Γράφει ο Τάκης Παπαδημητρίου

Πολλές και ποικίλες ήταν οι αντιδράσεις που προκάλεσε η άποψη της ιστορικού και Βουλευτού της ΔΗΜΑΡ κ. Ρεπούση για το χορό του Ζαλόγγου. Άμεσα αντέδρασαν πολιτικές προσωπικότητες του νομού, καθώς και φορείς για την αμφισβήτησή της ότι υπήρξε χορός του Ζαλόγγου, απόψεις οι οποίες ουσιαστικά χαρακτηρίστηκαν από όλους ευθεία προσβολή στην θυσία των Σουλιωτισσών, οι οποίος μπορεί να μη τραγουδούσαν, αλλά έπεσαν στο γκρεμό προτιμώντας το θάνατο από του να γίνουν παλλακίδες στο χαρέμι του πασά.

Επιλέξαμε να παραθέσουμε την άποψη του τακτικού συνεργάτη της «Φωνής» συνταξιούχου δάσκαλου Τάκη Παπαδημητρίου, ο οποίος, όπως λέει στο κείμενό του υπηρέτησε ως δάσκαλος στην Καμαρίνα, πολύ κοντά στο Ζάλογγο, τον τόπο θυσίας των Σουλιωτισσών. Γράφει ο Τάκης Παπαδημητρίου:

Αθήνα 4 Ιουνίου 2013

Αξιότιμη Κυρία Ρεπούση,

Κατά καιρούς σας παρακολουθών να εκφράζετε αιρετικές απόψεις για διάφορες πτυχές της νεότερης Ελληνικής ιστορίας, αμφισβητώντας παραδεδομένες απόψεις για συμβάντα και πρόσωπα. Ενδεικτικά θυμίζω τον «συνωστισμό» στην παραλία της Σμύρνης, των κατατρεγμένων Ελλήνων της Μικρασίας, που κυνηγημένοι από το φάσγανο του Τούρκου τσέτη κατασφάγηκαν απ’ εκείνον δίχως έλεος κ.λ.π., την άποψή σας για μη ποινικοποίηση της άρνησης της γενοκτονίας των Ποντίων κ.ά. Τελευταία, σε ραδιοφωνικό σταθμό, σε συνέντευξή σας, όταν ρωτηθήκατε για τον «χορό του Ζαλόγγου», απαντήσατε πως «κάθε λαός δημιουργεί Εθνικούς μύθους».

Κυρία Ρεπούση,

Θα μου επιτρέψετε να διαμαρτυρηθώ έντονα για τη θέση σας αυτή, ως ένας απλός Έλληνας ηλικιωμένος πολίτης και δάσκαλος που επί 35ετία ολόκληρη αναλώθηκα διδάσκοντας Ελληνόπουλα μαθητές μου Ελληνική ιστορία, προετοιμαζόμενος και σκύβοντας σε πολύτιμες ιστορικές αυθεντικές πηγές, όπως Απομνημονεύματα αγωνιστών του «‘21», αρχεία που αναζητούσα σε βιβλιοθήκες του τόπου μου κ.λ.π.

Σας πληροφορώ δε πως επί μία διετία: 1966-1967, υπηρέτησα στο ορεινό χωριό της «Καμαρίνας», κάτω από την οποία υψώνεται σαν στεφάνι του χάροντα, ο φοβερός γκρεμός του Ζαλόγγου, όπου έλαβε χώρα η φοβερή θυσία ικανού αριθμού Σουλωτισσών, που προτίμησαν τον ηρωϊκό θάνατο, πέφτοντας μαζί με τα παιδιά τους, στο φοβερό βάραθρο. Εκατοντάδες μαθητές, δεκάδων σχολείων, με τους γονείς τους και τους δασκάλους τους, ξεναγήθηκαν εκείνη τη διετία από μένα πάνω στον ιερό ΒΝράχο του Ζαλόγγου. Δεν μυθολογούσα κυρία Ρεπούση. Έλεγα αυτά που διάβασα στον Περραιβό, στον Κουτσονίκα, στον Σπηλιάδη και σε άλλους, για τον αγώνα των Σουλιωτών στο Ζάλογγο. Θυμάμαι πως αρχίζοντας απάγγελνα από το πολύστιχο ποίημα του Διονυσίου Σολωμού: «Εις τον θάνατος του Λόρδου Μπάϋρον», τις πέντε αφιερωμένες στο γεγονός στροφές:

«Τις εμάζωξε εις το μέρος

του Τσαλόγγου το ακρινό

της Ελευθεριάς ο έρως

και τους έμπνευσε χορό.

 

Τέτοιο πήδημα δεν το είδαν

ούτε γάμοι, ούτε χαρές

και άλλες μέσα τους επήδαν

αθωότερες ζωές.

 

Τα φορέματα εφσυρίζαν

και τα ξέπλεκα μαλλιά

κάθε γύρο που εγυρίζαν

από πάνου έλειπε μια.

 

Χωρίς γόγγυσμα κι αντάρα

παρά εκείνη μοναχά,

όπου έκαναν με την κάρα

με τα στήθια στα γκρεμνά.

 

Στα ίδια όρη εγεννηθήκαν

και τα αδάμαστα παιδιά

που την σήμερο ευχηθήκαν

πάντα οι πρώτοι στη φωτιά».

 

Επίσης, έλεγα, όσα έλεγαν σε μένα οι γεροντότεροι της εποχής εκείνης, για τη φοβερή αποκοτιά των γυναικών, για τη σωτηρία μιας και μοναδικής που δεν σκοτώθηκε πέφτοντας, απόγονοι της οποίας ζούσαν τότε και ζούνε και σήμερα (Σταμάτω Καρρά) δηλαδή διηγούμουν την ζωντανή ντόπια παράδοση. Όλα αυτά ήταν και είναι βολικοί μύθοι, κυρία Ρεπούση; Κάνετε τον κόπο να επισκεφθείτε την Καμαρίνα και το Ζάλογγο. Αναζητήστε πρόσωπα που γνωρίζουν από τους παππούδες και τους γονείς τους λεπτομέρειες. Ίσως αναθεωρήσετε, αφού εκτιμήσετε αυτά που θα δείτε και ακούσετε, τις απόψεις σας.

Κυρία Ρεπούση,

Ιστορικός δεν είμαι. Έχω πάθος, όμως, με την ιστορία και την ιστορική αλήθεια. Ο Εθνικός μας ποιητής, ο Δ. Σολωμός έγραψε το ποίηση που παρέθεσα κάπου 20 χρόνια μετά το 1803. Νομίζω ακόμα πως το 1824 ζούσαν ακόμη πολλοί της εποχής του 1803. Δεν έχω υπόψη μου καμιά ένσταση οποιουδήποτε για τα λόγια του Σολωμού. Άρα; Παραμύθι βολικό συνέγραψε και ο Σολωμός; Τέλος, παραμύθι θα χαρακτηρίζαμε κάθε καλοπροαίρετη σωζόμενη προφορική παράδοση; Τι έχετε να πείτε σ’ έναν δάσκαλο 73 χρονών σήμερα, που σκέφτεται και διαβάζει Ελληνική ιστορία κι όχι βουκολικούς μύθους, που σ’ όλη του τη ζωή δίδαξε αλήθειες κι όχι μυθολογικά κατασκευάσματα είτε ύποπτης «εθνικιστικής» σκοπιμότητας είτε ύποπτης «προοδευτικής» προσαρμοστικότητας.

Με εκτίμηση

Αλλά και πολλή θλίψη

Δημήτριος Παπαδημητρίου

σ. δάσκαλος Α/Β Εκπαίδευσης

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)