(Εαρινή θλίψη και κατάνυξη)

Του Τάκη Παναγ. Παπαδημητρίου

Φτάνει, κι εφέτος η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ, η Εβδομάδα των ΠΑΘΩΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ. Ας τον υποδεχτούμε, αγαπητοί μας αναγνώστες, με το «Εκ νυκτός ορθρίζει το πνεύμα μου προς Σε ο Θεός…».

Υπέροχος ο πρώτος στίχος, που προτάσσεται στο Αλληλουάριο, πριν από το τροπάριο «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός…», που και τα δύο ψάλλονται από το βράδυ της Κυριακής των Βαΐων μέχρι και το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης. Και τα δύο μαζί καλούν σε εγρήγορση πνευματική, ψυχική αλλά και σωματική ενόψει του Σταυρικού Πάθους και Μαρτυρίου του Νυμφίου της Εκκλησίας ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, όπως οι θειότατοι Πατέρες «Οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι, αλληλοδιαδόχως εκ τε των θείων Αποστόλων και των Ιερών Ευαγγελίων παραδεδώκασι».

«Εκ νυκτός ορθρίζει το πνεύμα…» μας, λοιπόν για όλους μας, ιδίως τις άγιες αυτές ημέρες που έρχονται. Προτάγματα φωτός που μαλακώνουν τη σκληρή πέτρα της καρδιάς μας. «Οι ενοικούντες την Ιερουσαλήμ» της Ορθοδοξίας παραπορεύονται στο δρόμο του μαρτυρίου του ΙΗΣΟΥ. Ενός μαρτυρίου ανθρώπινου. Ενωτίζονται τη βιβλική θλίψη και την άκρα κατάνυξη της ανεπανάληπτης Ορθόδοξης Εκκλησιαστικής Υμνογραφίας. Με την ελπίδα, ότι ίσως αξιωθούν να συναπαντήσουν τον Νυμφίο της Εκκλησίας, που έρχεται «εν τω μέσω της νυκτός».

Και οι «ένδοξοι» και «πανίσχυροι» τρανοί της γης; Ξεγυμνώνονται από κάθε δόξα και αίγλη του κόσμου τούτου και στ’ αχόρταγα μάτια τους δεν λάμπει παρά μόνο ο πορφυρίτης του αίματος ΕΚΕΙΝΟΥ, που κυλάει σε μικρά ρυάκια από το ξύλο της ατίμωσης.

«Ότε εσταύρωσαν τον ΙΗΣΟΥΝ, έλαβον τα ιμάτια αυτού και εποίησαν τέσσαρα μέρη, εκάστω στρατιώτη μέρος, και τον χιτώνα· ην δε ο χιτών άρραφος, εκ των άνωθεν υφαντός δι’ όλου. Είπαν ουν προς αλλήλους μη σχίσωμεν αυτόν, αλλά λάχωμεν περί αυτού τίνος έσται· ίνα πληρωθή η Γραφή η λέγουσα· διεμερίσαντο τα ιμάτιά μου εαυτοίς και επί τον ιματισμόν μου έβαλον κλήρον».

Τον άχραντο άρραφο χιτώνα δεν τον πήρε κανένας Ρωμαίος Μάρκελλος, ούτε κανένα άλλο μυθιστορηματικό πρόσωπο της απροσμέτρητης μεταγενέστερης μυθιστορίας, που ενέπνευσε τόσους και τόσους χαρισματικούς συγγραφείς και γραφιάδες, που μας χάρισαν υπέροχα βιβλία, πολλά από τα οποία μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο αποτελώντας σπουδαίες κινηματογραφικές παραγωγές! (π.χ. «Ο Χιτών», «Μπεν Χουρ», κ.ά.)

Τον άρραφο αυτόν χιτώνα τον κομματιάσαμε εμείς!!  Τον αχρηστέψαμε! Τον κουρελιάσαμε! Αφού προδώσαμε την άρραφη και συμπαγή ΑΓΑΠΗ! ΕΚΕΙΝΟΥ! ΤΟΥ ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ!

Δυστυχώς, η μνήμη μας δεν κράτησε (άρα δεν διαφύλαξε) τη δυναμική μητρική στοργή της ΜΑΡΙΑΣ, που ύφαινε για τον ΓΙΟ ΤΗΣ, τον χιτώνα της τρυφερότητας! Εμείς! Οι αχάριστοι, που προσφέραμε την απόλυτη ερημιά στο περιβόλι με τα λιόδεντρα.! Αποκοιμηθήκαμε! Καθώς ΕΚΕΙΝΟΣ αγωνιούσε, αφού επανειλημμένως έλεγε το «Ιδού έρχεται η ώρα και νυν ελύληθεν ίνα σκορπισθήτε έκαστος εις τα ίδια και εμέ μόνον αφήτε…».

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης διέσωσε τη μοναξιά της ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, τόσο συγκινητικά, στην οποία συμπυκνώνει ολόκληρο το φορτίο της θερμουργής φροντίδας ενός ΦΙΛΟΥ, για τους ανάξιους «φίλους» Του!

Έτσι, πριν λαλήσει αλέκτωρ, εμείς τον αρνηθήκαμε τριπλά. Μονάχα η άχραντη Μητέρα Του, οι Μυροφόρες και ο έφηβος μαθητής Του, Του παραστάθηκαν στη ρίζα του Σταυρού! Κι ΕΚΕΙΝΟΣ; Μακρόθυμος για τη δική μας αδράνεια, κρεμασμένος ατιμωτικά μέσα στους πόνους και τους σφαδασμούς, μας έριξε βλέμμα στοργικό και μας αγκάλιασε όλους! Γι’ αυτό ακόμα και σήμερα μπορούμε αχνά να ψιθυρίσουμε κάποιους εντάφιους εγκωμιαστικούς στίχους, μέσα στα λιγοστά αγριολούλουδα, που απέμειναν την Άνοιξη, να σταθούμε δεητικά, σαν την Μυροφόρα, που πορεύτηκε το πάλαι προς τον Τάφο!

«Σώσον με, ο Θεός ότι εισήλθωσαν ύδατα έως ψυχής μου… Τώρα κηδεύει ο Ευσχήμων Ιωσήφ, το τρυφερό κορμί. Ω χαράς εκείνης! Ω πολλής ηδονής! «…ήσπερ τους εν άδη πεπλήρωκας, εν πυθμέσι φως, αστράψας ζοφεροίς. Κόκκος διφυής ο φυσιζώος εν γης λαγόσι, σπείρεται συν δάκρυσι σήμερον, αλλά αναβλαστήσας, κόσμον χαροποιήσει… Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, που έδυ ΣΟΥ το κάλλος… Διαφθοράς εις φρέαρ συναπολούνται πάντες οι άνδρες των αιμάτων…. Αι γενεαί πάσαι ύμνον τη ταφή ΣΟΥ προσφέρουσι ΧΡΙΣΤΕ μου».

 

Αγαπητοί μου και φίλοι αναγνώστες,

Αυτή νιώθω πως είναι η θλίψη και η κατάνυξη των αγίων ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας, τις οποίες και ονομάζω «μαρμαρυγές ημέρες του εκκλησιαστικού ημερολογίου». Θλίψη και η κατάνυξη που πηγάζουν μέσα από την ανάκληση των τραγικών στιγμών του ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΑΧΡΑΝΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ! Με συγκίνηση, ομορφιά αλλά προπαντός μέθεξη. Η Ορθοδοξία μας ανασαίνει τα μύρα του έαρος και συναθροίζει εκ περάτων τις άγιες μνήμες. «Ο ωραίος κάλλει…» μας συναντά, στο σταυροδρόμι των καημών! Της αγωνίας! Της αβεβαιότητας! Της σύγχυσης και της ωμότητας. «Δεύτε ακολουθήσωμεν Αυτώ»!…

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)