Ένα ταξίδι στην γενέτειρά, τη Φιλιππιάδα, γεμάτο όμορφες στιγμές και πολλές αναμνήσεις

Τι είναι να ταξιδεύεις 750 χιλμ. όταν ξέρεις ότι θα περάσεις ονειρεμένα; Τίποτα δεν είναι. Πρόκειται για ένα σύντομο ταξίδι στη γενέτειρά και επιστροφή στο «κλινόν άστυ», που έγινε λόγω δουλειάς και οικογένειας η δεύτερη πατρίδα μου. Χτυπάει το κινητό και ακούγεται μία γνώριμη φωνή.

-Ξάδερφε πότε θα ‘ρθεις;

-Την Πέμπτη.

-Άντε σε περιμένουμε για να το βρέξουμε.

-Ειδοποίησε και την παρέα.

-Έγινε ξάδερφε και καλό ταξίδι.

Το τηλέφωνο ήταν απ’ τον Αλέκο. Βρέξιμο λέμε στην πατρίδα μου την κρασοκατάνυξη η οποία είναι στο πρόγραμμα (με μέτρο βέβαια) σε κάθε μας συνάντηση.

Ο Αλέκος είναι ο μαιτρ της οργάνωσης. Αυτός θα κανονίσει που θα πάμε, τι θα πιούμε και τι μεζέ θα έχουμε. Ζυγούρι ψητό ή σαρδέλα στα κάρβουνα. Το τελευταίο είναι ξέφρενο είδος, είναι όμως πολύ νόστιμος μεζές. Είναι φρέσκιες σαρδέλες, ακαθάριστες με λίγο χοντρό αλάτι, ψημένες στα κάρβουνα. Μιλάμε για σαρδέλες του Αμβρακικού, τις λεγόμενες παπαλίνες, που είναι νόστιμες.

Κάθε φορά που επισκέπτομαι την πατρίδα, δεκαετίες τώρα, νοιώθω άλλος άνθρωπος. Σκέπτομαι ότι αυτή τη φορά θα φτάσω την Πέμπτη όσο γίνεται νωρίτερα και θα επιστρέψω την Κυριακή, όσο γίνεται αργότερα. Στο σύντομο αυτό διάστημα θέλω να δω και να ζήσω, όσο γίνεται περισσότερα. Από τώρα περίπου μια εβδομάδα πριν, κάνω το πρόγραμμα στο μυαλό μου: ποιους θα συναντήσω, που θα πάω και τη θα προμηθευτώ για την επιστροφή μου στην Αθήνα.

Το ταξίδι Αθήνα-Φιλιππιάδα, είναι πιο σύντομο κατά μία ώρα περίπου. Η αττική οδός αλλά και γέφυρα του Ρίου που έγινε πρόσφατα, μας κάνουν το ταξίδι πολύ πιο άνετο και μας συντομεύουν το χρόνο. Παλαιότερα κάθε ταξίδι στη γενέτειρα είχε και ένα παραπάνω σκοπό. Επισκεπτόμουν συχνά-πυκνά τους γονείς μου, όσο ζούσαν και συνδύαζα και τις πάντα σύντομες διακοπές μου. Τώρα, είναι ένα ταξίδι καθαρά νοσταλγικό και πολύ ελκυστικό. Μια επιστροφή σε αναμνήσεις και σε θύμισες είναι το ταξίδι στη γενέτειρα. Είναι αντάμωμα με συγγενείς και φίλους, μια επαφή με την ανεπανάληπτη φύση της και πολλά άλλα που σε κάνουν να νοιώθεις πολύ όμορφα όταν βρίσκεσαι κοντά της.

Προκαταβολικά σκέφτομαι την αναμενόμενη συνάντησή με τους φίλους και ένα νοσταλγικό συναίσθημα με συνεπαίρνει. Το τσιμπούσι μας θα περιλαμβάνει, όπως φαντάζομαι, εκτός των άλλων και ντόπιες χορτόπιτες. Αυτό είναι μια προσφορά της Χριστίνας με εντολή βέβαια του Αλέκου, που έχει στο σπιτικό του τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο… όπως μας λέει.

Εδώ μου ‘ρχετε στο νου ένα ανέκδοτο: Κάποτε ένας πασάς ήθελε να διαπιστώσει ποιος κάνει κουμάντο στο σπίτι. Ο άνδρας ή η γυναίκα. Γυρίζει λοιπόν διάφορα σπίτια της περιοχής και έκανε ερωτήσεις, προσπαθώντας να καταλάβει ποιος έχει το πάνω χέρι στα ανδρόγυνα. Καθόρισε μάλιστα και έπαθλο. Εάν ήταν ο άνδρας ο ισχυρός, το έπαθλο ήταν ένα άλογο. Εάν ήταν η γυναίκα μια κότα. Εκεί που μοίραζε όλο κότες, κοντοστάθηκε σε μια οικογένεια που ο άνδρας υποστήριζε με περισσό θράσος ότι αυτός είναι εκείνος που έχει τον τελευταίο λόγο στο σπιτικό του και έπεισε τον Πασά.

-Μπράβο βρε Γκιαούρ, θα πάρεις άλογο.

Και τη χρώμα το θέλεις μπρε; Μαύρο ή άσπρο;

Ο ανθρωπάκος αμήχανα στρέφεται προς τη γυναίκα του και τη ρωτάει:

-Γυναίκα, εσύ τι λες;

-Εϊ, μα τον Αλλάχ, αναφώνησε ο Πασάς και στρεφόμενος στην ακολουθία του έδωσε εντολή για… κότα.

Ο Αλέκος νομίζω το ξέρει το ανέκδοτο αυτό. Αλλά σου λέει όσο δεν έχουμε Πασά, δεν μπορεί να διαπιστωθεί τίποτα. Τέλος πάντων.

Αν είμαστε τυχεροί και πιάσει φίλος που ψαρεύει στον ποταμό Λούρο και κανένα χέλι, τότε τα εδέσματά μας ή κοινώς μεζελίκια θα είναι πλουσιότερα και εκλεκτότερα. Το χέλι είναι φανταστικός μεζές που συνοδεύει το ντόπιο τσίπουρο. Το κρασάκι μας θα είναι είδος εισαγωγής από τα υπόλοιπα μέρη της Ελλάδας. Κυρίως Ζίτσα ή Νεμέα. Εκτός αν πέσει στα χέρια μας κανένα πεσκέσι, χύμα κόκκινο βαθύ, από τα πέριξ ορεινά που δυστυχώς σπανίζει. Ο τόπος μας δεν έχει ιδιαίτερη παράδοση στην παραγωγή κρασιού. Δεν πειράζει όμως έχουμε τόσα άλλα καλά. Το ένα μέρος, ας συμπληρώνει το άλλο με αγαθά. Έτσι είναι. Αλλού ευδοκιμούν καλύτερες ντομάτες και αλλού καλύτερα πεπόνια. Η φύση τα κανονίζει και τα μοιράζει όλα με σωφροσύνη να μην έχει κανένας παράπονο.

Η επιθυμία μου αλλά και η εντολή για προμήθειες αυτή τη φορά είναι η εξής:

-Μέλι αγνό απ’ τον παραγωγό και φίλο Δημήτρη Βέλιο (περίπου 20 δίκιλα δοχεία) για ιδία χρήση αλλά και για φίλους που το δοκίμασαν και το βρήκαν θαυμάσιο.

-Μερικά φασόλια ντόπια αν βρω, που είναι νόστιμα και βραστερά.

-Λίγη φακή Ανωγιάτικη, επίσης αν βρω, είναι δυσεύρετη και πεντανόστιμη.

-Ρίγανη φυσική, λίγα κρεμμύδια και σκόρδα γιατί αντέχουν πολύ.

-Λίγα κάστανα από τη Ροδαυγή.

-Σπιτικά αγνά και παραδοσιακά γλυκά από τον γυναικείο συνεταιρισμό Θεσπρωτικού.

-Τσίπουρο ζαμπέλας (θα φροντίσει ο Αλέκος)

-Λίγες ντομάτες από τον Γιώργο Βελέγκα (άλλο πράμα).

-Αν βρω, λίγο τυρί σφήνα από παραγωγό.

-Λίγες χοντρές ελιές χαρακωμένες από την περιοχή της Λάκκα Σουλίου.

-Και όπως πάντα αυγά από αλανιάρες κότες και ένα κοτόπουλο πεσκέσι από τη θεία μου την Αλεξάνδρα.

Αρκετά! Γέμισε το πορτμπαγκάζ, δεν χωράει άλλα. Στα υπόψιν για το προσκείμενο ταξίδι, τι άλλο; Μα φυσικά η ίδια η Φιλιππιάδα με τον κόσμο της, καθώς και τα πέριξ αυτής, για απόλαυση (προσωπικά συναισθήματα) αλλά και για φωτογράφηση (για το περιοδικό του συλλόγου μας).

Άντε καλό μου ταξίδι και καλή επάνοδο.

Αθήνα, Οκτώβριος 2004

Κ.Κ.

(Αναδημοσίευση από το περιοδικό που εκδίδει ο σύλλογος Φιλιππιαδιωτών Αθήνας)

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)