Είμαστε στην εποχή του έντιμου, του ηθικού, του νόμιμου, του δίκαιου. Είμαστε όλοι μπερδεμένοι με αυτές τις αξίες, αλλά χωρίς λεφτά. Πολλοί από εμάς ήμασταν και παλιότερα άφραγκοι, ανάλογα την ηλικία που έχουμε. Είχαμε την τύχη ευτυχώς να δούμε το άτιμο, να νιώσουμε το ανήθικο να βιώσουμε το άδικο.  Αν κάποιοι επιμένουν στην αρπαγή των υλικών, τώρα ειδικά, βασανίζονται… όσο ποτέ άλλοτε. Η κάθε μέρα είναι μοναδική…  προσδοκώ και εγώ να την απολαύσω! Πρέπει όμως να διαλέξω κάποιο υλικό ώσπου να πω την πρώτη “καλημέρα”.

Καλώς ήρθα στην εποχή του “check-in”. Εγώ όμως, ξέρω τη λέξη καλημέρα στις πλατείες, στα μπαλκόνια, στα πεζοδρόμια. Ξέρω αυτή την όμορφη λέξη, συνοδευόμενη με χαμόγελο και με δύο – τρείς άλλες κουβέντες, ίσως με χειραψίες και φιλιά. Τώρα τη συναντώ στους “τοίχους” των social media ξεθωριασμένη, σκέτη και ψυχρή. Μια καλημέρα σκοτωμένη στο βωμό της συναλλαγής… για το κέρδος. Μια καλημέρα παρασυρμένη από το χείμαρρο του καταναλωτισμού και της φιλοδοξίας.

Χθες δεν είχα λεφτά να πιω καφέ μακριά από το σπίτι μου. Συνήθως έπαιρνα το αμάξι και πήγαινα μακριά. Πέρασα όλο το πρωινό με τους δικούς μου ανθρώπους και είχα την ευκαιρία να επικοινωνήσω μαζί τους. Καλημέρισα τη γειτόνισσα και τα είπαμε με ζεστές κουβέντες. Το απόγευμα έπρεπε να ανοίξω κάποιες εφαρμογές και στο “Skype” να είμαι εμφανίσιμος… δηλαδή πιο καλός από το πως με είδε η γειτόνισσα. Το άλλο απόγευμα ξεχάστηκα να κάνω τα ίδια, γιατί ασχολήθηκα με το σκύλο μου. Στη βόλτα μαζί του είπα πολλές φορές τη λέξη καλημέρα. Αύριο θα βρεθώ με κάποιον που έχει καιρό να με δει… και μάλλον θα του πω και καληνύχτα. Αύριο πάλι δεν αποκλείεται να ποτίσω και το δέντρο της αυλής που έχει ξεραθεί… Μπορεί κάποια μέρα να πάω και στο καφενείο όπου ίσως κάποιος βρεθεί  να με κεράσει. Αν εκεί συναντήσω τον κλέφτη ή το ρουφιάνο ή τον πολύ έξυπνο και τί έγινε; Η διαφορετικότητα του άλλου ίσως με εμπλουτίσει περισσότερο από τα παχιά λόγια  και τις καινούργιες εικόνες που αναρτώνται στο “Facebook”. Τη φωτογραφία του αυτός την επέλεξε, εγώ αυτόν γιατί τον επέλεξα και τον βλέπω κάθε μέρα; Δε μπορεί να παρασύρθηκα από τον ίδιο… ‘Ίσως όπως αναζητούσα το μεγάλο αμάξι και το εξοχικό σπίτι αναζήτησα λίγο παραπέρα ή πολύ μακριά την καλημέρα. Ίσως επειδή ένιωσα πλούσιος και σπουδαίος να τον αναζήτησα σε αυτόν που με επιβεβαιώνει. Ίσως επειδή ένιωθα ανασφαλής και μόνος έψαχνα τη σιγουριά στον “τοίχο” του. Ίσως γιατί σε αυτόν αναζητούσα το έντιμο – το ηθικό που νόμιζα ότι είχα. Ξέχασα όμως ότι αυτό μπορεί να το πάρεις από οποιαδήποτε άνθρωπο δίπλα σου …τζάμπα, χωρίς να μετράω πλέον “like”.

Καλημέρα σε όλους!

Ανδρίκος Ορέστης

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)