Α) Τι με χαροποιεί:

-Όταν βλέπω τους παλιούς μου (παιδικούς) φίλους, τους συγγενείς και τους γνωστούς μου.

-Όταν γυρίζω και απολαμβάνω τις ομορφιές της εξοχής, ρουφώντας αχόρταγα τον (ακόμα) καθαρό της αέρα.

-Όταν βλέπω στο δρόμο χαρούμενα πρόσωπα που σε χαιρετούν εγκάρδια.

-Όταν τα πρωινά γεμίζει η πόλη μας ζωή και νιάτα από το μαθητόκοσμο όλων των βαθμίδων που επισκέπτονται τα διάφορα σχολεία της πόλης μας.

-Όταν περιδιαβαίνω τα διάφορα καφενεία ή καφετέριες της πόλης μας και βλέπω τους συνταξιούχους να ασχολούνται με πάθος αλλά και ιλαρότητα πειράζοντας ο ένας τον άλλον με το κατ’ εξοχήν χόμπι τους, το… μπουρλότο.

-Όταν βλέπω μία σχετική κίνηση στην αγορά της που σημαίνει και αντίστοιχη οικονομική ευρωστία.

-Όταν απολαμβάνω το καφεδάκι μου στις πολλές και καλές καφετέριες της πόλης με τιμές στο 1/3 περίπου των αντίστοιχων αθηναϊκών.

-Όταν ακούω τη θαυμάσια χορωδία του Αγ. Βησσαρίωνα (εμπνευστήριο του Παπά-Λευτέρη) ή μαθαίνω για τις μεγάλες της επιτυχίες. Μέσα και έξω από τον ελλαδικό χώρο.

-Όταν μαθαίνω ότι τα φιλιππιαδιωτάκια γεμίζουν τα πανεπιστήμια της χώρας και μάλιστα σε αξιόλογο ποσοστό.

-Όταν μαθαίνω για τις επιτυχίες του Εθνικού στο ποδόσφαιρο και τους ΑΓΟΦ στο τένις.

-Όταν βλέπω σε πόσο πολύ ήπιο τρόπο και τόνο γίνονται πολιτικές συζητήσεις. Σκέπτομαι και συγκρίνω το άλλοτε και το τώρα. Ευτυχώς, με την αλλαγή των καιρών πολλά πράγματα βελτιώνονται.

-Κάθε επίσκεψη στη γενέτειρα, σημαίνει για μένα μία ευφρόσυνη αναδρομή στο παρελθόν και αναμόχλευση σε αναμνήσεις των χρόνων που πέρασαν. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερα παιδικά χρόνια. Αναζωογονημένος και γεμάτος αναμνήσεις επιστρέφω στο κλεινόν άστυ και ετοιμάζομαι ανυπόμονα για την επόμενη επίσκεψη.

Β) Τι με εκνευρίζει:

-Όταν βλέπω το δάσος μας, τον πνεύμονα και το καμάρι της πόλης μας να γίνεται όλο και μικρότερο. Τα όρια του μικραίνουν συνέχεια και όλοι εμείς να παραμένουμε απαθείς παρατηρητές.

-Όταν επισκέπτομαι την περιοχή της λίμνης Ζηρού χαρακτηρισμένη σαν «περιοχή άπειρου κάλλους» και βλέπω την θλιβερή εικόνα της πλήρους εγκατάλειψης. Οικήματα που σε κάποια φάση καλώς ή κακώς είχαν επισκευασθεί, να λεηλατούνται, έρμαια της βουλιμίας των συνανθρώπων μας. Σακούλες νάιλον με αποφάγια και πλαστικά μπουκάλια, ίχνη πολιτισμένων φυσιολατρών επισκεπτών και ψαράδων της λίμνης και «ατάκτως ερριμμένα» στη  γαλήνια φύση της.

-Αντικρίζοντας το μνημείο των Μπιζανομάχων και έχοντας στη μνήμη μου την παλιά εικόνα του τοπίου, μου δίνει την εντύπωση ότι βρίσκεται ανάμεσα σε μία μέγκενη που διαρκώς σφίγγει-σφίγγει και φωνάζει s.o.s- s.o.s… αλλά ποιος ακούει;

-Θέλησα να περπατήσω κατά μήκος των πρανών στις όχθες του ποταμού Λούρου και να χαρώ την ομορφιά του όπως κάναμε παλιότερα -«Εις μάτην»- .Οι κατά τα άλλα αξιόλογοι και συμπαθείς συμπολίτες μου τοποθέτησαν τους φράχτες των εκατέρωθεν αγροτεμαχίων τους μέχρι να αγγίξουν το νερό στο ποτάμι.

-Επισκέφθηκα τον μιλαύλακα στη θέση «Χαλιάς» εκεί που παιδιά τσαλαβουτούσαμε στα νερά του. Με μεγάλη μου θλίψη δε μπόρεσα να εντοπίσω το μέρος γιατί όλα έχουν χτισθεί.

-Άλλο θλιβερό φαινόμενο είναι ο ρομαντικός δρόμος με τα πλατάνια προς την γειτονική  μας Καμπή. Τα πλατάνια αυτά μαζί και ο δρόμος έχουν ζωή μερικών αιώνων. Κάποιοι συμπολίτες μας ανακάλυψαν τις τελευταίες δεκαετίες στους τίτλους ιδιοκτησίας τους ότι τα πλατάνια τους ανήκουν και τα ενσωμάτωσαν στα οικόπεδα τους. Ήμαρτον…

-Επίσης οι πολυώροφες οικοδομές είναι άλλη μία τρέλα της αναρχίας που επικρατεί στο ρυμοτομικό της πόλης, αφού η υποδομή της είναι τελείως ανύπαρκτη για κάτι τέτοιο.

-Η έλλειψη κανονικού δικτύου αποχέτευσης μαζί με το χρονίζον πρόβλημα του βιολογικού καθαρισμού, οδηγεί πολλούς συμπολίτες μας (που συγκαταλέγονται στη λίστα των πονηρών) να μη αντλούνε τα λήμματα τους με βυτία που κοστίζει, αλλά να τα ρίχνουν στο δίκτυο όμβριων της πόλης και να αναδύεται έτσι δυσοσμία σε αρκετά σημεία της.

-Το ελληνικότατο φαινόμενο της απόρριψης μπαζών «όπου δει» παρουσιάζεται δυστυχώς και στην πατρίδα μου. Έτσι για να κάνεις τον περίπατό σου μέσα από ρομαντικά δρομάκια π.χ. Φιλιππιάδα-Ρωμιά πρέπει να αντικρίζεις και τις ασχήμιες αυτές, αν και η χωματερή είναι σχεδόν δίπλα στη πόλη.

-Ορισμένοι μαγαζάτορες μαζί και η Δημοτική Αρχή έχουν χάσει το μέτρο των προς «εκμετάλλευση παραχωρηθέντων χώρων». Πχ. ο χώρος της μικρής πλατείας απέναντι από τα ΚΑΠΗ και δίπλα στην Αστυνομία. Ο χώρος κλείστηκε ιδιωτικά η πλατεία αχρηστεύτηκε.

-Έχουμε και την απαράδεκτη στάθμευση οχημάτων μέσα στην κεντρική πλατεία της πόλης. Φαινόμενο θλιβερό μεν, αλλά μπροστά στα άλλα που αναφέραμε παραπάνω, μοιάζει σε μικροπταίσμα. Παλαιότερα ίσχυε το «όπου δεν πίπτει Νόμος πίπτει ράβδος». Στην εποχή μας υπάρχει το «Έλεγχος και Τιμωρία» έστω και έτσι, αλλά που;

-Είναι κι άλλα που με ενοχλούν, αλλά ας μη γκρινιάζω άλλο γιατί θα καταντήσω… γραφικός.

Κ.Κ.

Μάϊος 2004

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)