Γράφει ο Κώστας Τραχανάς

(Υποψήφιο για το Βραβείο Μπούκερ 2012-Βραβείο Λογοτεχνίας Νότιας Ασίας 2012)

Το «Ναρκόπολις» του Τζιτ Θαχίλ είναι το καλύτερο βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2013 στην Ελλάδα.

Στο «Ναρκόπολις» η πραγματικότητα και η φαντασία αναμειγνύονται, για να περιγραφούν λιγότερο γνωστές πλευρές μιας μητρόπολης, της σημερινής Βομβάης, της Ινδίας.

Στο μυθιστόρημα χαρτογραφείται το τέλος της βασιλείας του οπίου και η άνοδος της ηρωίνης στο θρόνο, στη Βομβάη της δεκαετίας του΄70.

Στο βιβλίο διαφορετικές ιστορίες συγκλίνουν σε μία, η οποία αναφέρεται στους παρίες που κρύβει αυτή η Βομβάη. Είναι πολλές ιστορίες που αλληλοσυμπληρώνονται. Είναι ιστορίες, που δείχνουν την επίπλαστη πνευματική γαλήνη, που φέρνουν τα ναρκωτικά.

Τούτες οι ιστορίες είναι νυχτερινές και χάνονται στο φως του ήλιου, όπως τα ίχνη των βαμπίρ…

Η Βομβάη, που έσβησε την ιστορία της αλλάζοντας το όνομά της και τροποποιώντας χειρουργικά το πρόσωπό της, είναι ο ήρωας ή η ηρωίδα αυτής της ιστορίας.

Είναι η Βομβάη που βρίσκεις άφθονο, φθηνό όπιο και βρόμικο μαύρο χασίσι, που βρίσκεις το ναρκωτικό και την πόλη, την πόλη του οπίου και το ναρκωτικό Βομβάη…

Είναι η πόλη, που το χρήμα είναι η μοναδική θρησκεία.

Είναι η πόλη, που αυτοκτονεί και η μυρωδιά της καμένης σάρκας αιωρείται συνέχεια στον αέρα.

Είναι η εξαντλημένη, ισοπεδωμένη και τοξική Βομβάη.

Είναι η Βομβάη με τις σκουριασμένες και αυλακωμένες στέγες της φτωχογειτονιάς Μπάντρα και τα ανθρώπινα μπουλούκια στον Κεντρικό Σιδηροδρομικό ς Σταθμό της.

Είναι η Βομβάη, που το μοναδικό ωραίο πράγμα που έχει, είναι η θάλασσά της.

Είναι η ιστορία του τεκέ του Ρασίντ στην οδό Σούκλατζι, στην παλιά πόλη της Βομβάης.

Ο τεκές του Ρασίντ είχε την καλύτερη ποιότητα οπίου, με αυθεντικές κινέζικες πίπες οπίου και προμηθευόταν το όπιο και την κοκαίνη, από τον ντίλερ Σαλίμ και τον Λάλα(αφεντικό).

Είναι οι ιστορίες μιας Ινδίας που ονειροπολούσε με οδηγό τα ιδανικά του Γκάντι, για αυτάρκεια και απλότητα, σε μια Ινδία που δεν ήξερε τίποτα ακόμα για το τσουνάμι που θα την έπληττε τη δεκαετία του΄90.

Είναι η ιστορία για τους ανθρώπους που λατρεύουν την ποίηση, την ομορφιά, τη ζωή αλλά και τον θάνατο.

Είναι ιστορίες εκείνων των ανθρώπων, που τα όνειρά τους μερικές φορές διαρρέουν από το ένα κεφάλι σε κάποιο άλλο κεφάλι, ταξιδεύουν ανάμεσα σε εκείνους που κοιτάζουν στην ίδια κατεύθυνση, δηλαδή τους εραστές και ανάμεσα σε εκείνους που μοιράζονται τα δεσμά της μέθης και του θανάτου….

Είναι ιστορίες ανθρώπων, που οι πόνοι στους ώμους και τις πλάτες είναι αφόρητοι και οι πόνοι ησυχάζουν και γίνονται υποφερτοί μόνο με λίγο όπιο(αφίμ-αφιόνι), αλλά την νύχτα βλέπουν πολλά όνειρα, όνειρα ξεχωριστά που μοιάζουν να τους διαπερνούν ταυτοχρόνως ή ένα και μοναδικό όνειρο, που απλώνεται σε όλες τις κατευθύνσεις, για το μεγαλύτερο διάστημα της νύχτας, και βλέπουν επίσης όνειρα με ακέφαλα φαντάσματα και κλαίνε μετά για τη βαναυσότητα των οραμάτων τους.

Είναι ιστορίες που δείχνουν ότι ο οπιομανής μπορεί να καπνίζει για χρόνια ολόκληρα και να παραμείνει υγιής, ενώ ο ηρωινομανής είναι ανυπόμονος, γιατί θέλει να πεθάνει γρήγορα.

Είναι ιστορίες Ινδών που δε νοιάζονται για το παρελθόν, που νοιάζονται μονάχα για το τώρα, σκέφτονται μόνο το φαγητό και δε σκέφτονται το αύριο.

Είναι ιστορίες ανθρώπων της Ινδίας που στη δική τους γλώσσα η λέξη για το κακό και το χάος είναι η ίδια, ενώ η λέξη «Κάαμ» σημαίνει δουλειά στα ινδικά, αλλά επιθυμία ή λαγνεία στα σανσκριτικά.

Είναι ιστορίες φτωχών Ινδών που τους αρέσει να τρώνε το ματζούν (πάστα από μαριχουάνα και μέλι)των Μογγόλων και το συνοδεύουν με ένα ποτήρι γάλα σαν γιατρικό.

Που τρώνε κίτρινο ντάαλ (ινδικό φαγητό με όσπρια –φακές, φασόλια, αρακάς) και ξηρές πράσινες πιπεριές. Που το αγαπημένο τους τραγούδι είναι το Νταμ Μάρο Νταμ.

Που δεν λένε ποτέ στη ζωή τους τη λέξη αγάπη. Που βλέπουν κινηματογραφικά έργα με τον Ρατζ Καπούρ, τον Σάσι Καπούρ αλλά και τη Σαμπάνα Αζμί, την Ναργκίς, την Μίνα Κουμάρι, την Μαντουμπάλα, την Μπεγκούμ Ακτάρ, θρυλικές γυναίκες, λατρεμένες από τους ευνούχους, τις πόρνες και τους ποιητές. Που οι περισσότεροι είναι καμένοι, δηλαδή τζάνκι. Που βάζουν στην πρέζα στρυχνίνη για να την κάνουνε πιο δυνατή. Που πιστεύουν στην μετενσάρκωση….

Όλες αυτές είναι ιστορίες αληθινές και όχι επινοημένες. Διότι μιλάνε για ανθρώπους που δεν έχουν ένα πιάλι στην τσέπη και που κατευθύνονται προς την καταστροφή.

Είναι οι ιστορίες των φτωχών Ινδών που δεν κάνουν ερωτήσεις ή δεν κάνουν άσχετες ερωτήσεις (μόνο οι πλούσιοι έχουν την πολυτέλεια να ξαφνιάζονται και ειρωνεύονται, να ψάχνουν το νόημα…), διότι φτωχοί δεν έχουν την πολυτέλεια, τη μοναδική πολυτέλεια που επιτρέπουν στον εαυτό τους είναι το γέλιο, τα φαντάσματα και τον εθισμό στην πείνα και στην οργή και τον εθισμό όχι στις ουσίες, αλλά στη λήθη και στην τρυφερότητα, που προκαλούν οι ουσίες (ο φτωχός εθισμένος είναι κάτι σαν άγιος, τι άλλο είναι ένας άγιος από κάποιον που έχει αποτραβηχτεί εκουσίως από τη βουή του κόσμου, αποφεύγει τις πολλές συναναστροφές, θέλει να αφανίσει τον χρόνο, θέλει να πεθάνει ή τουλάχιστον να μη ζει;).

Είναι ιστορίες των τσάντουλις (οπιομανών), που είναι σκλάβοι της πίπας και θεωρούν τη ζωή μια κακόγουστη φάρσα….

Το «Ναρκόπολις» είναι τελικά η ιστορία που είπε μια πίπα οπίου, για να βγάλει στη φόρα την ντροπή της Ινδίας, ώστε οι άνθρωποι όλου του κόσμου να μάθουν για τους αθλιότερους των αθλίων, τις πόρνες, τους εγκληματίες και τους ναρκομανείς, ανθρώπους χωρίς καμία πίστη σε θεό ή σε άνθρωπο, καμία πίστη σε τίποτα εκτός από την αλήθεια των δικών τους αισθήσεων….

 

Ο Τζιτ Θαχίλ είναι Ινδός ποιητής, συγγραφέας, λιμπρετίστας και μουσικός γεννημένος το 1959. Έχει γράψει τις ποιητικές συλλογές «These Errors Are Correct», «English», «Apocalypso» και «Gemini». Το μυθιστόρημα «Ναρκόπολις» είναι το πρώτο πεζό του έργο και είχε περιληφθεί στη Βραχεία Λίστα για το Βραβείο Μπούκερ το 2012.

 

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)