Στις εθνικές εκλογές του 2012 ψήφισα Σύριζα. Ανέκαθεν ασχολιόμουν με την πολιτική, ως όφειλα, αλλά ποτέ μου δεν ψήφισα κάποιο κόμμα για λόγους που έχουν να κάνουν με τα προσωπικά μου πιστεύω.

Στις περσινές εκλογές όμως δεν μπορούσα να μείνω αμέτοχος. Ο Σύριζα ήταν το “μη χείρον βέλτιστον” σαν επιλογή. Σε μια Ελλάδα Νεποτισμού, Καπιταλισμού, Εθνικισμού, Φασισμού, Κομμουνισμού και ντεμέκ Σοσιαλισμού, επέλεξα Τσίπρα. Δεν έριξα ποτέ τα βάρη και δεν είδα ως ενόχους της σημερινής κατάστασης τους πολιτικούς. Η μεγαλύτερη ζημιά έχει γίνει απ’ τον ελληνικό λαό. Ο λαός ευθύνεται για το “τέρας”  του δικομματισμού, το οποίο θέριεψε λόγω του βαθιά συντηρητικού DNA μας. Σημαία μιας ελληνικής κοινωνίας το τρίπτυχο Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια, σε μια χώρα που κανείς δεν θέλει να στρατευθεί, κανείς δεν ακολουθεί τη θρησκεία του σοβαρά και για το “Οικογένεια”, αφήνω να μιλήσουν τα διαζύγια. Ο λαός κρύβει τα σκουπίδια του κάτω απ’ το χαλί, ρίχνει την ευθύνη στους …μετανάστες και ψηφίζει για πρωθυπουργό τον άνθρωπο που άνοιξε τα σύνορα. Ο λαός νομιμοποίησε, με την ανοχή του, τους υπαίτιους των σκανδάλων του Χρηματιστηρίου, της μ. Βατοπεδίου, των Ολυμπιακών Αγώνων, της Siemens, κλπ κλπ. Σαφώς και οι υπαίτιοι αυτών των σκανδάλων ήταν οι …μετανάστες. Ποιος Ιονέσκο να μας πει τι;

Οι ψύχραιμες φωνές που χτυπούσαν το καμπανάκι, ότι όλη αυτή η φούσκα θα σκάσει με τραγικές συνέπειες, αντιμετωπίζονταν τουλάχιστο ως γραφικοί. Συμμετείχαμε όλοι σε αυτό το “πάρτι” της εικοσαετίας (προσωπικά, κάποια στιγμή για μια δουλειά έπαιρνα περισσότερα χρήματα από καθηγητή και γιατρό). Αυθαίρετα, αυτοκίνητα και κινητά και ακίνητα, ρουσφέτια, διακοποδάνεια, πιστωτικές κάρτες, home cinema, στήθια πλαστικά και φουσκωμένα μπράτσα. Η δική μας Γη της Επαγγελίας. Όποια φωνή μιλούσε για διαλυμένη παιδεία και διαλυμένα νοσοκομεία, σκεπάζονταν από τους αλαλαγμούς και τα επιφωνήματα για το βρακί της κάθε τραγουδίστριας και το Euro του “δεν θα γίνει Έλληνας ποτέ, Αλβανέ”. Οι πολιτικοί έκαναν την δουλειά τους και εμείς τη δική μας.

Ο αλτρουισμός σε ένα τόπο όπου ρίχνουμε τις ευθύνες σε έναν απρόσωπο Άλλον, φαντάζει ανέκδοτο. Ο λαός δεν έδειξε αλληλεγγύη την εποχή της “ευμάρειας”  και θα τη δείξει στην εποχή της “ζούγκλας”; Ένα μεγάλο ποσοστό συνανθρώπων μας  σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, για να τιμωρήσει “αυτούς” που μας φέρανε σε αυτό που ζούμε σήμερα εμπιστεύεται την …ανορθογραφία και το μίσος της Χρυσής Αυγής. Η Ιστορία δεν μας έχει διδάξει τίποτα. Ένα μεγάλο ποσοστό χειροκροτεί στη θέα των στρατοπέδων συγκέντρωσης και ο …Ξένιος Δίας εξορίζεται.

Φαντάζει ουτοπική  μια κοινωνικοπολιτική “Δευτέρα Παρουσία” όσο επικρατεί η αδιαφορία και ο εγωισμός.

Όταν κοιταχτούμε στον καθρέφτη και πάρουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν, ο “Άλλος” δεν θα είναι πια ο εχθρός. Θα είναι το στήριγμα.

 

Χρήστος Κοτρώτσιος

Συγγραφέας

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)