Γράφει ο Κώστας Τραχανάς

«Και τότε κατάλαβε ότι αυτό που του μηνούσαν τα όνειρα ήταν πως οι δυο στρατοί των πεθαμένων και των ζωντανών, είχαν συνάψει μια σιωπηρή συμφωνία να συναντηθούν διασχίζοντας την αόρατη διαχωριστική γραμμή που τους χώριζε…»

Η Περσεφόνη είναι η θεά του κάτω κόσμου. Η σχέση της Περσεφόνης με τους νεκρούς και η εξουσία της στον κάτω κόσμο περιγράφεται στην νέκυια του Ομήρου, όταν ο Οδυσσέας φτάνει στη χώρα του σκότους, στην είσοδο του Άδη.

Η Περσεφόνη είναι η τρομερή βασίλισσα του κάτω κόσμου. Η θεά του σκοταδιού και της νύχτας. Είναι η Περσεφόνη θεά που κρύβει και κρύβεται, που διαφεντεύει στον κάτω κόσμο, θεά που τρομάζει και έναν Οδυσσέα. Είναι όμως η Περσεφόνη και η θεά που συνδέει τον κάτω κόσμο με τον επάνω. Είναι γνωστός ο μύθος της αρπαγής της από τον Πλούτωνα και η συμφωνία των θεών να ανεβαίνει η Περσεφόνη στη γη την άνοιξη και το καλοκαίρι, στην μητέρα της την Δήμητρα, ως θεά της αφθονίας.

Σύμβολο της Περσεφόνης η Ροδιά. Η «Ροιά» των αρχαίων Ελλήνων. Και οι καρποί, τα ρόδια σύμβολο στην ελληνική λαογραφία μέχρι σήμερα της αφθονίας και της λύπης (Χαρμολύπη)….

Τρεις παράξενες μορφές βγαίνουν από τον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας και διασχίζουν σιωπηλά την πόλη.

Κορίτσια εξαφανίζονται χωρίς να αφήσουν κανένα ίχνος, ενώ άλλα πέφτουν σ’ ένα είδος νεκροφάνειας.

Μια αρχέγονη τελετή λαμβάνει χώρα στ’ απομεινάρια ενός πανάρχαιου ναού.

Μέσα στην κίνηση της Αθήνας ένας άνθρωπος «χάνει» τα χαρακτηριστικά τού προσώπου του.

Μια σύγχρονη Δήμητρα ψάχνει απεγνωσμένα τη χαμένη της κόρη.

Η ξαφνική αλλαγή στη συμπεριφορά των κατοίκων της χώρας παίρνει πλέον εφιαλτικές διαστάσεις.

Οι ειδικοί μιλούν για ένα είδος κοινωνικής ψύχωσης….

Οι αρχές αδυνατούν να καταστείλουν το φαινόμενο.

Τα συμπτώματα παίρνουν πια τη μορφή πραγματικής επιδημίας…

«Το σύνδρομο της Περσεφόνης» είναι μια πολιτική αλληγορία που χρησιμοποιώντας τη φόρμα του φανταστικού, αναφέρεται με καθαρό ρεαλισμό στην άρνηση της Φύσης να συνεχίσει να αναπαράγεται μέσα σ’ ένα τοξικό περιβάλλον.

Αναφέρεται επίσης στην αγωνιώδη αναζήτηση της ταυτότητας. Τα διάφορα προσωπεία του σύγχρονου ανθρώπου καταρρέουν, γιατί δεν υπάρχει από κάτω ένας ισχυρός ψυχικός πυρήνας που μπορεί να τα στηρίξει. Το άτομο χάνει τον ομφάλιο λώρο που τον συνέδεε κάποτε με την αρχετυπική συνεκτική ουσία και θρυμματίζεται.

Ο Γιώργος Κώνστας γεννήθηκε στον Πειραιά το 1949. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Πειραϊκού Συνδέσμου, στο Ωδείο Πειραιώς και στην Kino Hochschule του Μονάχου.

Για πολλά χρόνια εργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο και μετά ως σκηνοθέτης και ηθοποιός στο ελεύθερο θέατρο. Δούλεψε ως σκηνοθέτης σε κρατικά θέατρα της Νότιας Γερμανίας, πάνω στο Αρχαίο Δράμα και στο γερμανικό και παγκόσμιο ρεπερτόριο.

Από το 1987 εργάζεται πλέον στην Ελλάδα, όπου διατηρεί τον θεατρικό χώρο ΚΕΛΥΦΟΣ.

Έχει διευθύνει εκπαιδευτικά προγράμματα πάνω στο Αρχαίο Δράμα στην Αθήνα και στην Κόρινθο. Έχει μεταφράσει από τα Γερμανικά, πολλά έργα κλασικής λογοτεχνίας.

Έχει ερμηνεύσει βασικούς ρόλους σε πολλές ταινίες και τηλεοπτικές παραγωγές.

Βραβεία: Α΄ ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (1988)·Α΄ βραβείο θεατρικού έργου από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βόλου (2001) Α΄ βραβείο Πνευματικής Εστίας Τρανούλη (2002) για το μυθιστόρημα «Ενισχυτής Αναμνήσεων» Γ΄ κρατικό βραβείο θεατρικού έργου (2007) για το έργο «Ο Συντηρητής».

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 3.0/5 (2 votes cast)
Το σύνδρομο της Περσεφόνης» Γ. Κώνστας Εκδόσεις Δίαυλος 2014 σελ. 154, 3.0 out of 5 based on 2 ratings