Γράφει : Ο Κώστας Τραχανάς

 

Το έργο αυτό αποτελεί ένα πολυσήμαντο σημείο συνάντησης ποιητικών και πεζογραφικών στοχασμών, και σε κάθε σελίδα του συνυπάρχουν, ακόμα και υπό το πρόσχημα ενός ποιήματος, τα φαντάσματα πολλαπλών εν τη γενέσει ποιημάτων, σαν θέμα με πολλές μελλοντικές παραλλαγές.

Πρόκειται για μια γόνιμη μίξη πεζογραφίας και ποίησης.

Πίστευα πάντα πως η επαγγελματική ιδιότητα, στην Ελλάδα, ακολουθεί παράλληλους δρόμους οι οποίοι, ασφαλώς, δεν τέμνονται ποτέ με την ποιητική ή πεζογραφική πορεία του προσώπου. Το βιβλίο «Γκρίζο απομεσήμερο» του ιατρού καρδιολόγου Βασίλη Κοίλια έρχεται να με διαψεύσει.

Κάθε ποιητής – πεζογράφος είναι θεράπων της ευαισθησίας μας και συμβάλλει στην ψυχική μας υγεία.

Κάθε καλός πεζογράφος νεκροτομεί τις αποθανούσες από την καθημερινότητα λέξεις και τους δίνει νέα πνοή, συνταγογραφεί παυσίπονα για τις υπαρξιακές θλίψεις μας.

Ο καλός ποιητής είναι αυτός που κάνει συνεχώς ασπρόμαυρες ακτινογραφίες στη μοναξιά μας και γνωμοδοτεί από τον φωτεινό του πίνακα όπου τις αναρτά.

Ακούω τον θεράποντα ιατρό-ποιητή-πεζογράφο Βασίλη Κοίλια:

 

«Κι ύστερα …ήρθε ΄κείνο το γκρίζο απομεσήμερο./Το χαμόγελό του, το΄ δωσε στους αετούς./ Και εκείνοι, το ΄καναν ακριβό φυλαχτό,/για τον κόρφο των μανάδων,/για να βυζάξουν καινούργιους Έλληνες./Το΄καναν πολύτιμο ζωνάρι,/για να καρπίσουν οι κοιλιές τους καινούργιους επαναστάτες./Το΄φτιαξαν Θρύλο./Ο καπετάνιος, πέρασε στην αιωνιότητα…»

 

«…Έβγαλε τη χειρομπομπίδα Μιλς, κι ας ήταν απ΄ τους Άγγλους./Η ρεματιά εσείστηκε, άκουσαν τα ουράνια,/πάρε με μαζί σου σταυραετέ, την μοναξιά δεν την αντέχω./Τα δυο παλικάρια, εκείνος άκουσε,/κι έκλαψε η Ελλάδα…»

 

Ο ιατρός Βασίλης Κοίλιας δεν γράφει ιστορία, αλλά  μια σπουδή στην Αριστερά και στον καπετάνιο Άρη Βελουχιώτη. Ξαναπιάνει το νήμα που συνδέει τους αγώνες του χθες και του σήμερα, υμνεί ανθρώπινα μεγάλες αξίες και ιδανικά, καλλιεργεί με λεπταισθησία την τέχνη της αναδρομής και ανατέμνει φιλόστοργα τη μνήμη.

Το κείμενό του αυτό είναι μια σειρά από ποιητικές φωνές, μείζονες και ελάσσονες, παρελθούσες αλλά και παρούσες, που έρχονται στο προσκήνιο μέσα από τις προσλαμβάνουσες του συγγραφέα. Το βιβλίο είναι ένας σπαρακτικός μονόλογος. Ένα πολιτικό και κοινωνικό μοιρολόι στον μεγάλο νεκρό. Είναι μια πολιτική Νουβέλα, που διαπραγματεύεται ένα ιστορικό γεγονός, που συγκλόνισε την Ελλάδα όλη.

Ο αντικειμενικός στόχος του συγγραφέα είναι να μιλήσει για τον εμφύλιο και την εγκατάλειψη του Άρη (του εκλεκτού του λαού) από το κόμμα του και τους συντρόφους του και την αυτοκτονία του, για να μην πέσει στα χέρια των ηθικών και φυσικών διωκτών του. Ο συγγραφέας ενσωματώνει μέσα στα ιστορικά ονόματα και έργα τη σύγχρονή του πραγματικότητα επιχειρώντας μια τοιχογραφία έργων, δράσεων, πολιτικών και του προσώπου του Άρη Βελουχιώτη, που προσδιόρισαν τον αισθητικό κόσμο του. Πρόκειται για μια άκρως προσωπική καταγραφή, η οποία επιχειρείται μέσα από τον αισθητικό ετεροκαθορισμό του συγγραφέα.

Αστράφτει από πρωτοτυπία, φαντασία και ενδοσκόπηση ο χαρακτήρας του ανυπότακτου Άρη Βελουχιώτη, σε αυτή τη μινιατούρα μυθιστορήματος, σε αυτή την ονειρική νουβέλα.

Ιστορίες–απεικονίσεις, φωτογραφικά στιγμιότυπα, συμβολισμοί με ποιητική διατύπωση: το παρελθόν επιστρέφει ακάλεστο, το παρελθόν που είναι πάντα εδώ, οι βασανιστικές ενοχές, ο θυμός της ψυχής, η διπλή όψη των πραγμάτων, τα κομματικά παιχνίδια, οι πολιτικές παλινωδίες, τα εξόφθαλμα λάθη, οι αδικαίωτοι αγώνες, η νικηφόρα επανάσταση που χάθηκε, η μαγεία της ποίησης.

Στο βιβλίο αυτό η Αριστερά θα αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο, αυτή τη φορά τοποθετημένη στην καρδιά του Εμφυλίου: όταν θα υπογραφεί η Συμφωνία της Βάρκιζας, αφού προηγήθηκε ο Λίβανος και η Καζέρτα, ανοίγοντας το δρόμο πρώτα για τη λευκή τρομοκρατία και ύστερα για την ένοπλη σύγκρουση. Επίσης θα πρωταγωνιστήσει ο Άρης, η κορυφαία ηρωική μορφή της Εθνικής Αντίστασης, που θέλει να αλλάξει ριζικά την ανθρώπινη μοίρα, αλλά έχει και θηριώδη πίστη στην τελεολογική δύναμη του κόμματος.

Ο Άρης θα αφοσιωθεί στον ιερό σκοπό της ελευθερίας από τους ντόπιους και ξέ νους δυνάστες, θα έχει ως ιδανικό μια καινούργια Ελλάδα, για να πέσει τελικά νεκρός όχι από βόλι εθνικόφρονα αλλά αυτοκτονώντας.

Η ανάγκη της χώρας να απελευθερωθεί από τους ξένους και ντόπιους δυνάστες σκόνταψε σε ένα πείσμον συντηρητικό (ως και αντιδραστικό) κόμμα ,που κατέπνιξε εν τη γενέσει της οποιαδήποτε ζωογόνο προσπάθεια….

Ο κύκλος που άνοιξε το 1943 πλημμυρισμένος από το φως , για να σκιαχτεί σχεδόν αμέσως από το εμφυλιακό κακό, θα κλείσει με την εξόντωσή του Άρη , τις 16 Ιουνίου του 1945.

Ο θάνατος του παλικαριού, ήταν ο κόπρος που τρέφει τα μεγάλα γεγονότα στο σώμα της ελληνικής ιστορίας…

Η χιλιοβασανισμένη Ελλάδα, που γεννάει παλικάρια για κάθε λογής αγώνες, αλλά και προδότες…

Ο Βασίλης Κοίλιας σπεύδει να προικίσει τη νουβέλα του με μια υποδειγματική πλοκή, φροντίζοντας παράλληλα να προσδώσει στο πεζό του κείμενο κάτι από στοχαστικό ύφος και την αναλυτική λειτουργία του δοκιμίου.

Το βιβλίο του Βασίλη Κοίλια είναι ένα βιβλίο περιπλάνησης και διαλόγου: με το χρόνο, την μνήμη, τους δικούς του νεκρούς του εμφυλίου, τον θάνατο του ασυμβίβαστου Άρη Βελουχιώτη.

Πρόκειται για μια σπουδή μνημειακή, αλλά γραμμένη με βιωματική θέρμη.

Πρόκειται για μια ωδή στους αγωνιστές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ αλλά και ένα ρέκβιεμ στον Πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ, τον λαογέννητο ηγέτη, που έγινε εφιάλτης των λίγων.

Μια νουβέλα εξαιρετικά επίκαιρη.

Ο διάσημος μυθιστοριογράφος Μίλαν Κούντερα, γράφει στο τελευταίο του βιβλίο ότι «το τραγικό μας δίνει κάποια παρηγοριά επειδή μας προσφέρει την όμορφη ψευδαίσθηση του ανθρώπινου μεγαλείου, από την άλλη όμως το κωμικό είναι πιο σκληρό: μας αποκαλύπτει την ασημαντότητα των πάντων»…..

 

Θυμηθείτε ότι ο λογοτέχνης Βασίλης Κοίλιας, χρόνια τώρα, κάνει για τους ασφαλισμένους, αλλά και τους ανασφαλείς των συναισθημάτων, καθ΄ εκάστην ιατρείο….

 

Ο Βασίλης Κοίλιας γεννήθηκε στην Άρτα το 1962.Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή της Αθήνας. Σήμερα εργάζεται ως καρδιολόγος στην Άρτα.

 

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)