Γράφει ο Κώστας Τραχανάς

Ο έρωτας ενός ηλικιωμένου άντρα για μια πολύ νεότερή του γυναίκα. Ένας γεροντικός έρωτας, αυτή είναι η υπόθεση του βιβλίου.

Αυτός ο εβδομηντατετράχρονος Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε θα παντρευόταν εκείνη τη δεκαεννιάχρονη Ουλρίκε φον Λέβετσβω, εκείνη η δεκαεννιάχρονη θα γινόταν μητριά του γιού του, του τριανταπεντάχρονου Αυγούστου και της νύφης του, της εικοσιεπτάχρονης Οτιλίας….

Την Ουλρίκε την συνάντησε ο Γκαίτε στο Μαρίενμπαντ, στην ειδυλλιακή λουτρόπολη, όπου παραθέριζε με την αυταρχική μητέρα της και τις δυο μικρότερες αδελφές της και αμέσως έλκεται από το σφρίγος και τη νεανική ομορφιά της.

Ήταν όμως ένας απέλπις έρωτας.

 

«….Η λάμψη του χορού μεταμόρφωσε το ευτυχές ζευγάρι…. Τώρα ήτανε συνομήλικοι. Αυτή υποδυόταν τη Λότε. Αυτός υποδυόταν το Βέρθερο. Απεκδύθηκαν ολοφάνερα τις προσωπικότητές τους, έγιναν ρόλοι, έγιναν μεταμφιέσεις, έγιναν η Λότε και ο Βέρθερος….»

 

«Στα πάθη του νεαρού Βέρθερου» εκείνος, ο Γκαίτε, ήταν η Λότε όπως εκείνος ήταν και ο Βέρθερος. Αυτό γεννούσε την πολυπροσωπία του. Ήταν μια ιστορία αγάπης με τον ίδιο του τον εαυτό. Μια αρρωστημένη ιστορία…

Δεν είχε ο Γκαίτε να παλέψει μόνο με την γεροντική του αδυναμία είχε και τη φαρμακερή κακεντρέχεια του στενού και ευρύτερου περιβάλλοντός του.

Όταν ένα απλό ερωτικό ποίημα τον πρόδωσε, η νύφη του, η Οτιλία, τον αποκαλούσε Ταρτούφο, ψεύτη, πορνόγερο, οφθαλμοπόρνο, θωπευτή κορασίδων, εκμεταλλευτή παιδιών, κτηνάνθρωπο, ανεκδιήγητο και υποκριτή.

Μεταμορφώθηκε η Οτιλία σε Ερινύα του….

Ζούσε ο Γκαίτε σε ένα εχθρικό οικογενειακό έδαφος. Αναστάτωσε την οικογένειά του στη Βαϊμάρη, τον γιό του, την νύφη του, τα τρία εγγόνια του.

Έχασε τα λογικά του εξαιτίας μιας τόσο νέας κοπέλας της Ουρλίκε. Έπρεπε να επιβληθεί στον εαυτό του.

Τον αποκαλούσαν παππού. Πολλές φορές σκοντάφτει και πέφτει στο έδαφος.

Ήταν τα πάθη του γηρεού Βέρθερου…

Ξέρει όμως, ότι μας πονάει, πρέπει να γίνει γλώσσα και για τον Γκαίτε αυτό το «επείγον της ψυχής» είναι μόνο το ποίημα. Όσο έγραφε, δεν ανήκε σε τούτον τον κόσμο, αλλά βρισκόταν στον δικό του κόσμο.

Και γράφει το ωραιότερο ίσως ποίημά του με τη μορφή της «Ελεγείας του Μαρίενμπαντ».

Η «Ελεγεία του Μαρίενμπαντ» είναι ένα ερωτικό ποίημα καμωμένο από φλόγα, αίμα, θάρρος και οργή. Είναι ένα ποίημα για την Ουρλίκε. Είναι το δικό της ποίημα. Η ζωή της. Η μοίρα της. Το ποίημά της.

Το ότι είχε γεράσει δεν τον θανάτωνε. Άσχημο ήταν για αυτόν να μην του επιτρεπόταν να αγαπάει. Του επιτρεπόταν να αγαπάει, αλλά όφειλε να εξοικειωθεί με την ιδέα ότι ποτέ πια δεν θα αγαπηθεί…. Αγάπη δίχως ανταπόκριση δεν έπρεπε να υπάρχει, τόνιζε.

Έπρεπε να εισβάλει στη Βαϊμάρη με την Ουρλίκε και με ένα μυθιστόρημα, που έπρεπε αμέσως να συγγράψει. Ένα μυθιστόρημα που δεν θα έπρεπε σε κανέναν και σε καμία να τον αμφισβητήσουν. Ένα μυθιστόρημα που θα νομιμοποιούσε την Ουρλίκε και τον ίδιο. Όχι μόνο στη Βαϊμάρη. Σε όλον τον κόσμο. Ο τίτλος του καταγράφτηκε αμέσως στο χαρτί:

«Ο άντρας που ήξερε ν’ αγαπάει».

Αδυνατούσε να υπαγορεύσει τούτο το μυθιστόρημα, όπως ακριβώς στάθηκε να υπαγορεύσει τον «Βέρθερο». Αλλά τούτο το μυθιστόρημα θα έχει αίσιο τέλος…

 

Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα, για τα αναλλοίωτα ανθρώπινα συναισθήματα του έρωτα και του πόνου.

Ένα μυθιστόρημα εγκώμιο στο Διαφωτισμό και τον Ουμανισμό.

 

Ο Μάρτιν Βάλζερ, από τους καλύτερους συγγραφείς του σύγχρονου κόσμου, γεννήθηκε το 1927 στο Βάσσεμπουργκ και ζει σήμερα στο Υμπερλίνγκεν, κοντά στη λίμνη της Κωσταντίας. Πεζογράφος, δοκιμιογράφος και θεατρικός συγγραφέας, συγκαταλέγεται στα γνωστότερα ονόματα της γερμανικής λογοτεχνικής σκηνής.

Τιμήθηκε με το Βραβείο Μπύχνερ και με το Βραβείο Ειρήνης της Ένωσης Γερμανών Βιβλιοπωλών. Άλλα έργα του είναι: «Η υπεράσπιση της παιδικής ηλικίας», «Ο θάνατος ενός κριτικού», «Η στιγμή του έρωτα» κ.α.

 

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)