Γράφει ο Κώστας Τραχανάς

«…Τρεις διαφορετικοί άνθρωποι κι ένα παιδί, τρεις άνθρωποι που είχαν συμβάλει με τον δικό τους τρόπο στα παιχνίδια της μοίρας. Που τους παρέσυρε με τον παιχνιδιάρικο και σκληρό τρόπο της σε καταστάσεις που δε φαντάζονταν ποτέ ότι θα ζήσουν. Που τους ένωσε με γεγονότα που άλλαξαν τη ζωή τους και θα τους έδεναν μελλοντικά με δυνατούς δεσμούς. Ο τέταρτος δεν ήταν σε θέση όχι μόνο να παρευρεθεί, αλλά ούτε και να συνειδητοποιήσει τι συνέβαινε, αφού ήταν χαμένη σε δικές της απατηλές αυταπάτες, προστατευμένη πίσω….

Και ο κύριος πρωταγωνιστής, ο άξονας γύρω από τον οποίο μπλέχτηκε άθελά του και εν αγνοία του ο ιστός της μοίρας για τις εξελίξεις, χαμένος σε έναν κόσμο δικό του, απομονωμένος…»

Ο Σπύρος Παπαγιάννης μια μέρα γεμάτος αισιοδοξία, βαδίζοντας στο δρόμο της ζωής, αποφάσισε ξαφνικά να πάρει τον δρόμο του θανάτου…. Κάπου σε εκείνο το σταυροδρόμι ο Σπύρος χάθηκε, πήρε τον τρίτο δρόμο που δεν τον έβγαζε πουθενά. Βρίσκεται πλέον στην ανυπαρξία, ζωντανός μεν, αλλά νεκρός σε κάθε φυσιολογική αντίδραση ζωής.

Ο Σπύρος Παπαγιάννης μετά από ένα ατύχημα, πέφτει σε κώμα, το οποίο διαρκεί χίλιες ημέρες…

Η Ολυμπία η μητέρα του, του συμπαρίσταται με όλη την δύναμή της, μαζί με την Μαρίνα την προϊσταμένη της εντατικής του νοσοκομείου.

Η Καίτη, η αρραβωνιαστικιά του ενώ στην αρχή συμπάσχει και συμπαρίσταται,  μετά από λίγους μήνες εξαφανίζεται.

Τριάντα επτά χρόνια η Μαρίνα ήταν χωρίς όνειρα, χωρίς προσμονή για κάτι που θα άλλαζε τη ζωή της, χωρίς ελπίδες για κάτι καλύτερο.

Βρισκόταν κοντά σε ένα βάραθρο, ενώ την χώριζαν μόνο δυο βήματα απ’ τον καταποντισμό…

Μια παρουσία δίπλα της χρειαζόταν η Μαρίνα.

Μια συντροφιά μόνο, μια φιλική παρουσία.

Μια διέξοδο! Ένα λόγο να ζει!

Την ίδια ημέρα που φέρνουν στο νοσοκομείο τον Σπύρο, η Μαρίνα βρήκε ένα σημαντικό λόγο για να συνεχίσει να ζει. Το ατύχημα του Σπύρου, που τον καθήλωσε σε αυτή την κατάσταση και μπήκε στη ζωή της, έγινε η γέφυρα για να σωθεί η ίδια!!

Η άδεια και μοναχική ζωή της Μαρίνας γεμίζει. Η ζωή της Μαρίνας αποκτά σκοπό. Προσφέρει άδολη, αγνή και αστείρευτη αγάπη στον ασθενή, με μια ανάγκη να τον προστατεύσει, να τον φροντίσει να του δώσει δύναμη να ξαναζήσει και παίρνει αγάπη και σεβασμό από την μητέρα του.

Αφοσιώθηκε με όλο της το είναι στην παρακολούθησή του Σπύρου, προσπαθώντας με κάθε δυνατό τρόπο να επισπεύσει την ανάρρωση του. Η Μαρίνα τον περιποιείται με μητρικό ενδιαφέρον. Δίπλα στην Ολυμπία, κάθε μέρα τρία χρόνια, η Μαρίνα, γίνεται η κόρη της που δεν είχε και η νύφη που δεν θα αποκτούσε ποτέ….

Η ψυχική επαφή με την Ολυμπία, την μητέρα του Σπύρου, απαλύνει την μοναξιά της Μαρίνας, η συζήτηση μαζί της, ελαφρύνει τις αναστολές της για ανθρώπινη επαφή και το πείσμα της να συνέλθει ο Σπύρος μετατράπηκε για αυτήν σε σκοπό ζωής.

Οι ζωές τους είχαν δεθεί….

Η καλή καρδιά της Μαρίνας, ο ζεστός χαρακτήρας της και η φροντίδα μαζί και η αγάπη της μάνας του Σπύρου βοηθάνε μετά από χίλιες ημέρες ο Σπύρος να επανέλθει στη ζωή….

Ο Σπύρος όταν επανέρχονται οι αισθήσεις του, μοιάζει συνεπαρμένος, αλλοπρόσαλος, χαμένος, χωρίς καμιά επικοινωνία.

Πρόκειται για πρωτοφανή νεκρανάσταση ασθενούς που βρισκόταν σε τριετή κώμα.

Πολλά έχουν χαθεί από την αλλοτινή προσωπικότητά του και είχαν αναδυθεί άλλα, που πριν δεν υπήρχαν, όπως ταλέντο στη ζωγραφική και υπερβολική ευαισθησία, κάτι σαν ενόραση.

Ο Σπύρος ήταν κάπου ανάμεσα σε ζωή και θάνατο. Αυτή την εμπειρία που βίωσε, προσπαθεί να κρατήσει στο μυαλό του και την εκφράζει με τους πίνακές του.

Οι πίνακές του εντυπωσιάζουν τους φιλότεχνους, έχουν μια αλλόκοτη επίδραση, σου προκαλούν ρίγος, σε φοβίζουν, μια ανατριχίλα σε διαπερνά και ταυτόχρονα όμως σε αγγίζουν. Ο πόνος που ξεχύνεται από τον καμβά των πινάκων σε παγώνει. Βλέπεις το μαρτύριο μιας ψυχής βασανισμένης. Τόσο δυνατό, που διαχεόταν από τον άψυχο καμβά και άγγιζε τη δική σου ψυχή κάνοντας την να πονάει. Σαν να σου μεταδίδουν οι πίνακες τα εξής μηνύματα: η παραμονή μας σε αυτή τη ζωή είναι μια μετάβαση, κάτι προσωρινό, για να μας προετοιμάσει για κάπου αλλού, ο κόσμος εδώ είναι ψεύτικος, σκληρός, χωρίς ζεστασιά και επίσης πόσο ανώφελα, άσκοπα και μάταια είναι όλα τα αρνητικά συναισθήματα (ζήλια, μίση, φθόνος και αδικίες).

Πού ήταν τόσο καιρό ο Σπύρος;

Τι είδε εκεί που πήγε;

Η μελαγχολία και η θλίψη

-συνέχεια από την 2η σελίδα

στα μάτια του από εκεί πηγάζει;

Μήπως η θλίψη του είναι από αυτά που έχασε εδώ ή αυτά που άφησε εκεί;

Μήπως η ψυχή του πονούσε;

Μήπως ικέτευε να τον στείλουν πίσω, εκεί που ήταν πριν συνέλθει;

Γιατί χάθηκε η αρραβωνιαστικιά του, η Καίτη και τι μυστικό κρύβει;

Τι σχέση έχουν με όλα αυτά, με τον Αντώνη και την Ιωάννα Δαμήρα, που έχουν μια γκαλερί έργων τέχνης;

«Ο ύπνος των χιλίων ημερών» είναι ένα βιβλίο για τη μοναξιά, την μητρότητα, την φιλία, την αγάπη, την ευτυχία, την μοίρα, την καλοσύνη, την υπομονή, την συντροφιά, την φροντίδα, την μητρική αγάπη, την ζωή και τον θάνατο.

Διαβάστε το.

Η Νικόλ-Άννα Μανιάτη γεννήθηκε στην Κύπρο, όπου και έζησε τα παιδικά της χρόνια. Σε πολύ νεαρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένειά της στο Λονδίνο. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία και είναι κάτοχος B.A., P.G.C.E. και M.A. Ολοκλήρωσε επίσης σπουδές νοσηλευτικής τριετούς φοίτησης. Το 1978 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου άνοιξε δικό της κέντρο ξένων γλωσσών, το οποίο διεύθυνε επί 18 χρόνια. Άλλα έργα της είναι: «Κομμένο λουλούδια», «Αόρατος δεσμός», «Η κόρη του φεγγαριού», «Το τίμημα» κ.α.

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)