Βασίλης Γκάρτζιος,

Απόμαχος γεωτεχνικός.    

 

Το παρόν σημείωμα γράφεται ως αντίλογος στο άρθρο του Γιάννη Καραγιάννη, οικονομολόγου, μέλους της ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ Ιωαννίνων που δημοσιεύτηκε στη ΦΩΝΗ την περασμένη εβδομάδα.

 

Έχοντας σαν δεδομένο ότι  ο αρθογράφος παραθέτει δίπλα στο όνομα του  και την   κομματική του ιδιότητα , είναι ευνόητο να συμπεράνει κανείς ότι  προσπαθεί να  καταθέσει  απόψεις και προτάσεις  που είναι συμβατές με την αναπτυξιακή φιλοσοφία του κόμματος. Τέτοιες  απόψεις,  ακόμα και στην περίπτωση που  είναι απολύτως προσωπικές και με τις οποίες μπορεί να διαφωνεί κανείς πλήρως,  δεν παύουν να αποτελούν ένα μικρό βηματάκι  προς τη θετική κατεύθυνση, για την δημιουργία δηλαδή ενός ευρύτατου διαλόγου για την—αν κάποτε γίνει- ριζική παραγωγική  ανασυγκρότηση της Ηπείρου προκειμένου να δοθεί νέα αναπτυξιακή πνοή σε ένα τόπο που αργοπεθαίνει και αποερημώνεται με ρυθμούς ασύλληπτους λόγω της μαζικής φυγής στο εξωτερικό των πιο λαμπρών μυαλών και της μαζικής χρεοκοπίας πάρα πολλών επιχειρήσεων .

Θα προσπεράσω τις απόψεις  που αναφέρονται στη απώλεια της βιομηχανίας Δωδώνη και στη χαμένη ευκαιρία των παραγωγών να την λειτουργήσουν μέσα από κάποια  συνεταιριστική μορφή  εκμετάλλευσης, παρέα βεβαίως με τους κατά γενική ομολογία αποτυχημένους και χρεοκοπημένους  γεωργικούς συνεταιρισμούς.

Είναι πλέον άσκοπο να θρηνεί κανείς  τις τόσες χαμένες ευκαιρίες για τις οποίες  σύμπας ο πολιτικός κόσμος και ιδίως της αντιπολίτευσης δεν έκανε τo παραμικρό να ωθήσει τα πράγματα προς την κατεύθυνση της συνεκμετάλλευσης  από τους παραγωγούς  και γιατί όχι με την συνεργασία αρκετών Δήμων, τους οποίους ήλεγχε και θα μπορούσε να  πείσει να κινήσουν γη και ύδωρ για να πετύχει αυτός ο σκοπός. Όλοι ανεξαιρέτως  περιορίζονταν στον να ευλογούν τα γιουρούσια κατάληψης του προαύλιου  της βιομηχανίας από κάποιες μειοψηφίες  ενώ η συντριπτική  πλειοψηφία των παραγωγών παρέμεινε απαθής, αδρανής και αδιάφορη. Τώρα όμως είναι πολύ αργά για δάκρυα και θρήνους. Δεν οδηγούν πουθενά.

 

Αυτή η γενικευμένη αδιαφορία και απάθεια  έχει εντυπωθεί στο DNA των παραγωγών από δεκαετίες λόγω των κατά καιρούς αποτυχημένων προσπαθειών  γεγονός που αποκλείει εκ των προτέρων την  άποψη-πρόταση  του αρθρογράφου για ένα πανηπειρώτικο πρωτοβάθμιο συνεταιρισμό, ο οποίος πέρα από «τις οικονομίες κλίμακος στην αγορά ζωοτροφών  θα μπορούσε να εξασφαλίσει ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί στην επίτευξη  ικανοποιητικών τιμών» διότι κινείται στη σφαίρα του επιθυμητού και στερείται παντελώς ρεαλιστικής βάσης.

Είναι φύσει αδύνατη η συνένωση και συνεργασία  χιλιάδων παραγωγών, οι οποίοι  κατά τόπους εμφορούνται  με  νοοτροπίες  και απόψεις αντιτιθέμενες και σε πολλές  περιπτώσεις αλληλοσπαρασσόμενες , εκτός, βεβαίως , αν επιβληθεί  δια της βίας γενική επιστράτευση.

Όταν ούτε καν  μικρές ομάδες παραγωγών με τα κατά καιρούς οικονομικά προνόμια που τους έχουν παρασχεθεί ,δεν μπόρεσαν να συγκροτήσουν, έστω κάποιοι από τους πιο προοδευτικούς, αποτελεί χίμαιρα να προτείνει κανείς πανεπηπειρώτικη ένωση των προβατοτρόφων.

Στη προσπάθεια του ο συγγραφέας να απαλλάξει τις «συνεργατικές ιδέες» από την ευθύνη της  γενικευμένης αποτυχίας ρίχνει το ανάθεμα στους αγροτοπατέρες και στα golden boys του ΠΑΣΟΚ  και παρακάμπτει το γεγονός ότι και εκείνοι οι συνεταιρισμοί, που για αρκετές τετραετίες διοικούνταν  από τους πέραν του ΠΑΣΟΚ «γνήσιους αριστερούς», είχαν την ίδια μοίρα και σε ορισμένες περιπτώσεις πιο γρήγορο και βίαιο θάνατο.

Διαφεύγει από τον συντάκτη αλλά  και τους όσους  οραματίζονται συνεταιρισμούς και λοιπές συλλογικότητες ότι είμαστε ένας λαός, που αντιμετωπίζει τις κοινωνικές συνθήκες πολωτικά, με συνέπεια να μη μπορούμε να δουλεύουμε ομαδικά, να μη μπορούμε καν να συνεργαστούμε μεταξύ μας διότι μας εμποδίζει «η ατροφική οικογενειακή λογική: συνεργάζομαι μόνο με το δικό μου και όχι με τον ξένο» γεγονός που βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τα ειωθότα των Ευρωπαίων.

Εκεί , στη Φραγκιά  οι παραγωγοί, σεβόμενοι την πειθαρχημένη καθολικότητα της σκέψης  και τους κανόνες συλλογικότητας που η σκέψη στηρίζει, έχουν απογειώσει τους συνεταιρισμούς και τις ομάδες παραγωγών.

Εδώ , στο Ελλαδιστάν, όταν ακόμα και στις μέρες μας κυριαρχεί μέσα  μας η αντίληψη «ζωή μου ο θάνατος σου», για ποια συλλογικότητα  μπορούμε να μιλάμε;

 

Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον, αν ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί των μεγαλεπήβολων στόχων πανηπειρώτικης εμβέλειας, επιχειρούσε να πείσει κάποιους κατά τόπους «δικούς»του παραγωγούς, που λόγω ιδεολογίας πρέπει να έχουν ενστερνιστεί το πνεύμα του συνεταιρίζεσθαι ,ώστε να ιδρύσουν  λίγες ομάδες παραγωγών ή μικρούς κλαδικούς  συνεταιρισμούς , οι οποίοι  με το πέρασμα του χρόνου θα μπορούσαν να λειτουργήσουν σαν μονάδες- πιλότοι προκειμένου σιγά-σιγά να πειστεί και η πληθώρα των δύσπιστων για τα αγαθά των συνεργασιών. Εάν το επιχειρούσε πολύ γρήγορα  θα διαπίστωνε  «πόσα απίδια παίρνει ο σάκος».

Αξιοζήλευτα παράδειγμα προς αντιγραφή: ο ΘΕΣΓΑΛ των αγελαδοτρόφων της περιοχής Λαρίσης ,οι οποίος μέσα σε μία τετραετία από την συγκρότηση του έχει καταπλήξει τους πάντες αλλά και ο επίσης καταπληκτικός  αγροτικός συνεταιρισμός Βελβενδού που κατέκτησε την ευρωπαϊκή και την εγχώρια αγορά  .Ελάχιστοι φωτισμένοι άνθρωποι απαλλαγμένοι από γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και κομματικούς εναγκαλισμούς πήραν την τύχη αυτών των συνεταιρισμών στα χέρια και τους απογείωσαν.

Διαφεύγει από τον πολιτικό κόσμο  η χιλιοειπωμένη διαπίστωση : ότι  οι  χωρίς την συνεργασία ψυχισμών και νοοτροπιών  επιβαλλόμενες κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές μόνο καρικατούρα κοινωνιών δημιουργούν.. .

Ψυχισμοί και νοοτροπίες διαποτισμένες μέχρι το μεδούλι από τις  προαιώνιες  αγροτο- ποιμενικές παραδόσεις  δεν μετασχηματίζονται και δεν μεταλλάσσονται αλλά  και οι νέες δεν επιβάλλονται με κομματικές μπροσούρες, διακηρύξεις και προγράμματα-εκθέσεις ιδεών. Απαιτούνται ζωντανά και πειστικά παραδείγματα που θα μετατραπούν σιγά-σιγά σε πραγματικά βιώματα , τα οποία  με την σειρά τους θα εκτοπίσουν τα αρχέγονα και πατροπαράδοτα. Για να γυρίσει όμως ο ήλιος θέλει πολύ δουλειά

Εκείνο όμως που καταπλήσσει ακόμα πιο πολύ είναι η άποψη του γράψαντος ότι το μέλλον της ηπειρώτικης κτηνοτροφίας θα είναι λαμπρό εάν επικεντρωθούμε  στην ΜΠΟΥΤΣΙΚΑ προβατίνα και την ντόπια γιδοτροφία ! Εάν επιστρέψουμε δηλαδή στην προ της δεκαετίας του 1960 αγροτοποιμενική μας βιωτή !!!

Ξεχάσαμε πολύ γρήγορα  ότι  το μπούτσικο πρόβατο, πριν γίνει μουσειακό είδος, είχε σταθεί αιτία να οδηγηθούν οι μπουτσικοτρόφοι παραγωγοί σε αργό και βασανιστικό οικονομικό  θάνατο με άμεση δυσμενέστατη συνέπεια οι γιοί τους «να πάρουν των ματιών τους» για θυρωροί στις πολυκατοικίες της ραγδαίως αναπτυσσόμενα μεταπολεμικής Αθήνας ή  για τελείως ανειδίκευτοι εργάτες στα εργοστάσια της Γερμανίας..

Πριν εξαφανιστεί η μπούτσικα είχαν σβήσει οι εκτροφείς της. Και αυτό ήταν μοιραίο κα αναπόφευκτο διότι όταν το πιο παραγωγικό μπούτσικο πρόβατο  παρήγαγε μόνο 50- 80 κιλά γάλα ανά περίοδο δεν ήταν δυνατόν να αντισταθεί στην εισβολή των νέων φυλών που παράγουν και 300 και 400 και 500 κιλά ετησίως. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την εγχώρια γιδοτροφία που σβήνει με ασύλληπτους ρυθμούς  διότι η γαλακτοραγωγή της δεν φτάνει ούτε στα 80 κιλά σε αντίθεση με παραγωγή  των πολύ γνωστών εισαγόμενων φυλών που ξεπερνούν τα 600 κιλά !

Ήταν έτσι αναπόφευκτη η προσφυγή των παραγωγών σε ασυγκρίτως πολύ πιο παραγωγικές φυλές προκειμένου να λαδώσει το έντερο τους . Και αυτό δεν έγινε μόνο στη προβατοτροφία . Στην αγελοδοτροφία από τις 100 οκάδες γάλα παρήγαγε η κάθε αγελάδα φθάσαμε σήμερα στους 8-10 τόνους. Στη χοιροτροφία από τα 5-9 γουρουνάκια που έδινε η κάθε χοιρομητέρα σήμερα ξεπεράσαμε τα 25 χοιρίδια . Αυτό επιτεύχθηκε με τις συνεχόμενες εισαγωγές ξενικών βελτιωμένων φυλών αλλά και ξενικής τεχνολογίας γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα μέσα σε ελάχιστα χρόνια να εξαφανιστούν πλήρως οι ντόπιες φυλές.

Σύμφωνα λοιπόν με την λογική του αρθρογράφου θα πρέπει  και οι άλλοι κλάδοι να αναθεωρήσουν τις επενδυτικές τους στοχεύσεις και να επιστρέψουν πίσω στις ΓΝΗΣΙΕΣ ελληνικές φυλές . Πίσω λοιπόν στην ημιάγρια αγελάδα και στο αγριογούρουνο του μεσοπολέμου εκτός και αν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος που εξαιρεί για το μπούτσικο πρόβατο.

Θα ήταν βεβαίως παράληψη μου να μην αναφέρω ότι με τις εν λόγω απόψεις περί μπούτσικου  εμφορούνται και αρκετοί εμβριθείς γραφειοκράτες γεωτεχνικοί του υπουργείου και ζωοτεχνικών σχολών διότι «ελέω κοινοτικών χρηματοδοτήσεων μπορούν»  κάποιοι να ερευνούν και να αποκαλύπτουν ακόμα και γονιδιακά κατοχυρωμένες  θεραπέυτικές ιδιότητες στο γάλα της μπούτσικας . Σε κάθε ντόπια φυλή και ένα ξεχωριστό θαυματουργό γονίδιο.! Όσο λοιπόν υπάρχουν αυτά τα κανάλια χρημαδοτήσεων τόσο πιο ευρηματικοί θα γίνονται για την απορρόφηση τους !

Ως ένα βαθμό θα μπορούσε να κατανοήσει κανείς την αγωνία για την στήριξη της προβατοτροφίας εάν αναφερόταν στη σωτηρία και προστασία των δύο πραγματικά παραγωγικών ελληνικών φυλών προβάτου (Φριζάρτα και Χιώτικη) διότι κινδυνεύουν σε αφανισμό από τις αυτοσχεδιασμένες και εντελώς απρογραμμάτιστες διασταυρώσεις με ζώα εισαγόμενων φυλών μεγαλύτερων αποδόσεων και την παντελή αδιαφορία των γεωτεχνικών του υπουργείου που υποτίθεται ότι έχουν ταχθεί να φυλάνε Θερμοπύλες.

Πάντως η υπόθεση ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΑ ΗΠΕΙΡΟ χωράει μεγάλη συζήτηση και έχει ανάγκη «από καινούργιες και ζωοτεχνικά σύγχρονες ιδέες» για μια πραγματική παραγωγική ανασυγκρότηση   διότι δεν περιορίζεται μόνο στην προβατοτροφία και στην προς εξαφάνιση οδεύουσα παραδοσιακή γιδοτροφία. Η πτηνοτροφία, η χοι ροτροφία, η αγελαδοτροφία και οι ιχθυοκαλλιέργειες της Ηπείρου βρίσκονται στην πρώτη γραμμή πανελλαδικά και στηρίζουν αποκλειστικά όλο τον δευτερογενή τομέα.

Θα ήταν ευχή για τον τόπο αν ο ΣΥΡΙΖΑ βρει τον τρόπο να απαγκιστρωθεί από την αναπτυξιακή πεπατημένη  των δύο κυβερνητικών κομμάτων, που για τέσσερες δεκαετίες έκαναν ότι μπορούσαν για να καταστρέψουν τις αυτόβουλες προσπάθειες πάρα πολλών επιτυχημένων ιδιωτών, να μη συντάσσει αναπτυξιακές εκθέσεις ιδεών μέσα στους τέσσερες τοίχους κάποιων κομματικών γραφείων ή  γραφειοκρατικών συντεχνιών-κομματικών και μη- και να μη τον εκφράζουν απόψεις σαν οι παραπάνω. 

24.7.2014

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)