Γράφει ο Κώστας Τραχανάς

Σε εποχές που οι άνθρωποι επιδίδονται σε ασύστολο πλουτισμό, που ξεχνούν το πεπερασμένο της ύπαρξής τους και που δεν υπολογίζουν τις ανθρώπινες αξίες, οι ποιητές και οι πεζογράφοι κρύβονται γιατί νιώθουν άχρηστοι…

Ο Κωνσταντίνος Σβεντζούρης δεν χρειάζεται να κρυφτεί, διότι γνωρίζει καλά ότι η τέχνη όταν είναι ζωντανή, μας αποδεικνύει ότι τίποτε δεν έχει χαθεί ακόμη και όταν υπάρχουν άνθρωποι με απίστευτο ταλέντο στην επικοινωνία και στη βελτίωση του ανθρωπίνου είδους, μπορούνε να μας ταξιδέψουν σε παράξενες διαδρομές, μυστηριώδεις και ερωτικές.

Τα ποιήματα του Κ. Σβεντζούρη χαρακτηρίζονται από έντονους συμβολισμούς, γλυκόπικρα χρώματα πλαισιώνονται από ένα άρωμα ελληνικό, σύγχρονο και ταυτόχρονα κλασικό, φιλοξενώντας τον αναγνώστη σε ένα «δείπνο» γεμάτο στίχους και εικόνες.

Τα ποιήματα του Κ. Σβεντζούρη εκφράζουν με εξαιρετικά εναργείς, συμπαγείς εικόνες και σύντομες, πυκνές φράσεις μια στοχαστικότητα που φαίνεται να τροφοδοτείται από μια συγκρατημένη αλλά βαθιά μελαγχολία.

Τα ποιήματα της συλλογής «Αποδημία» δείχνουν ευκρινέστερα τα ποιητικά χαρακτηριστικά του Κ. Σβεντζούρη: Ποίηση που αποφεύγει τις τόσο κοινόχρηστες στους νεότερους ποιητές μας παρομοιώσεις, αρμονική ισορροπία των φράσεών του, λόγος που αρθρώνεται με ευκρίνεια, χωρίς να αδικεί ούτε το συναίσθημα ούτε το νόημα κάθε ποιήματος και χωρίς να καταφεύγει σε φραστικά πυροτεχνήματα εντυπωσιασμού, και τέλος η ατμόσφαιρά του δημιουργείται με στεγνές, περιγραφικές λέξεις, χωρίς ωραιοποιήσεις και στολίδια.

Ο χρόνος, ο χώρος, το παρόν και το παρελθόν, ο έρωτας, η ζωή και ο θάνατος, η νοσταλγία για ό,τι χάνεται με το πέρασμα του καιρού, τα αγαπημένα πρόσωπα, η υπαρξιακή αγωνία, η ασημαντότητα της ύπαρξης, η φυλακή της γης, η γλώσσα της δημιουργίας, η σιωπή της αφής, η μνήμη, η φιλία, ο νόστος, η απόγνωση, η αποδημία, η φυγή, η σιωπή, η θλίψη, ο φόβος, η φθορά, η μοναξιά, η αγάπη, ο χαμένος παράδεισος της παιδικής ηλικίας και το μαγικό χαλί της παιδικής αθωότητας, ο αφρός της νιότης, τα θαυμάσια και ανέμελα καλοκαίρια, τα παιδιά που κοιτάνε τα άστρα, οι λάγνες γυναίκες, οι πρώτοι πραγματικοί ή φανταστικοί έρωτες, η εποχή των κυνικών καυμάτων, τα όνειρα, η θάλασσα, το κύμα, ο κόσμος, ο τόπος, η πόλη, ο δρόμος είναι θέματα που απασχολούνε την συγγραφέα. Δεν είναι οι μνήμες που, τουλάχιστον σε πρώτο επίπεδο, κινητοποιούν ποιητικά τον Σβεντζούρη αλλά το παρόν. Το παρελθόν τον ενεργοποιεί με τη μορφή μιας απροσδιόριστης και σκοτεινής δύναμης, που αναδύεται άναρχα, ωθούμενη από υπόγειους γενετικούς, κοινωνικούς και ιστορικούς μηχανισμούς.

Γλώσσα λιτή και πυκνή, που ξέρει να σωπαίνει εκεί που το σώμα μιλά.

Οι λέξεις που χρησιμοποιεί είναι δουλεμένες και σμιλεμένες με τέχνη όπως τα βότσαλα στην ακροθαλασσιά που το κύμα δεν τα αφήνει να ησυχάσουν. Μια τα σκορπά με τους αφρούς που μοιάζουν γιασεμιά και μια τα παίρνει πίσω. Ένα αιώνιο πήγαινε έλα, χαρίζοντας σε αυτά τη βελουδένια επιφάνεια. Το ίδιο συμβαίνει και με τις λέξεις που παίρνουν μια διαφορετική ευρύτητα στο στόμα ενός φτασμένου ποιητή. Αποκαλύπτουν ιδιαίτερες αποχρώσεις, χαρακτηριστικές ιδιότητες και πολυεπίπεδες πλευρές στους λεκτικούς σχηματισμούς. Δίνουν ζωντάνια, ρυθμό και μουσική, καθώς ένα αεράκι αγάπης περνά μέσα από τις ποιητικές συνθέσεις και φτάνει ως την καρδιά μας σαν μια νότα δροσιάς και ελπίδας.

Μέσα από τα ποιήματά του ο Κωνσταντίνος Σβεντζούρης μας μιλάει: για τα δεινά των ανθρώπων, για την έρημο του κόσμου, για τον ακάματο έρωτα, για τις ματαιωμένες υποσχέσεις, για τα πολύχρωμα και με παιδική αθωότητα όνειρά μας, για τον απέραντο πόνο των ανθρώπων, για τα κενά βλέμματα των ανθρώπων και την αφόρητη σιωπή που βουίζει στα αυτιά τους, για αυτούς που κοιτάζουν τους γυμνούς τοίχους των δωματίων, που μοιάζουν με κελιά φυλακών ή μοναστηριών, για αυτούς που οι γονείς τους δείχνουν δρόμους που δεν μπορούνε να ακολουθήσουνε, για αυτούς που φεύγουν «όχι από ανάγκη αλλά γιατί τους είναι ανυπόφορο να μένουν κολλημένοι εκεί που τους έμαθαν να ζουν μασώντας την καθημερινότητα με του χθες την πείνα», για αυτούς που χάνονται στα σταυροδρόμια της ζωής, για αυτούς που παίζουν κρυφτό με τη καταγάλανη μοναξιά τους και για αυτούς που η μοναξιά τους απειλεί με απολίθωση, για αυτούς που ξέρουν ότι οι τοίχοι και οι απροσπέλαστοι άνθρωποι είναι ένα, για αυτούς που είναι παγιδευμένοι και δεν βρίσκουν τρόπους διαφυγής, για αυτούς που πνίγονται στη σιωπή και ξεχνάνε να ζητήσουνε βοήθεια, για αυτούς που σταμάτησαν να βιάζονται, για αυτούς που ξέρουν ότι είναι ρευστές του κόσμου οι αλήθειες, για αυτούς που ξέρουν το μυστήριο της αφρισμένης θάλασσας, για αυτούς που συνέχεια ταξιδεύουν και πιστεύουν ότι το ταξίδι θα τους δείξει τον τρόπο να βρούνε τον προορισμό τους, για εκείνους που ξέρουν ότι η λειτουργία των ταξιδιών είναι η κοινοποίηση όσων έχουν βιώσει, διότι χωρίς κοινοποίηση το ταξίδι δεν είναι ταξίδι, για αυτούς που ξέρουν να μένουν αναλλοίωτα άνθρωποι, για αυτούς «που αρπάζουν το όνομά τους και το πετάνε σαν πέτρα δίχως λύπηση κόντρα στα συναισθήματα», για αυτούς που γνωρίζουν το επικίνδυνο παιχνίδι του έρωτα που πυροδοτεί τη φαντασία, αναποδογυρίζει τον νου και υψώνει τους πόθους στον χώρο του θαύματος, για αυτούς που ξέρουν για τον κύνα του Ωρίωνα που φέρνει ερωτικό πυρετό στους ανθρώπους, για αυτούς που ξέρουν την μονοτονία του χιονιού, για αυτούς που εξυμνούν την νύχτα του ονείρου αλλά και του εφιάλτη, του ποιητή αλλά και του κακοποιού, των φασμάτων αλλά και των φαντασμάτων, την νύχτα των αντιθέτων, για αυτούς που ξέρουν ότι εκεί που υπάρχει πνιγμός, βρίσκεται και ο λυτρωμός, για αυτούς που χτυπάνε γροφιές τους τοίχους, για αυτούς που οι ενοχές τους σαρακώνουν, για αυτούς που ξέρουν ότι οι σκέψεις οι καλές τιμωρούνται, για αυτούς που ξέρουν να μην πετάνε την αγάπη και την ελπίδα αλλά ζούνε και πεθαίνουν από αγάπη, για αυτούς που δεν θα ξεχάσουν ποτέ την αληθινή τους πατρίδα, για αυτούς που πιστεύουν ότι ο ποιητής ελαττώνει τη μοναξιά της ζωής αλλά δεν ξέρουν ότι για χάρη της γραφής θα βυθιστεί και αυτός ολόκληρος μέσα της….

Ο Κωνσταντίνος Σβεντζούρης μας υπενθυμίζει ότι η ζωή μας, η ύπαρξή μας θα είναι πάντα στενά συνδεδεμένη με την απώλεια, ο έρωτας με τον χρόνο και τον θάνατο, η ελευθερία με τον φόβο, ο πόθος με την απουσία, ο ίμερος (φλογερή επιθυμία)με την παρουσία του άλλου και το μεγάλωμα με τον αποχωρισμό.

Γιατί ο Κ. Σβεντζούρης ξαναγύρισε στον… κόσμο και τα πάθη του; Στα πάθη που θα γίνουν και δικά του;

«Ο κόσμου ξενιτεύων, μηκέτι κόσμου προσψαύση, πεφύκασι γαρ τα πάθη φιλεπίστροφα είναι» (Αυτός που έφυγε από τον κόσμο, ας μην ξαναγυρίσει στον κόσμο, γιατί τα πάθη αγαπούν να επιστρέφουν) λέει στην «Κλίμακα» ο Ιωάννης Σιναϊτης….

 

O Κωνσταντίνος Σβεντζούρης γεννήθηκε στην Άρτα. Σπούδασε Θεολογία στη Θεσσαλονίκη, πραγματοποίησε με υποτροφία μεταπτυχιακές σπουδές Λατινικής Πατρολογίας στο Αυγουστινιανό Ινστιτούτο Πατρολογικών Σπουδών στη Ρώμη και Ελληνικής Παλαιογραφίας στο Βατικανό, ενώ επίσης παρακολούθησε μαθήματα Γαλλικής γλώσσας και Ιστορίας στη Γαλλία και Ισπανικής γλώσσας και Πολιτισμού στην Ισπανία.

Ασχολείται εδώ και χρόνια με τη ζωγραφική και έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ζει και εργάζεται στη Ρώμη.

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)