Γράφει ο Θ. Γούμενος

Δικηγόρος

Χθες βράδυ βρισκόμουν σε μια ταβέρνα την ώρα του βραδινού δελτίου ειδήσεων. Παρακολουθώντας στην ανοιχτή τηλεόραση τις αλλεπάλληλες εικόνες αρχείου από τις… δραστηριότητες της Χρυσής Αυγής, σχεδόν ασυναίσθητα θέλησα να πω δυνατά «κοίτα που μας κατάντησαν οι τραμπούκοι», αλλά την αμέσως επόμενη στιγμή, κατάπια τη γλώσσα μου κι άρχισα να κοιτώ τριγύρω μου καχύποπτα τους υπόλοιπους πελάτες του μαγαζιού. Σκέφτηκα, ότι δεν ήθελε πολύ, να πέσουν δυο τηλέφωνα και να με περιλάβουν μερικά μπρατσωμένα καλόπαιδα υπέρ πίστεως και πατρίδος.

Αποδεδειγμένα πλέον, η δημόσια εκφορά άποψης ενδέχεται να επιφέρει ανεπανόρθωτες συνέπειες και το φαινόμενο αυτό ονομαζόταν ανέκαθεν, ονομάζεται και θα ονομάζεται εσαεί με ένα και μόνο όνομα: Χούντα. Είναι η χούντα με μπροστάρηδες τα παιδιά που «αγαπούν» τους Έλληνες, με την ήσσονος σημασίας υπόμνηση, ότι την Ελληνική υπηκοότητα την απονέμουν οι ίδιοι κατά το δοκούν. Εάν ας πούμε είσαστε λάτρεις μιας Ελλάδας του Καζαντζάκη, του Ελύτη, του Ρίτσου, του Χατζιδάκι (θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου), μην περιμένετε να σας απονεμηθεί η εν λόγω υπηκοότητα! Αντιθέτως, εάν γοητεύεστε από την Ελλάδα επίκαιρων πνευματικών (sic) ηγετών, όπως είναι οι διάφοροι γνωστοί αοιδοί, η εξ΄ αίματος, σε ευθεία γραμμή συγγένειά σας με τους τριακόσιους του Λεωνίδα είναι αναμφισβήτητα αποδεδειγμένη. Είναι όμως και η χούντα του σχεδόν ενός εκατομμυρίου φασιστών και εκφασιζομένων, δηλαδή μιας ισχυρής μειοψηφίας κι αυτό είναι το πρόβλημα που είτε αδυνατούμε, είτε δεν θέλουμε να αποδεχθούμε, θεωρώντας ακόμη ότι οι φασίστες και εκφασιζόμενοι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, θα καταλάβουν κάποια στιγμή το λάθος τους και θα εκφραστούν διαφορετικά στην κάλπη.

Ποια είναι τάχα τα χονδροειδή δεδομένα που διέλαθαν της προσοχής μας για χρόνια ολόκληρα; 1. Όπως οι παλιοί γνωρίζουν και όπως οι νέοι ουδέποτε διδάχθηκαν, κατά τη διάρκεια της δικτατορικής επταετίας η Ελλάδα δεν ήταν ακριβώς ένα απέραντο πολυτεχνείο. Υπήρχαν πολλοί συμπολίτες μας, κυρίως στις επαρχίες, που δοξολογούσαν και δοξολογούν τον Παπαδόπουλο, επειδή τους πήγε νερό, ρεύμα και δρόμους στα χωριά τους. Είναι οι ίδιοι που ισχυρίζονταν και ισχυρίζονται ότι δεν άνοιξε ρουθούνι στο Πολυτεχνείο. Και επειδή δεν έχουν περάσει από τότε όσα χρόνια θα θέλαμε, είναι οι ίδιοι, ηλικιωμένοι πια, που παλαιότερα έβρισκαν κομματική εκπροσώπηση στο κόμμα του κ. Καρατζαφέρη και πιο παλιά, την εποχή των παχιών αγελάδων, στη λεγόμενη «πατριωτική δεξιά» της Νέας Δημοκρατίας. Αλλά κι αν κάποιοι από αυτούς έχουν πλέον αποβιώσει, είναι αφελές να πιστεύει κανείς ότι δεν κατόρθωσαν να μεταλαμπαδεύσουν τα πιστεύω τους έστω σε έναν απόγονό τους.

2. Επί χρόνια ολόκληρα η Ελλάδα μαστιζόταν από τον αναλφαβητισμό, αλλά σε σωρεία εκλογικών αναμετρήσεων, εμάς τους ψηφοφόρους, θέματα όπως η παιδεία, δεν μας συγκινούσαν. Τασσόμασταν στη συντριπτική μας πλειοψηφία  με εκείνον που μας έταζε τον παχυλότερο μισθό. Σήμερα παριστάνουμε ότι μας κάνει εντύπωση, η ευκολία με την οποία μπορείς να γοητεύσεις έναν πιτσιρικά, εξιστορώντας του τα «φιλελληνικά» αισθήματα του Χίτλερ.

3. Επί ολόκληρες δεκαετίες, τα ποδοσφαιρικά γήπεδα της χώρας, από το πρώτο έως το τελευταίο υπήρξαν μαζικά εκτροφεία φασισμού. Πριν από λίγο καιρό, στο όνομα μιας οπαδικής σημαίας ένας άνθρωπος μαχαιρώθηκε και δολοφονήθηκε. Πόση απόσταση χωρίζει το οπλισμένο χέρι στο όνομα της οπαδικής σημαίας, από το ίδιο χέρι στο όνομα της κομματικής σημαίας ή της ιδεοληψίας της «αγανάκτησης»;

Εκείνοι που ξέφυγαν από το πρώην κομματικό τους μαντρί, τώρα που στέρεψε η κάνουλα των βο(υ)λευτικών παροχών, οι ίδιοι που για ένα καρβέλι ψωμί και δύο κιλά ντομάτες δωρεά σε συλλαλητήριο, νομιμοποιούν με την ψήφο τους ανερυθρίαστα στυγερές ανθρωποκτονίες, δεν πρόκειται να ξαναμπούν στο μαντρί, όσο οι πολιτικές ηγεσίες δεν έχουν τα χρήματα για να τους κατευνάσουν. Τώρα είναι αργά για να καταστούν πεπαιδευμένοι οι αναλφάβητοι και είναι ακόμη πιο αργά για να γίνουν gentlemen οι κάφροι. Σε μια χώρα η οποία, αφενός, ακόμη και σε κυβερνητικό επίπεδο παριστάνει ότι το πρόβλημά της είναι η Χρυσή Αυγή και η ποινικοποίησή της κι όχι ο φασιστικός όχλος που με εγκληματική αδιαφορία καλλιέργησε και, αφετέρου, ποτέ δεν νοιάστηκε για την πρόληψη, παρά μονίμως αναλίσκεται σε αδιέξοδη καταστολή, ο θρήνος για την ανατροφή ημικατεστραμένων γενιών, είναι ανούσιος. Εν αναμονή (πάντα) του πρωτογενούς πλεονάσματος, κάποιος, ρε παιδιά, να μας φέρει πίσω τη Δημοκρατία που χάσαμε.

Υ.Γ. Ζητώ συγγνώμη από τους «εκσυγχρονιστές», επειδή μου ξέφυγαν ορισμένες φράσεις της νεκρής αρχαίας Ελληνικής. Περί αυτού όμως, θα τα πούμε μιαν άλλη φορά.

 

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)