Γράφει ο Κώστας Τραχανάς

«…Ο ασημένιος Κύκνος άρχισε να τακτοποιεί το φτέρωμά του με το ράμφος του και να καθαρίζει τη ράχη του. Κανένας δε σάλευε, άχνα δεν ακούστηκε. Κάθε αιθέρια κίνηση ήταν απαλή σαν κίνηση ζωντανού πλάσματος, φιδιού, χελιού, Κύκνου φυσικά. Σταθήκαμε έκπληκτοι και, παρά το πλήθος των ωρών που είχαμε περάσει πάνω του, αυτός ο Κύκνος δεν έγινε ποτέ, ούτε για μια στιγμή, οικείος: παρέμεινε απόκοσμος, οφιοειδές, λυγερός, εύκαμπτος σπειροειδές, αέρινος. Καθώς περιστρεφόταν και συναντούσε τα μάτια κάποιου, τα δικά του παρέμεναν σκούρα εβένινα, μέχρι ο ήλιος να φωτίσει το μαύρο ξύλο και να ακτινοβολήσουν. Δεν είχε την αίσθηση της αφής. Δεν είχε εγκέφαλο. Ήταν περίλαμπρος σαν θεός.

Τα ψάρια άρχισαν να «κινούνται». Ο Κύκνος λύγισε τον φιδίσιο λαιμό του, εκτοξεύτηκε, και όλοι οι θνητοί τον κοίταζαν με κομμένη την ανάσα…»

Το βιβλίο «Η χημεία των δακρύων» συνδέει μια ιστορία κατασκευής αυτομάτου του 19ου αιώνα στην Γερμανία, με μια ιστορία ερωτικής απώλειας, στον 21ο αιώνα στην Αγγλία.

Η Κάθριν Γκέρινγκ εργάζεται δεκατρία χρόνια σαν συντηρήτρια-ωρολογοποιός στο αξιόλογο ωρολογιακό τμήμα με τα αυτόματα και άλλους κουρδιστούς μηχανισμούς, του Μουσείου Σουίμπερν, του Λονδίνου.

Ο επί δεκατρία έτη κρυφός εραστής της, ο συνάδελφός της, Μάθιου Τίνταλ, πεθαίνει ξαφνικά. Όλη η ζωή της Κάθριν, καταρρέει.

Ο Έρικ Κροφτ, ο επικεφαλής έφορος του Μουσείου, αναθέσει στη γυναίκα αυτή, που πενθούσε για την απώλεια του φίλου της, το έργο της προσομοίωσης της ζωής….

Ο Έρικ πιστεύει ότι η μόνη διέξοδος από το πένθος της, θα είναι να εργαστεί σκληρά, πάνω σε ένα νέο και ενδιαφέρον έργο.

Η Κάθριν Γκέρινγκ εργάζεται τώρα πάνω σε ένα ιδιαίτερα περίπλοκο, ιδιαίτερα απαιτητικό έργο, συντήρησης, ανακατασκευής και αποκατάστασης ενός αυτομάτου (παλαιού τύπου ρομπότ, αυτοκινούμενες μηχανές, που μιμούνται κινήσεις ανθρώπων και ζώων, όπως τα μουσικά κουτιά, τα ρολόγια –κούκος κ.α.). Πρόκειται για ένα μηχανισμό ακριβή, μεγαλοφυή και αλλόκοτο.

Η συντηρήτρια ανακαλύπτει μέσα στη συσκευασία του αυτομάτου, ενός πανέμορφου μηχανικού πουλιού, το παλιό ημερολόγιο του ιδιοκτήτη του, του Χένρι Μπράντλινγκ.

Ο Χένρι Μπράντλινγκ τον 19ο αιώνα θα πάει στην Καρλσρούη, στην πατρίδα του τροχού και στο Φουρτβάνγκεν, στο Μέλανα Δρυμό, στο τόπο μαζικής παραγωγής ρολογιών κούκων, για να κατασκευάσει ένα αυτόματό, μια μηχανοκίνητη πάπια, για τον γιο του. Ο Χένρι έχει χάσει την κόρη του Άλις, από φυματίωση, και κινδυνεύει επίσης η υγεία του γιου του Πέρσι, από την ίδια ασθένεια.

Ο μικρός Πέρσι, όταν είδε μια μέρα, σε ένα περιοδικό, τα σχέδια της δαιμόνιας Νήσσας του Βοκανσόν (πάπια –ρομπότ) ενθουσιάστηκε. Ο πατέρας του είδε ξανά το χρώμα στις παρειές του και τη ζωή να ξεχειλίζει στα μάτια του παιδιού του. Ο Χένρι εντόπισε τη δύναμη εκείνη, που ο γιατρός Δρ Νάιπ αποκάλεσε «μαγνητική κινητοποίηση», μια εξευγενισμένη μορφή περιέργειας και επιθυμίας. Τότε ο πατέρας πίστεψε πως θα ζήσει ο γιος του. Ακολουθώντας τις οδηγίες των σχεδίων της Νήσσας του Βοκανσόν, αποφάσισε να φτιάξει μια άψυχη κατασκευή με ευφυία, που θα μπορούσε να τινάζει τις φτερούγες της, να πίνει νερό, να χωνεύει τους σπόρους, να αφοδεύει. Όλο αυτό ψυχαγωγούσε το γιό του και δεν μπορούσε ο Χένρι να μη διακρίνει το ευεργετικό της αποτέλεσμα. Υποσχέθηκε λοιπόν στο γιο του Πέρσι, την κατασκευή της πάπιας, με όποιο κόστος. Μόνο που έπρεπε να ταξιδέψει στο εξωτερικό, στη Γερμανία.

Ο Χερ Χάινριχ Σάμπερ, αυτός ήταν ο άνθρωπος που είχε προσλάβει, για να σώσει τον γιό του, τον Πέρσι.

 

Η πραγματική επιθυμία του Χένρι Μπράντλινγκ ήταν να κρατήσει την υπόσχεσή του απέναντι στο γιο του. Αλλά δεν έδειχνε να είχε υποψιαστεί τι θα συνέβαινε αν τελικά κατασκεύαζε την πάπια….

 

Για ποιο λόγο ο Χένρι είχε πάει τα σχέδια του στον Χάινριχ Σάμπερ;

Γιατί δεν είχε αναθέσει το έργο του σε έναν ωρολογοποιό της Καρλσρούης;

Μήπως ο Χένρι έκτιζε ένα παράλογο μνημείο για τη θλίψη του, ένα είδος ωρολογιακού Τατζ Μαχάλ;

Πίστευε στα αλήθεια πως η γυναίκα του, θα τον ερωτευόταν ξανά;

Τι είναι έμψυχο και τι είναι ζωντανό;

Πόσο τρομερά μπορούν να γίνουν τα αντικείμενα όταν ζωντανεύουν;

Μήπως οι παλιοί μηχανικοί αυτομάτων ήταν και μύστες;

Τι σχέση έχει ο Τσαρλς Μπάμπατζ, ο « πατέρας» των σύγχρονων υπολογιστών;

Τι σχέση έχει ο Ήρωνας ο Αλεξανδρεύς, ο «πατέρας» των αυτομάτων;

Ποια ήταν η Μηχανή του Κρούσκανσκ;

Τι ρόλο διαδραματίζουν τα πουλιά στη φιλοσοφία του 18ου αιώνα;

Τι κάνει το σύγχρονο αμερικάνικο ρομπότ, Κέι Κέι;

Όταν ένας κύβος ξεδιπλώνεται σχηματίζει ένα σταυρό με έξι ακτίνες;

Οι τρείς διαστάσεις του κύβου είναι το Ιερό όνομα του Γιαχβέ, στη γεωμετρική έκφρασή του;

Υπάρχουν μηχανισμοί πέρα από την ανθρώπινη γνώση;

Τα ζώα διαθέτουν διαφορετικές αισθήσεις από τις δικές μας; Και πώς θα μπορούσαμε να το ξέρουμε αυτό;

Υπάρχουν φαντάσματα και υπερφυσικά πλάσματα;

Που πάμε όταν πεθάνουμε; Ποιος θα μας πει την αλήθεια;

Τι σημαίνει το: Illud aspicis non vides;

Είμαστε ανίκανοι να συνδέσουμε αυτό που βλέπουμε με αυτό που μας έχει διδάξει η ζωή;

Βλέπουμε αυτά που μπορούμε να δούμε;

Τα δάκρυα είναι χημικό φαινόμενο;

Οι ψυχές έχουν χημεία και ο χρόνος τέλος;

Η αγάπη για ένα παιδί είναι σημαντικότερη από την αγάπη για έναν ενήλικα;

Ο Πίτερ Κάρεϊ συνθέτει ένα εξαιρετικό, συγκινητικό και πολύπλοκο μυθιστόρημα.

Μια ελεγεία για τον έρωτα και για την απώλεια.

 

Ο Πίτερ Κάρεϊ γεννήθηκε στην Αυστραλία το 1943.Σπούδασε θετικές επιστήμες. Εργάστηκε για χρόνια σε διαφημιστικές εταιρείες και ξεκίνησε τη λογοτεχνική του καριέρα το 1979 με δύο συλλογές διηγημάτων. Έχει τιμηθεί δύο φορές με το βρετανικό λογοτεχνικό Βραβείο Μπούκερ. Άλλα έργα του είναι: «Ο παπαγάλος και ο Ολιβιέ στην Αμερική», «Η αληθινή ιστορία της συμμορία Κέλλυ», «Όσκαρ και Λουσίντα» κ.α.

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)