Προσπαθώντας ως θεατής μιας πραγματικότητας που διαμορφώνεται καθημερινά απ’ το μηντιακό κατεστημένο και τις περί αυτού στοιχιζόμενες οικονομικές φατρίες που μηχανεύονται τη λεηλασία της χώρας ,καταφεύγεις στη λογική και την επιχειρηματολογία που εκπορεύεται από τα κριτήρια που θέτεις ως βάση αυτής. Η επιλογή σου είναι είτε να αντικρούσεις τα λεγόμενα με αφαιρετικό τρόπο εξειδικεύοντας για να φτάσεις στην αποδόμηση της γενικής ιδέας που παρουσιάζεται ως μονόδρομος, είτε με την επαγωγή να αποδείξεις πως η επιχειρηματολογία τους είναι έωλη στην καλύτερη και συνομωσιολογική στη χειρότερη περίπτωση. Ένα πολύ χρήσιμο πείραμα είναι να κλείσετε τους δέκτες σας και να ξαναδείτε τηλεόραση τρείς μήνες αργότερα. Θα παρατηρήσετε πως η παρανοϊκή φρασεολογία επαναλαμβάνεται με αυξομείωση της έντασης και την ίδια στόχευση που δεν είναι άλλη απ’ την συντήρηση του φόβου, που προσφέρει γη και ύδωρ σ’ ένα απ΄ τα πιο διεφθαρμένα καθεστώτα που γνώρισε ποτέ χώρα.

Ως εδώ όλα καλά κι όλα ωραία αλλά τα εμπόδια είναι ανυπέρβλητα διότι σκοντάφτουν στους συνδιαλεγόμενους που δεν συμμετέχουν σε μια μορφή διαλόγου αντεγκλήσεων λογικών επιχειρημάτων, παρά ξιφουλκούν με τσιτάτα, συνθήματα, δογματικής φύσης στερεότυπα κι ακραίες γενικεύσεις προσπαθώντας με ατέλειωτη κι ανούσια φλυαρία να φανατίσουν τον έλληνα οπαδό (συγγνώμη ψηφοφόρο). Η μέθοδος που μεταχειρίζονται είναι μέθοδος ακραίων καθεστώτων κι αντιδημοκρατικών δυνάμεων που στον κίνδυνο να χάσουν θέσεις κι απολαβές, βαφτίζουν εθνικό κίνδυνο τις εκλογές κι μιλούν στον εκφραστή της αντίθετης άποψης με γλώσσα πεζοδρομίου (δείγμα ελλειμματικών χαρακτήρων συστηματικής απαιδευσίας). Αυτά ακριβώς τα τσιτάτα που επαναλαμβάνουν οι θιασώτες της κυρίαρχης ιδεολογίας θα προσπαθήσω με απλά ερωτήματα να τους προσδώσω αντικειμενική εγκυρότητα.

Εφόσον λοιπόν εκφράζουν την αλήθεια είμαι σίγουρος πως αυτό θα φανεί περίτρανα. ειδάλλως πρόκειται για επικίνδυνα μυθεύματα, μισές αλήθειες στην καλύτερη περίπτωση, που προβάλλουν αντικειμενικό στόχο, μα ο σκοπός είναι άκρως ιδιοτελής και συγκαλυμμένος. Παραδόξως ενώ επί πέντε συναπτά έτη σώζουν την χώρα και σταθεροποιούν την οικονομία, εξασφαλίζοντας σταθερότητα στο βαλλόμενο τραπεζικό σύστημα, εντούτοις τα νούμερα ξαφνικά δε βγαίνουν, οι τράπεζες είναι παρόλα τα δις στήριξης νεκρά κουφάρια σε έρημο οικονομικό τοπίο κι ω του θαύματος φταίει η αντιπολίτευση που απορυθμίζει τις αγορές. Το ερώτημα: ποιά η σχέση της αντιπολίτευσης με τα μέτρα και τους νόμους που έχουν ψηφιστεί κι έχουν οδηγήσει τα πράγματα ως εδώ; Απάντηση: ουδεμία. Η πολιτική αστάθεια φοβίζει λένε τους δανειστές κι εταίρους γι’ αυτό και δεν συμφωνούν στις διαπραγματεύσεις .Ερώτημα: αν είναι έτσι, τότε οι εταίροι θεωρούν πολιτική σταθερότητα κυβέρνηση με ποσοστό αποδοχής κάτω του 20%; πράγμα που με τη σειρά του σημαίνει πως στην δημοκρατική Ευρώπη δε θέλουν εκλογές ή μάλλον δε θέλουν άλλους συνομιλητές. Τούτο όμως μας πάει στο καίριο ερώτημα: άν όντως ότι υπογράφεται εδώ και πέντε χρόνια είναι αναγκαίο κι υποχρεωτικό για τα επόμενα σαράντα χρόνια και κανείς δεν μπορεί να αντιταχθεί, προς τι η οξεία ευρωπαϊκή αντίδραση στο ενδεχόμενο εκλογών; Αφού λοιπόν κι ο Σύριζα αν βγεί, αναγκαστικά θα πρέπει να υποκύψει, που υπάρχει το πρόβλημα; .Εδώ κάτι δεν κολλάει και κάποιος ενδεχομένως λέει ψέματα. Αν μια μικρή χώρα δεν έχει δύναμη να επηρεάσει ολωσδιόλου τα πράγματα, προς τι η αντίδραση των εφαρμοστών ξένων δανειστών στην αλλαγή σκυτάλης στην εξουσία στην ψωροκώσταινα. Θυμίζω εδώ τους λυτούς και δεμένους που αμόλησε το παγκόσμιο σύστημα στο δημοψήφισμα ανεξαρτησίας της Σκωτίας πριν λίγο καιρό. Αλήθεια, μια χώρα πέντε εκατομμυρίων, με ΑΕΠ απειροελάχιστο ,τι ζημιά θα προκαλούσε; Απάντηση: προφανώς κάτι χάλαγε στο μαγείρεμα του παγκόσμιου κατεστημένου κι εκφράστηκε με εκφοβισμό κι απειλές. Aλλιώς προς τι μια ολόκληρη εκστρατεία επέμβασης σε δημοκρατικές διαδικασίες μιας χώρας αν δε φοβάσαι τίποτε;

Το χρέος μας είναι βιώσιμο .Το ερώτημα θα πρέπει να εστιάσει στο ποιο και πόσο είναι το χρέος τελικά .Αν είναι τα πράγματα όπως μας λένε, πως δηλαδή το 2010 χρωστάγαμε 270 δις και μετά από πέντε χρόνια αποπληρωμής των χρεών με νέα δάνεια χαμηλών επιτοκίων και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής τώρα χρωστάμε 400 δις και σ’ ένα χρόνο έως και 450 δις πως ακριβώς γίνεται αυτό; Απάντηση εκ της λογικής επιβαλλόμενη: ή κάποιος λέει εσκεμμένα ψέματα ή οι μαθηματικές πράξεις ανάγονται πλέον στην υπό διαμόρφωση θεωρία των χαοτικών μαθηματικών που μας διαφεύγει. Άλλη προσφιλή επωδός τους είναι πως η αγορά στέρεψε από ρευστότητα και δεν κινείτε τίποτε Ερώτημα απλό όσο και καίριο: τα χαρτονομίσματα που υπήρχαν στην πολύπαθη αγορά που πήγαν; Μήπως κάηκαν μαζικά σε φούρνους, πολτοποιήθηκαν και ξανάγιναν χαρτί, τί συνέβη ακριβώς; Απάντηση και πάλι προφανούς λογικής: κάποιος το σώρευσε και το πήγε κάπου γιατί τόσο χρήμα κι ο Χουντίνι δε θα μπορούσε να το εξαφανίσει. Αυτό που πρέπει μόνο να σκεφτούμε είναι ποιός είναι ο υπαίτιος, που πάντως σίγουρα δεν μπορεί να είναι ο χαραμοφάης δημόσιος υπάλληλος ή ο πλαστά συνταξιούχος. Κι εδώ προφανώς κάποιος λειτουργεί χθόνια και με πρόγραμμα για να χάνουμε μονίμως το δάσος, μα να βλέπουμε πάντα το άτιμο το δέντρο.

Το μέλλον μας είναι το ευρώ. Δεχόμενος ως αξιωματική τούτη την παραδοχή σημειώνω πως σε σχέση με το Γερμανικό μάρκο, η δραχμή απ’ το 1983 έως το 1999 υποτιμήθηκε 600% και μετά από ούτε δέκα χρόνια στο ευρώ αναγκαζόμαστε σε εσωτερική υποτίμηση άνω του 40%, με συνεπακόλουθη ύφεση 40%, τη μεγαλύτερη σε χώρα στα παγκόσμια χρονικά εν καιρό ειρήνης και εν κατακλείδι ρωτώ: πως ακριβώς έχουν σχεδιάσει αυτή την παραμονή στο ευρώ, με διαρκή εσωτερική υποτίμηση ή με ευρωζώνη μισθών από 200 ευρώ σε μια χώρα και 1500 ευρώ σε μιαν άλλη με τις πανομοιότυπες τιμές στα προϊόντα (ενιαίο νόμισμα γαρ);

Τις δε τελευταίες μέρες ξένα δημοσιεύματα αναφέρουν τα προβλήματα αναχρηματοδότησης του χρέους το 2015 λόγω πολιτικής αβεβαιότητας και στην ανάλυση που επιχειρούν τα ελληνικά ΜΜΕ λένε πως μετακυλίονται για το 2015 πληρωμές που δεν μπόρεσαν να εξασφαλιστούν φέτος. Με τον όρο αβεβαιότητα δείχνουν βέβαια τον Σύριζα. Ερώτημα κρίσιμο: ποιός εφάρμοσε το οικονομικό πρόγραμμα το 2014, ο Σύριζα ή η κυβέρνηση μαζί με τους δανειστές; Οπότε ποιός φταίει για την αποτυχία; η απειλή του Σύριζα ή οι εφαρμοστές μιας αδιέξοδης πολιτικής; Φρονώ πως κι εδώ κάποιος μας λέει ψέματα. Τα ξένα δημοσιεύματα επισημαίνουν την πιθανότητα εξόδου απ’ το ευρώ. Μα αν είναι έτσι, πέντε χρόνια τώρα τα προγράμματα προσαρμογής κι ατέλειωτης λιτότητας είχαν ως στόχο την αποφυγή του Grexit, πως είναι λοιπόν δυνατό μετά από τιτάνιες προσπάθειες και συνεχείς διαβεβαιώσεις για την αναγκαιότητα του μονόδρομου να υφίσταται ακόμη ο κίνδυνος; Προεκτείνοντας το ερώτημα: πόσα χρόνια θα χρειαστούν εντέλει για την πολυπόθητη βεβαιότητα ως πρός την παραμονή στο ευρώ; Αλήθεια ξέρουν οι δανειστές κι οι εντολοδόχοι να απαντήσουν ή μήπως παίζουν με έναν ολόκληρο λαό και με μια χώρα σε διαρκή ομηρία.

Οι απαντήσεις στις φράσεις κλειδιά που μας συνοδεύουν τα τελευταία χρόνια κι αποτελούν δογματικές εκφράσεις χωρίς καμιά περεταίρω απόδειξη είναι εφορμούμενες εκ της λογικής συνάφειας σκέψεων και προπαντός, ίσως δε και κυριότερα, έξω απ’ την πλατφόρμα συζήτησης που επιβάλλουν ετσιθελικά αυτοί που κινούν τα νήματα. Το μέγιστο βέβαια κακό είναι πως η αναπαραγωγή απ’ το σύνολο των ΜΜΕ, σαν να βρίσκονται σε μόνιμο συντονισμό ένα πράμα, των ίδιων κι απαράλλαχτων ερωτήσεων στους καλεσμένους, ερωτήσεις που δεν εστιάζουν στην ουσία του θέματος αλλά στη στρέβλωση μιας πετσοκομμένης αλήθειας, συντηρεί μια φοβική ατμόσφαιρα.

Στην τελική ποιές είναι οι αγορές και τι ακριβώς είναι τα κυρίαρχα κράτη. Τα κράτη είναι κοινωνίες ανθρώπων κι όχι νούμερα κι έχουν συνταγματική υποχρέωση να διαφυλάττουν την ευζωία των πολιτών κι όχι να χαρίζουν στους ιδιώτες και σε ληστρικά οικονομικά συμφέροντα τα αναγκαία αγαθά για την επιβίωση, το στοιχειώδη βιοπορισμό τους. Αν λοιπόν δεν είναι το κράτος έτσι ή προσπαθούν να μετατρέψουν τις ανθρώπινες κοινωνίες σε επιχειρήσεις που πτωχεύουν και ξεπουλιούνται με το κομμάτι, είναι ευθύνη όλων μας να σταματήσουμε την πορεία αυτή του εκφυλισμού κατακτήσεων αιώνων. Κι αν παρελπίδα μας κυριεύσει ο πανταχού παρόν φόβος απ’ τις απειλές του Ευρωπαϊκού κατεστημένου για την ενδεχόμενη καταστροφή μας, ας θυμηθούμε πως η Ευρώπη ήταν άλλη μια γκόμενα του Δία.

 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΛ.ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)