Γράφει η

Ρηνούλα Τόδουλου

 

Για μας τους ξεκομμένους Αρτινούς ενώ η φιγούρα μας είναι αλλού η καρδιά μας μονίμως χτυπάει στην Άρτα. Κάθε φορά που ένας από μας ή κινδυνεύει να φύγει ή έφυγε οι μαύρες πλερέζες απλώνονται μέχρι εκεί όπου υπάρχει ο κάθε Αρτινός που πιθανώς πονάει. Δεν παίζει το πόσες φορές την ημέρα τηλεφωνιόμαστε παίζει η αίσθηση που εξέπεμπε ο κάθε ένας από μας στη διάρκεια της ζωής του. Παλαιά υπήρχαν τα συλλυπητήρια δείπνα μεταξύ μας, σε μεγαλύτερη έκταση από ότι σήμερα. Ή έκαναν κάτι άλλο. Το Πάσχα π.χ., οι φιλικές οικογένειες προς την πενθούντα οικογένεια έβαφαν κόκκινα αυγά και έφτιαχναν κουλούρια, τα οποία έστελναν στους τεθλημένους μαζί με αρνί για να μην νοιώθουν ότι η ζωή τους τελείωσε. Για να δείξουν την παρουσία τους και την συμπαράστασή τους, έστελναν πίττες και αρτοσκευάσματα για τον ίδιο λόγο όσοι μπορούσαν. Σήμερα εκτός που έχουν χαλαρώσει τα έθιμα αυτά είναι και οι αποστάσεις που μας δυσκολεύουν.

Αλλά υπάρχει και άλλος τρόπος…. ο δικός μου. Το δέσιμο των αναμνήσεών μου με την Άρτα με ωθεί στην γραπτή αναδρομική αναφορά για τους φίλους που χάνονται. Δεν έχει σημασία που δεν είναι φανερή η παρουσία τους… εγώ νομίζω ότι εδώ είναι . Το πρόσφατο ατύχημα που είχα μου απέδειξε ότι δεν είμαστε ακριβώς έρμαια της τύχης μας. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία για άλλη φορά.

Πάντως σημασία έχει πως όσοι μείναμε λίγο πίσω, τους σκεφτόμαστε και μοιραζόμαστε το πένθος τους.

Ο Ράκιας Ρίγγας ήταν ο «τυχερός» μεταξύ των συμμαθητών του επειδή μπορούσε να «διασκεδάζει» ως παιδί καθημερινά στον κινηματογράφο επειδή ο μεγάλος αδελφός του ο Μάχος ήταν ο Μηχανικός στον κινηματογράφο Ορφέας, μαζί με τον Νίκο Τσιαμαντά. Εκείνο τον καιρό που διψούσε ο κόσμος για λίγη διαφυγή και ψυχαγωγία, τα παιδιά αυτά θεωρούνταν τυχερά, που ο κινηματογραφιστής τότε Βασίλης Τσολιάς τα είχε πάρει σαν μαθητευόμενους μηχανικούς για τις προβολές της 7ης Τέχνης, που μάγευε μικρούς και μεγάλους.

Ήταν η καλύτερη και εξυπνότερη πράξη της ζωής του αγαπημένου όλων Βασίλη Τσολιά.

Θυμάμαι πόσο χαρά παίρναμε όταν τον βλέπαμε να διασχίζει τον αυλόγυρο του σχολείου μας με την λιγνή του σιλουέτα για να δει τον γυμνασιάρχη. Έπεφτε σινιάλο με τα βλέμματα. Εγώ ήμουν πολύ κοντά απέναντι από την αίθουσα του κινηματογράφου και ήξερα όλα τα ημερήσια και τα προσεχή έργα. Με το που κατέβαινε τα σκαλιά για να φύγει τον περικυκλώναμε όλες, να μάθομε αν επήλθε συμφωνία για μαθητική παράσταση.

Στην θετική απάντηση η χαρά αναμεταδίδονταν με φωνές.

Στο τέλος της προβολής ο Ράκιας στεκόταν στην είσοδο του δωματίου των προβολών όλο καμάρι και χαιρετούσε τις φίλες του.

Μεγαλωμένος δίπλα στον μεγαλύτερο αδελφό του τον Μάχο που είχε επωμισθεί ήδη τα οικογενειακά βάρη, είχε πάρει την σοβαρότητα εκείνου σαν μανδύα προστασίας για όλη την οικογένεια Ρίγγα. Εργαζόταν δε στη διάρκεια όλων των μαθητικών του χρόνων όπως όλα τα αδέλφια αλλά αυτοί οι δύο ήταν οι αρχικοί στηλοβάτες της οικογένειάς τους και παράδειγμα προς μίμηση για μας.

Θυμάμαι που όταν έβλεπα τον Μάχο να ανοίγει τις πόρτες της αίθουσας μετά από καμιά ώρα έβλεπα να διασχίζει την έρημη πλατεία ακόμα, από κόσμο, λόγω της απογευματινής ώρας, την σιλουέτα του Ράκια. Ψηλός, γεροδεμένος, όμορφος σαν ηθοποιός, προχωρούσε αργά και σταθερά για να χαθεί στην είσοδο του «Ορφέα». Σε πολύ λίγη ώρα ξεχύνονταν σε όλη την περιοχή οι όμορφες μελωδίες από την δισκοθήκη του Βασ. Τσολιά.

Θα ‘μουν τότε περίπου 12 – 13 χρόνων. Είχα μάθει τα τραγούδια της Βλαχοπούλου και της Βέμπο όλα. Έκανε τόσο ωραίες επιλογές που ερχόταν στο σπίτι μας επισκέπτες για να τα ακούνε. Έπαιζε ακόμα και κλασικές μελωδίες. Ακόμα ηχεί στα αυτιά μου η «Paloma» σε σόλο σαξόφωνο. Οι νότιες διέσχιζαν τις αισθήσεις μια – μια ταξιδεύοντας τους ακροατάς σε μαγευτικά πεδία. Εγώ είχα σταμπάρει πότε ξεκίναγε αυτή η μουσική πανδαισία. Μετά την εμφάνιση του Ράκια στην πλατεία. Κατόπιν έμαθα ότι την δισκοθήκη την εμπλούτιζαν τα παιδιά του Βασίλη Τσολιά, Τόλιας και Δημήτρης, οι οποίοι μου είχαν πει τότε «Ναι ο Ράκιας κάνει τις επιλογές της ημέρας!».

Έτσι βρήκα ευκαιρία να τον ευχαριστήσω και να του πω τις προτιμήσεις της παρέας μου που δεν παρέβλεψε να τις παίζει. Υπήρξε ανθρωπος με συνέπεια και σεβασμό στους συνανθρώπους του. Εργατικός και αυτοδημιούργητος, σιωπηλός και πολύ σοβαρός, όπως και φιλάνθρωπος. Διέθεσε την κινηματογραφική του αίθουσα πολύ συχνά για κοινωφελείς σκοπούς στους συμπατριώτες του.

Πρόσφερε δε σε πολλούς πατριώτες μας τα ειδικά εισιτήρια ελευθέρας εισόδου για τους κινηματογράφους του.

Όλα αυτά είναι πολύ λίγα για να περιγράψουν τον άνθρωπο Θόδωρο Ρίγγα.

Με συμπαράσταση στην λύπη για την απώλειά του απευθύνω θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του Ειρήνη και Πέγκυ Ρίγγα καθώς και στον απαρηγόρητο αδελφό του Νίκο και στους ανηψιούς του.

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)