του ΓΕΩΡΓΙΟΣ  ΑΛ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ

Η διάβρωση που έχει υφισταθεί η ελληνική κοινωνία μεταπολεμικά πήρε διαστάσεις επιδημίας μεσούσης της μεταπολίτευσης κι αποκρυσταλλώθηκε με την λανθάνουσα κρίση, στη διαρραγή των κοινωνικών σχέσεων εν γένει. Με πάγια την προσφιλή τακτική του συστήματος να εφαρμόζει το διαίρει και βασίλευε, επιχειρήθηκε μια άνευ προηγουμένου πλύση εγκεφάλου, που στρατεύει πλήθη πίσω από γιαλαντζί ιδεολογικά ξόανα.

Δυστυχώς δεν πρόκειται απλά για φαινόμενο που αφορά την Ελλάδα μα και τις λοιπές δυτικές κοινωνίες  καθώς και τις εξελισσόμενες, που οδεύουν ολοταχώς στην ομογενοποίηση, χάνοντας κι αυτές συν τω χρόνω ταυτότητα, ιδιοσυστασία, στόχο και σκοπό. Στην δική μας όμως περίπτωση τα ιστορικά προηγούμενα ήταν ετεροβαρή όσο κι ετεροκαθορισμένα, παίζοντας με ιδιαίτερο και πρωτοφανή τρόπο το ρόλο τους στην διαδικασία φασιστοποίησης, που έλαβε χώρα τις τελευταίες δεκαετίες κι εντέλει μπόρεσε να υποχρεώσει μια ολόκληρη χώρα να γίνει το πρώτο πιόνι στην εξελισσόμενη παγκόσμια επανάσταση των πλουσίων .

Ο εμφύλιος λοιπόν έβαλε την φωτιά του διαχωρισμού κι έκτοτε αυτός ο διαχωρισμός έπαιξε τον καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των μετέπειτα κοινωνικών συσχετισμών γιατί οι πολιτικοί συσχετισμοί ήταν από ιδρύσεως του κράτους προκαθορισμένοι κι απολύτως ελεγχόμενοι. Στα πλαίσια του παρόντος  οικονομικού συστήματος που εξαπλώνεται ώς ενδημική νόσος σε κάθε σπιθαμή και φυσικό πλούτο  του πλανήτη, η φασιστική κοσμοαντίληψη βρήκε το φυσικό της ενδιαίτημα. Η ολοκληρωτική ιδεολογία του φασισμού με απαρχές στις πρώιμες στιγμές του Μουσολίνι (εξού και η λέξη φασισμός, απ΄ τις ρωμαϊκές δέσμες) πίσω απ’ την επίκληση της εθνικής ,φυλετικής ,πολιτισμικής ανωτερότητας κρύβει  την πραγματική του αποστολή ,που δεν είναι άλλη απ’ τη διατήρηση του Status Quo στις δεδομένες οικονομικές σχέσεις και την εργαλειακή εφαρμογή των όποιων αναγκαίων μέτρων , προς όφελος φυσικά των ισχυρών.

Η αρχική έκφραση του φασισμού με τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο έδωσε στο κεφάλαιο τη δυνατότητα να εξελιχθεί μεταπολεμικά κατάτι, απορροφώντας έντεχνα κι υπογείως  ιδέες και στρατηγήματα της φασιστικής νοοτροπίας, εφαρμόζοντάς τα στην καθημερινότητα, ενός βίου της βίας και της σύγκρουσης με μοναδικό θεό και προφήτη το χρήμα. Στα καθ’ ημάς τώρα προάγοντας ανελλιπώς των εικονικό διαχωρισμό αριστεράς- δεξιάς, στράτευσε τον πληθυσμό σε μια αδυσώπητη μάχη που προϊόντος  του χρόνου, πήρε τη μορφή μισαλλόδοξων και μισανθρωπικών πρακτικών.

Σε παλιότερό μου  άρθρο σ’ αυτή  την εφημερίδα προσπάθησα  να εξηγήσω την απάθεια του νεοέλληνα στα καταιγιστικά δρώμενα, που λαμβάνουν χώρα τα τελευταία έτη της κρίσης αναφέρθηκα στην νοοτροπία του ωχαδελφισμού και της ιδιοτέλειας που χαρακτηρίζει τον σύγχρονο Έλληνα χωρίς όμως να την ορίσω ξεκάθαρα .Πρόκειται για τον ενστερνισμό της φασίζουσας συμπεριφοράς και ακολούθως του τρόπου ζωής, που μέσα στο αέναο κυνήγι της καταναλωτικής ευχέρειας και το φθόνο για τον διπλανό μας (αλήθεια τι πιο φασιστικό απ’ αυτό;) μας έφτασε σήμερα να μας πειράζει ο αγρότης που πήρα τσάμπα επιδοτήσεις κι όχι ότι μόνο ένας υπουργός της μεταπολίτευσης εικάζεται πως έφαγε γύρω στα 2 δις….Η αναξιοκρατία κι ο προσπορισμός θέσεων του δημοσίου χωρίς κανένα προσόν είναι ένα ακόμη δείγμα επιβολής του ετσιθελικού δίκιου και  πρεσβεύει, αν μη τι άλλο, τον φασιστικό <πραγματισμό>. Με ποιόν τρόπο μπορείς αλήθεια να δικαιολογήσεις την άποψη πολλών κι όχι απαραιτήτως υπερηλίκων πως χρειαζόμαστε σταθερότητα κι όχι εκλογές την ίδια στιγμή που συνάνθρωποί τους  συνθλίβονται απ’ τη μέγγενη των μέτρων και η πατρίδα  πουλιέται με το κομμάτι σε επενδυτές οι οποίοι με την πλατούλα και τη σωφροσύνη τους έφτιαξαν τόσο χρήμα που δανείζουν χώρες.

Δυστυχώς το μυαλό πολλών έπαψε προ πολλού να επεξεργάζεται τις πληροφορίες που δέχεται κι ο μόνος που τους δίνει υπόβαθρο και τις εξηγεί κατά το δοκούν μα και το πρέπον, είναι ο Πρετεντέρης. Δεν είναι  διόλου δύσκολο να ελέγξεις ένα κρίσιμο ποσοστό του κόσμου έτσι εφόσον νοιάζεται σε βαθμό απελπισίας μόνο για τον κώλο του και τα λοιπά γαία πυρί μειχθήτω… Χρήσιμος το λοιπόν για πολλούς είναι ο φορέας της διχαστικής ακροδεξιάς φρασεολογίας, γιατί κατά τα φαινόμενα αποτελεί εγγύηση βιωσιμότητας του προσωπικού γίγνεσθαι έστω σε βάρος του γείτονα και πολλών που πνίγονται. Ο φασισμός είναι οφθαλμοφανής σε κάθε πτυχή της ελληνικής καθημερινότητας  κι ο όποιος ελλοχεύον ουμανισμός εξαντλείτε στη δωρεά ρούχων που έχουμε για πέταμα.

Στον <κορπορατισμό> του φασισμού ο σύγχρονος έλληνας αντιπαραθέτει  την προσέλκυση των επενδυτών για το κοινωνικό καλό, σάμπως λειτούργησε ποτέ επενδυτής με όρους κοινωνικότητας . Στην άποψη του φασισμού πως <δεν υπάρχουν κοινωνικές τάξεις> αντιπαραθέτει τη θλίψη του για τις δυσκολίες του επιχειρηματία απέναντι στα αδηφάγα κι αδίστακτα συνδικάτα, που αποτέλεσαν τροχοπέδη στην οικονομική ανάπτυξη. Στην <εθνική υπεροχή> αντιπαραθέτει το πελώριο μίσος του για κατατρεγμένους, πάμφτωχους λαθρομετανάστες που φεύγουν από μια κόλαση και φτάνουν τελικά σε μια άλλη κι όλα αυτά φυσικά υπό τη σκέπη του θεού, του οποίου την ευλογία έχουν εξυπαρχής γιατί άθεος είναι ο αριστερός που σπάραξε τη χώρα με τον εμφύλιο, συγγνώμη συμμοριτοπόλεμο. Προκαλεί θλίψη σε ένα υγιώς σκεπτόμενο άνθρωπο να παρατηρεί με πόση χυδαιότητα καθυβρίζεται η διαφορετική άποψη, είμαι δε σίγουρος πως αν ακόμη υπήρχε εν δυνάμει αφορισμός, η κλειδοκρατούσα του φασισμού εκκλησία θα είχε αφορίσει τον Τσίπρα προ πολλού.

Το ανερμάτιστο της κοινωνικής ισορροπίας φαίνεται περίτρανα στην άνοδο των νεοφασιστών , κοινώς προδοτών των συμπατριωτών τους στον πόλεμο, ωσάν οι ψηφοφόροι τους να προάγουν τα παιδιά τους στο χαφιεδισμό και το τυφλό μίσος όχι όμως κι αδικαιολόγητα αφού αυτό που προέχει είναι το ίδιο όφελος και προκειμένου να απειληθεί τούτο προτιμούν ταύτιση με τον  πλούσιο ευεργέτη επιχειρηματία και πλήρης διαφοροποίηση με τον ομοειδή που παλεύει για λίγη δικαιοσύνη. Γίνεται πιστεύω πλέον κατανοητό πως ο έντεχνος μετεμφυλιακός διαχωρισμός επεξέτεινε τον υπολανθάνοντα φασισμό, που ενυπάρχει μέσα στο οικονομικό σύστημα κι εξέθρεψε με απαράμιλλη  δεξιοτεχνία ένα κοινό ηλιθίων, που δεν βλέπουν πως θα μείνουν γρήγορα κι οι ίδιοι στον άσσο, καθότι δεν αποτελούν βραχίονα του συστήματος αλλά απλά ένα πιόνι, που μετά τη χρηστικότητα του καθίσταται μη αναγκαίο.

Είναι πράγματι αξιομνημόνευτο που εν έτη 2015 γίνεται λόγος για καταστροφή απ’ τους κομμουνιστές, που θα κλέψουν τις καταθέσεις ή τα σπίτια ή μύρια άλλα. Το πιο αστείο είναι πως συμπάσχει αυτός που δεν έχει φράγκο αυτόν που έχει καταθέσεις γιατί μετά από χρόνιο εγκεφαλικό κλύσμα, η οπαδοποίησή του ξεπέρασε το όριο της φανατικής προσήλωσης κι έγινε οργανική εξάρτηση, κάτι σαν συνταγογραφημένο ναρκωτικό. Επειδή λοιπόν η σκέψη χρειάζεται μυαλό και τούτο προφανώς λείπει  σε πολλούς,  χρήσιμο θα είναι για όσους φοβούνται ακαθόριστα την αριστερά να μην πάνε να ψηφίσουν γιατί θα κάνουν για  μια ακόμα  φορά κακό.

Σ’ αυτές τις εκλογές δεν διακυβεύεται ούτε το ευρώ, ούτε το ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας, όπως επίσης δεν αποτελεί πανάκεια για την επανάκτηση της εθνικής αξιοπρέπειας το κούρεμα του χρέους. Όλα αυτά είναι δευτερεύοντα γιατί αυτό που ουσιαστικά διακυβεύεται είναι η ευκαιρία αποφασιστοποίησης της Ελλαδικής κοινωνίας για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο. Αν  η εποχή του Πασοκ παρείχε μια αίσθηση δικαίωσης περιθωριοποιημένων στρωμάτων του πληθυσμού, σήμερα οι όροι του παιχνιδιού είναι διαφορετικοί. Δεν έχεις να κάνεις με εγχώρια απειλή δημοκρατίας αλλά με παγκόσμια εκστρατεία επιπεδοποίησης των κοινωνιών κι είναι δείγμα υγείας που ένα τμήμα του πληθυσμού αλλάζει στην μετακομμουνιστική περίοδο τους όρους του παιχνιδιού (έστω κι από διαφορετική αφετηρία ο καθείς). Απ’ την άλλη ούτε οι προσδοκίες πρέπει να αγγίζουν τα όρια της αυταπάτης, μόνο έτσι όμως θα μπορούσε  να ξεκινήσει μια πανευρωπαϊκή αφύπνιση και να αρχίζει να καταλαβαίνει ο κόσμος και στην Ευρώπη πως κάποιος τους λέει ψέματα για τα αίτια της κρίσης. Πως κάτι άλλο δρομολογείτε, απείρως πιο ακραίο από κάθε πρότερη έκφραση φασισμού. Είναι ευκαιρία αποκατάστασης της δημοκρατίας μας, που καταλύθηκε βάναυσα απ’ τα εθελόδουλα καθεστώτα, που λύνουν και δένουν απροκάλυπτα τα τελευταία πέντε χρόνια κι ακόμα παραπέρα ένα μάθημα δημοκρατίας γ’ αυτόν που δεν ήθελε εκλογές αλλά σταθερότητα παρότι η επιθυμία του ήταν άκρως μειοψηφική. Ας κρύψει για λίγο το φασιστικό του προσωπείο, όπως φαντάζομαι άλλωστε πως θα κάνει γιατί άτομο τέτοιας νοοτροπίας και χαρακτήρα με κάθε κυβέρνηση θα αναζητήσει πρώτα τη βολή του κι έπειτα θα σκεφτεί αν υπάρχει μέλλον στις συνθήκες που διαμορφώνονται. Όσον αφορά τους αυτόκλητους σωτήρες να ξέρουν πως οι μέρες της ισχύος πέρασαν ανεπιστρεπτί, άλλωστε τίποτε δε διαρκεί για πάντα όπως ίσως ψευδώς τους είχαν πληροφορήσει βιβλικά πρόσωπα. Τώρα για το αν δύναται μια αριστερή κυβέρνηση να αλλάξει τα δεδομένα αυτό μένει να το δούμε κι ας μην περιμένει κανείς  την εφαρμογή των αστικών κομμούνων απ’ τον Συριζα.

Αυτό που πρέπει να περιμένουμε είναι να απεγκλωβιστούμε από τις ερμητικά κλειστές οπτικές στα πλαίσια μιας καλλιεργημένης απάνθρωπης νοοτροπίας και να μπορούμε να κοιτάξουμε επιτέλους με ενοχή και μέριμνα στα μάτια τον γείτονα που ψάχνει στα σκουπίδια, τον μετανάστη που ρακένδυτος ζητιανεύει, την οικογένεια του γνωστού που αυτοκτόνησε για χρέη. Ο ελληνικός πολιτισμός πρόσφερε πάντα πρωτοπορίες στον κόσμο όλο και ανεξάντλητη περηφάνια σ’ εμάς τους ίδιους. Καιρός να φανούμε αντάξιοι μιας τέτοιας κληρονομιάς και να κάνουμε κάτι που θα μας κάνει περήφανους για μας τους ίδιους, αλλάζοντας εντελώς την ατζέντα βάζοντας τον άνθρωπο πάνω απ’ τα νούμερα, κατανοώντας στην πληρότητά της την έννοια δημοκρατία, στην οποία τίποτε δεν είναι μόνιμο καθώς κι αύριο πάλι, μπορούμε να τα ξαναλλάξουμε όλα.

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)