αγάπη, τρυφερότητα και το κυριότερο νοσταλγία για το χθες. Μήπως το χθες ήταν καλύτερο από το σήμερα;

Απ: Από γενική θεώρηση υπάρχουν τα θετικά και τα αρνητικά. Το χθες ήταν χειρότερο από την άποψη ότι δεν είχαμε τις ανέσεις και τις ευκολίες που μας παρέχει η τεχνολογία και οι νέες αντιλήψεις για την κοινωνική ζωή, την υγεία, την παιδεία και την εν γένει διαβίωση. Από την άλλη ήταν καλλίτερο γιατί είμαστε νέοι και ξεκινούσαμε ενθουσιώδεις Δον Κιχώτες να κονταροχτυπηθούμε με τους ανεμομύλους του βιοπορισμού και της ζωής.

Ερ: Σε δύο ιστορίες οι ήρωες σας είναι Τούρκοι. Τον πρώτο τον αντιμετωπίζετε με αγάπη και στον δεύτερο τονίζετε την πονηριά του. Ποια είναι η σημερινή εικόνα για τον γείτονα , έχει αλλάξει από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα;

Απ: Πράγματι υπάρχει ένα αγεφύρωτο ποτάμι από αίμα που χωρίζει Αρμένηδες – Τούρκους. Το μίσος  ζει μέσα μας. Μας τρέφει και το τρέφουμε. Όμως εμείς δεν παύουμε να είμαστε άνθρωποι που πόνεσαν και δε θα ήθελαν σε τελευταία ανάλυση να πονέσουμε και τους άλλους. Ο Ναζωραίος κήρυξε τη συγνώμη από το σταυρό του. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στον Μωάμεθ και σε μας.» Εξ άλλου διαχρονικά τα γεγονότα  -σφαγές ,Μικρασιατική καταστροφή, Κύπρος- συναινούν στο ότι οι Τούρκοι κατά βάθος  έχουν μείνει οι βάρβαροι απόγονοι των πρωτόγονων νομαδικών φυλών που ήρθαν στη σημερινή Τουρκία  το 1071 από την κεντρική Ασία.

Ερ: Γνωρίζω ότι γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στην Άρτα. Πώς ήταν τότε η  Άρτα;

Απ: Αλήθεια πιστεύω ότι ήταν μια ειδυλλιακή πολιτειούλα 10-15 χιλιάδων. Με την ενδοχώρα της να ξεπερνούσε τις  25.000, αλλά με έντονη πνευματική κίνηση και η οποία ζούσε από τον κάμπο της και το ορεινό της στοιχείο. Το ρεύμα  της αστυφιλίας μετά τον πόλεμο  άλλαξε την πόλη και νομίζω ότι μάλλον χειροτέρεψε τα πράγματα. Ωστόσο φίλοι που ζουν  στην Άρτα επιμένουν ότι και σήμερα υπάρχει ζωηρή  αστική –κοινωνική- πνευματική κίνηση .Κι αυτό είναι το θετικό.

Ερ: Μέσα από τα διηγήματα βγαίνουν τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που περιγράφετε. Βιοπαλαιστές , αλλά τίμιοι. Αν κάνουμε μια σύγκριση με το σήμερα ποια εποχή θα προτιμούσατε περισσότερο , την εποχή της εφηβείας σας ή της ωρίμανσής σας;

Απ:  Με την εφηβεία συμβαίνει το εξής καθοριστικό. Ξεχνάμε όποια αναποδιά, τις δυσκολίες ,η τη μιζέρια  που περάσαμε και μένουν μόνο οι ευχάριστες στιγμές η ανεμελιά, οι τρέλες και κυρίως οι πρώτες αγάπες Το θεωρώ βασικό αυτό, γιατί αυτές εγκατέστησαν μέσα μας μια τρυφερότητα κι ένα ρομαντισμό. Μας μάθανε την ωραία όψη της ζωής, πριν μάθουμε και το άλλο το σκληρό της, μερικές φορές απάνθρωπο, πρόσωπό της. Σήμερα μας δένει η οικογένεια που δημιουργήσαμε και η  βιοποριστική μας κατάσταση. Ωστόσο από καθαρά φιλολογική άποψη ναι η εφηβεία αλλά όχι με το μυαλό του σήμερα-καθώς θέλουν πολλοί-αλλά με το μυαλό του τότε για να ξανακάνουμε τις ίδιες αποκοτιές και τις ίδιες τρέλες!!!

ΕΡ: Στο διήγημα «Τάγκο» αναφέρεστε και στην μητέρα σας που γνώριζε τους ευρωπαϊκούς χορούς. Ποια ήταν η σχέση τότε των Αρτινών με το χορό ;

Απ: Η μητέρα μου ήξερε ευρωπαϊκούς χορούς από το Γαλλικό κολέγιο της Σμύρνης . Όμως η Άρτα είχε Ωδείο και ο διευθυντής του ο Μάρκος ο Τζιμόπουλος-αν θυμάμαι καλά το όνομά του- έκανε και χρέη χοροδιδασκάλου, διηύθυνε δε και τη μπάντα του Σκουφά .  Οι Αρτινοί ορεσίβιοι και καμπίσιοι χορεύανε δημοτικούς χορούς κυρίως τσάμικο και καλαματιανό .

Ερ: Είσαστε χρόνια δημοσιογράφος και κριτικός. Μπορείτε να μας αναφέρετε τις δραστηριότητές σας;

Απ: Μετά από κάποιες σπουδές στην τότε ΑΣΟΕ που δεν προχώρησαν για οικονομικούς λόγους ασχολήθηκα με την εμπορία καφέ και κάποιες εισαγωγές . Από το 1975 άρχισα να γράφω την καθημερινή πρωτοσέλιδη επιφυλλίδα-χρονο -γράφημα για 35 χρόνια.. Σήμερα συνεχίζω στην εφημερίδα  ΓΝΩΜΗ της Δευτέρας στην Πάτρα πάντα. Παράλληλα έχοντας σπουδάσει εικαστικά  άρχισα να ασχολούμαι με την κριτική της εικαστικής κίνησης στην Πάτρα  κρατώντας ακόμη στήλη βιβλιοκρισίας σε διάφορες εφημερίδες στην Πάτρα κι αλλού καθώς και στήλη της κοινωνικής ζωής της πόλης. Είχα κατά καιρούς προσωπικές τηλεοπτικές εκπομπές σε όλα τα κανάλια σχεδόν της Πάτρας σήμερα έχω την προσωπική μου εκπομπή στον «Λύχνο» με τίτλο «Τεριρέμ» κάθε Δευτέρα. Έχω κάνει πλήθος διαλέξεων για ιστορικά και κοινωνικά θέματα στην Πάτρα. Πύργο. Αίγιο, ακόμη και στην Άρτα καλεσμένος από τον Σκουφά ,δύο φορές αν θυμάμαι καλά.

Ερ: Είσαστε ευχαριστημένος από την πορεία σας στα Ελληνικά Γράμματα;

Απ: Έχω στο ενεργητικό μου  δεκατέσσερα βιβλία μεταξύ των οποίων  τρεις ποιητικές συλλογές-μυθιστόρημα , χρονογραφήματα ,οδοιπορικά μελέτες και άλλα.  Ποιος μπορεί , όμως, να μιλήσει για τον εαυτό του. Το να είσαι ευχαριστημένος από τον εαυτό σου σημαίνει ή ότι δεν έχεις γνώθι σ` αυτόν ή ότι δεν προσπαθείς για κάτι περισσότερο –καλλίτερο. Μόνη μου δικαιολογία: Τόσο μπορούσα –τόσο έκανα. Άλλωστε η ζωή είναι μπροστά …

Ερ:  Αρθρογραφείτε στις εφημερίδες της Άρτας αλλά και δημοσιεύετε στο περιοδικό «Σκουφάς». Αυτό δεν φανερώνει και την αγάπη σας στην Άρτα;

Απ: Η Άρτα περιέργως είναι το καλλίτερο κομμάτι της ζωής μου. Κι αν κάποια ανάγκη το καλούσε να φύγω σε άλλη πόλη πάλι στην Άρτα θα ξαναγύριζα.

Ερ: Τι θα απευθύνατε στους αναγνώστες μας;

Απ:  Ψυχραιμία. Περνάμε δύσκολους καιρούς αλλά η τύχη της Ελλάδας είναι πάντα στα χέρια μας.  Όσοι προλάβαμε την Κατοχή ξέρουμε ότι είναι μια μπόρα  που θα την αντέξουμε κι αυτή. Στον Προφήτη ο Παλαμάς λέει «και μη έχοντας πιο κάτω άλλο σκαλί να κατρακυλήσεις στου κακού τη σκάλα…». Αν είμαστε στο τελευταίο σκαλί, θα ξαναφυτρώσουν τα φτερά μας τα πρωτινά και τα μεγάλα.

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)