Γράφει ο Κώστας Τραχανάς

Η συγγραφέας στο μυθιστόρημα αυτό δημιουργεί ένα χαρακτήρα, τον Λιουκ Γουόρεν, έναν άντρα που ζει με τους… λύκους ή μάλλον χορεύει με τους… λύκους.

Είναι ο Λιουκ Γουόρεν ένας καταπληκτικός υποστηρικτής των λύκων-αδελφών του.

Ο Λ. Γουόρεν ζει και εργάζεται στο πάρκο Ρέντμοντ στις μάντρες με τις αιχμάλωτες αγέλες λύκων, τις οποίες δημιούργησε και εκπαίδευσε. Παρόλο που οι λύκοι του ήταν σε αιχμαλωσία, τους μάθαινε ό,τι χρειάζονταν, για να μπορούν να επιβιώσουν στην φύση. Και αργότερα ο Λιουκ εγκαταλείπει την δική του οικογένειά του και πάει να ζήσει για δυο χρόνια, με τους άγριους λύκους, στα δάση του Κεμπέκ, του Καναδά.

Κανένας δεν είχε ξανακάνει ποτέ τίποτα παρόμοιο….

Για τον Λιουκ ήταν ένα κάλεσμα. Ήταν ένα ταξίδι ενός ανθρώπου στην άγρια φύση.

Ο Λιουκ έγινε ένας μοναχικός λύκος!!!

Αυτός ο φυσιοδίφης κατάφερε να ακολουθήσει μια αγέλη λύκων, να τον αποδεχτούν οι λύκοι, να κυνηγάει μαζί τους άλλα θηράματα, να τρώει ωμό κρέας και να κοιμάται πλάι τους….

Ζούσε με την καινούργια του λυκο-οικογένεια. Επικοινωνούσε με τους λύκους, με ουρλιαχτά….

Θα χαιρόταν αν μπορούσε να πετάξει από πάνω του το ανθρώπινο του δέρμα και να γίνει δεκτός ως λύκος ανάμεσα στους λύκους….

Ο Λιουκ Γουόρεν είχε γίνει η γέφυρα ανάμεσα στη φύση και στον κόσμο των ανθρώπων. Η μισή του καρδιά ζούσε με τους άγριους λύκους και η άλλη μισή με την οικογένειά του. Αλλά όμως κανένας δεν μπορεί να ζήσει με μισή καρδιά….

Πώς μπόρεσε να αφήσει πίσω του τον πολιτισμό, την οικογένειά του και να πάει να ζήσει στα δάση του Καναδά με μιαν αγέλη άγριων λύκων;

Ένα ατύχημα όμως ανατρέπει όλη τη ζωή του Γουόρεν και της κόρης του Κάρας.

Η κόρη του θεωρεί ότι είναι υπεύθυνη, για το οδικό ατύχημα.

Ο αδελφός της, ο Έντουαρντ κρατάει ένα μυστικό….

Η μητέρα δεν ζει μαζί τους, έχει πάρει διαζύγιο, από τον Λιουκ.

Και τα δυο αδέλφια αγαπούν βαθιά τον πατέρα τους, παρά τη διαφωνία τους όσον αφορά στην κατάσταση και την εξέλιξη της υγείας του.

Η Κάρα στα δεκαεφτά της χρόνια, έχει κάνει τον πατέρα της κέντρο του κόσμου της. Ο Έντουαρντ, αν και έχει φύγει έξι χρόνια από την οικογένειά του, είναι ο μόνος από τα αδέλφια που είχε συζητήσει με τον πατέρα του τι θα έπρεπε να κάνει σε μία κατάσταση όπως αυτή που βρίσκεται τώρα, κλινικά νεκρός, σε φυτική κατάσταση….

Ο Λιουκ μοιράζεται με τους αναγνώστες του βιβλίου, την πρωτόγνωρη αυτή εμπειρία του και τις γνώσεις του, με τα υπέροχα αυτά ζώα:

-Για έναν λύκο το σπουδαιότερο από όλα είναι η οικογένεια.

-Η δύναμη της αγέλης είναι ο λύκος και η δύναμη του λύκου είναι η αγέλη.

-Οι λύκοι δεν πενθούν.

-Ο λύκος ζει την κάθε ημέρα του, σαν να είναι η τελευταία.

-Οι λύκοι ξέρουν πότε πρέπει να σταματήσουν να ψάχνουν εκείνον που έχουν χάσει.

-Όταν οι λύκοι διώχνουν κάποιο μέλος από την οικογένεια δεν το μετανιώνουν ποτέ, για τους ανθρώπους δεν τόσο εύκολα τα πράγματα.

-Όποιος λύκος διώχνεται γίνεται μοναχικός.

-Αντί οι λύκοι να έχουν δαχτυλικά αποτυπώματα, έχουν έναν αδένα στην άκρη της σπονδυλικής στήλης, πάνω από την ουρά, που δείχνει την ταυτότητά του.

-Την αγέλη των λύκων την καθοδηγεί ένας ηγέτης, η Άλφα.

-Οι λύκοι δεν κρατάνε μούτρα, δεν έχουν εγωισμό.

-Οι λύκοι παλεύουν για δύο λόγους: για την οικογένεια τους και για την περιοχή τους.

-Οι λύκοι είναι καθρέφτες των ανθρώπων.

-Όπου υπάρχουν άγριοι λύκοι, ελέγχουν τους πληθυσμούς των θηραμάτων.

-Όταν οι λύκοι τρώνε ένα κουφάρι, για τον καθένα υπάρχει ένα ορισμένο σημείο που του αναλογεί. Η διατροφή των λύκων καθορίζει την ιεραρχική τους θέση στην αγέλη.

-Αν λύκος πιαστεί σε παγίδα, θα κόψει με τα δόντια του το πόδι, για να καταφέρει να ελευθερωθεί.

-Ένας λύκος στην αιχμαλωσία μπορεί να ζήσει έντεκα με δώδεκα χρόνια, ελεύθερος στη φύση, θα είναι πολύ τυχερός αν καταφέρει να ζήσει ως τα έξι…

-Οι λύκοι είναι σπουδαίοι στο καμουφλάζ.

-Οι λύκοι μπορούν να μυρίσουν στο αίμα σου, αρκετές μέρες μετά, την κατανάλωση αλκοόλ.

-Μια θηλυκιά Άλφα μπορεί να διαλέξει ένα συγκεκριμένο θήραμα από τα εκατοντάδες ζώα ενός κοπαδιού μόνο και μόνο από τη μυρωδιά που αφήνει πίσω του….

-Η Άλφα επικοινωνεί με την ομάδα, με τις κινήσεις της ουράς της και την μυρωδιά της….

-Οι λύκοι μπορούν να διαβάζουν το συναίσθημα και την αρρώστια, όπως οι άνθρωποι διαβάζουν τους τίτλους των εφημερίδων. Ξέρουν οι λύκοι, αν μια γυναίκα είναι έγκυος πριν το μάθει η ίδια….

-Δεν μπορείς ποτέ να ξεγελάσεις ένα λύκο. Σίγουρα, όμως, μπορείς να ξεγελάσεις έναν άνθρωπο.

-Οι λύκοι μπορούν να μυρίζουν τον φόβο, τον ενθουσιασμό, την ικανοποίηση.

-Οι λύκοι γεννιούνται με γαλάζια μάτια, αλλά μετά από έξι οκτώ εβδομάδες γίνονται χρυσαφιά.

-Κρύβεται σοφία στα μάτια ενός λύκου…

-Δεν υπάρχει αγάπη μεταξύ των λύκων. Αντ’ αυτού, υπάρχει μια μόνιμη και άνευ όρων δέσμευση.

-Όταν μια αγέλη βρεθεί σε κίνδυνο, προστατεύει την Άλφα πάση θυσία. Οποιοσδήποτε άλλος μπορεί να αντικατασταθεί, αλλά αν χάσεις την Άλφα, το πιθανότερο είναι να σκορπίσει όλη η ομάδα.

-Τα ζώα είναι πάντα ειλικρινή μαζί μας, ενώ οι άνθρωποι όχι.

-Οι λύκοι μας φοβούνται πολύ περισσότερο από ότι εμείς εκείνους.

-Η φυλή Αμπενάκι βλέπει τον λύκο σαν δάσκαλο –όσον αφορά στον τρόπο που κυνηγά, μεγαλώνει τα παιδιά του και υπερασπίζεται την οικογένειά του.

-Ο πολιτισμός των λύκων μοιάζει πολύ με εκείνον των Ινδιάνων της Αμερικής, που σέβονται τους ηλικιωμένους.

-Υπάρχουν τρία είδη ουρλιαχτού. Το ένα είναι το ουρλιαχτό του εντοπισμού, με το οποίο ενημερώνουν, που ακριβώς βρίσκεται η αγέλη. Το αμυντικό ουρλιαχτό είναι λίγο πιο βαθύ. Σημαίνει «μείνε μακριά». Είναι ένας τρόπος να προστατέψεις την περιοχή σου και την αγέλη που βρίσκεται μέσα σε αυτήν. Το τρίτο είδος ουρλιαχτού είναι της συνάθροισης. Είναι το κλασικό ουρλιαχτό του Χόλυγουντ –γεμάτο πένθος και μελαγχολία. Χρησιμοποιείται όταν κάποιο μέλος της αγέλης έχει χαθεί. Είναι ένας ηχητικός φάρος. Ένας τρόπος για να προσπαθήσει ένα χαμένο μέλος της οικογένειας να βρει το δρόμο, που θα το οδηγήσει πίσω σε αυτήν….

-Της Κοκκινοσκουφίτσας θα της άξιζε ένα γερό μαστίγωμα. Αυτή η μικρή και η γιαγιά της κατάφεραν από μόνες τους να διαδώσουν τόσα ψέματα για τους λύκους….

-Υπάρχει κάτι κοινό μεταξύ της αγέλης των λύκων και της Μαφίας: και στις δυο ομάδες τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από την οικογένεια…

 

«Οι λύκοι ούρλιαζαν κάθε βράδυ όλη εκείνη την εβδομάδα και την τέταρτη βραδιά τους απάντησα. Αλύχτησα, όπως θα έκανε ένας μοναχικός λύκος αν πίστευε πως ίσως και να υπήρχε μια θέση στην αγέλη για κείνον.

Στην αρχή απλώθηκες σιωπή. Κι ύστερα, σαν από θαύμα, ολόκληρη η αγέλη μου αποκρίθηκε με το ουρλιαχτό της…»

 

Το αληθινό ερώτημα, αναρωτιέται ο Λιουκ, δεν είναι πώς μπόρεσα να αφήσω αυτό τον κόσμο για να πάω στα δάση με τους λύκους, αλλά το πώς έπεισα τον εαυτό μου να γυρίσω πίσω….

 

Το Αριστούργημα του 2013.Διαβάστε το.

 

Η Τζόντι Πίκο έχει γράψει παραπάνω από 20 επιτυχημένα μυθιστορήματα τα περισσότερα από τα οποία έχουν γίνει διεθνή μπεστ σέλερ. Παρακολούθησε μαθήματα δημιουργικής γραφής στο Πρίνστον, αλλά έκανε διάφορες δουλειές για βιοποριστικούς λόγους. Στη συνέχεια, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Χάρβαντ, παντρεύτηκε κι έγραψε το πρώτο της μυθιστόρημα κατά τη διάρκεια της πρώτης της εγκυμοσύνης. Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε 34 γλώσσες και τέσσερα από αυτά έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο, με κορυφαία επιτυχία το μυθιστόρημα «Ο φύλακας της αδελφής μου». Το 2010 της απονεμήθηκε τιμητικό διδακτορικό δίπλωμα από το Κολέγιο του Ντάρτμουθ, τιμή που επαναλήφθηκε το 2012 από το Πανεπιστήμιο του Νιου Χάβεν.

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)