Του Βασίλη Κωνσταντή*

Την τρυφερή παιδική του ηλικία την πέρασε ο Μιχάλης στα δύσκολα χρόνια της αδυσώπητης γερμανοϊταλικής κατοχής. Είδε το χωριό να παραδίδεται στις φλόγες, μανάδες με μικρά παιδιά, γέροι, γριές και άρρωστοι κάθε ηλικίας, κατατρομαγμένοι να σέρνονται στις ρεματιές των γύρω βουνών, στις σπηλιές και τα δάση. Οβίδες που φτάνουν από πολύ μακριά να σκάζουν με δαιμονισμένο κρότο και να κάνουν τη γη να τρέμει. Φόβος, τρόμος, φτώχεια, πείνα, δυστυχία κι ένας αδελφοκτόνος χαλασμός που ακολούθησε, άφηναν ανεξίτηλα σημάδια σε κάθε ανθρώπινη ψυχή. Όλα μαρτυρούσαν άβυσσο και χαλασμό! Ακόμα στερήθηκε ο Μιχάλης μέσα στ’ άλλα και την πατρική στοργή. Έχει όμως τον αδερφό του Δημήτρη-μικρός κι εκείνος. Έχει και την καλή του μάνα τη γλυκύτατη θεια-Νίτσα. Μορφή γεμάτη καλοσύνη, ευγένεια, ανθρωπιά, καρτερικότητα, αξιοπρέπεια, αρχόντισσα με τα πλούτη στην ψυχή της. Ένα μπουκέτο αρετών. Όποιος τη γνώριζε, γνωρίζει και το DNA του Μιχάλη.

Δε γνώρισε παιγνίδια, χαρές, δώρα … δεν του χάρισε ποτέ κανένας τέτοια χαρά. Δεν το σήκωνε άλλωστε και η περίσταση! Αυτό το ένοιωθε ο Μιχάλης. Γνώριζε ακόμα πως κάπου αλλού παιδάκια άφηναν την τελευταία τους πνοή σε κάποιο δρόμο ή στον κρύο κόρφο μιας δύσμοιρης μάνας, ψάχνοντας για μια γουλιά ζωής από τα φαρμακωμένα στήθια της, που όμως δεν έβγαινε!

Μ’ αυτές τις σκέψεις, σκέψεις μικρού μεν παιδιού, ώριμες όμως, περνούσαν οι πικρές μέρες του και ρίχτηκε στον αγώνα της βιοπάλης.

Πάλαιψε ο Μιχάλης από τα 12 χρόνια του που ξετοπίστηκε από το χωριό. Τον συνόδευε όμως η σκιά της μάνας. Πάλαιψε και στάθηκε όρθιος και στα τριάντα του είχε χτίσει τη δική του εύρωστη για τα δεδομένα εκείνα επιχείρησή του, στη οδό Ευτυχίδου 48 στο Παγκράτι. Εκεί τον συνάντησα, καλοκαίρι του 1968. Μιλήσαμε για τα παλιά, τα πληγωμένα εκείνα τα παιδικά μας χρόνια. Για πολλές ώρες αναπολούσαμε. Συμμαθητές ήμασταν τότε, κοινά είχαμε τα βιώματα. Και μου ζήτησε μια χάρη: «Να μου στείλεις τα μέτρα σώματος όλων των μαθητών του Δημοτικού Σχολείου του χωριού μας, χωρίς αυτό να δημιουργεί υποψίες και αιτία για σχόλια, εσύ θα βρεις τον τρόπο». Μια συγκινητική φόρτιση μας διακατείχε. Ούτε ο ίδιος δεν γνώριζα, ούτε πίεσα για να μάθω τι είχε στο νου του ο Μιχάλης. Υπέθετα όμως διάφορα. Κράτησα την υπόσχεσή μου και τίποτα σχετικό δεν έβγαινε.

Με την έναρξη των μαθημάτων του Σεπτέμβρη, οι δασκάλες επί τω έργω. Και στο ερώτημα γιατί μας μετράτε, η απάντηση ήταν ότι θα σας μετρήσουμε και στο τέλος της χρονιάς για να δούμε πόσο θα έχετε μεγαλώσει. Έτσι και πέρασε στο μυαλό των παιδιών και περίμεναν τον Ιούνιο να ξαναμετρηθούν. Όταν, παραμονές Χριστουγέννων 1968, ξεφορτώνονται μεγάλα χαρτοκιβώτια, σφραγισμένα, με αποδέκτη το Δημοτικό Σχολείο Κρανιάς και ειδοποιείται ο Πρόεδρος της Σχολικής Εφορίας Παναγιώτης Ζήσης, για την παραλαβή τους.

Η αγωνία όλων και κυρίως των μικρών μαθητών βρίσκεται στο κατακόρυφο: Τι να είναι αυτά, τι να περιέχουν, για ποιους να είναι, ποιος να τα στέλνει; Και η αποκάλυψη δεν άργησε: 217 παιδικά κοστούμια στα μέτρα του κάθε μαθητή ή μαθήτριας, καλοσιδερωμένα και καλοδιπλωμένα και με καλαίσθητη δερμάτινη κονκάρδα συρραμμένη επί της ζώνης με τα προσωπικά στοιχεία του καθενός και στις τσεπούλες τους μικροδώρα, στυλό και μπαλόνια!…

Η στιγμή δεν περιγράφεται. Την αγωνία διαδέχεται τώρα η τρελή χαρά των παιδιών και η συγκίνηση γονέων και δασκάλων, που πολλοί δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους. Η βούληση και το μήνυμα του διαθέτη ήταν: «Τη χαρά ενός μικρού έστω δώρου, που εγώ δεν την ένοιωσα σαν παιδί, θέλω να τη δώσω στα μικρά παιδιά του χωριού μου, τώρα που με αξίωσε ο Θεός. Ήταν όνειρό μου!»

Λένε πως γνωρίζει κάποιος καλύτερα τον Παράδεισο, αν έχει περάσει μέσα από την κόλαση της ζωής. Αυτός είναι ο Μιχάλης Οικονόμου, ο βιοπαλαιστής με την ευγενική ψυχή του και με την άμετρη καλοσύνη του! Ο Μεγάλος Θεός ας χαρίζει, παρά τις όποιες δοκιμασίες, στον ίδιο και την οικογένειά του, τα άπειρα ελέη Του!

Ήξερα πως θα προσκρούσω στη μετριοφροσύνη του, γιατί γνωρίζω τα εσώψυχα αισθήματά του, μα ύστερα από τόσα χρόνια που με βασάνιζε το ανεκπλήρωτο χρέος μου απέναντί του, το τόλμησα! Ελπίζω ότι θα μου το συγχωρήσει η μεγαλοψυχία του.

Φίλε μου Μιχάλη, είναι πολύ μικρές οι λέξεις μου για να χωρέσουν το μεγαλείο της ψυχής σου!

Δε θ’ αποσιωπήσω και τούτο, με την ανοχή του, πάλι, ελπίζω: Μπαίνοντας στο σπίτι του έμεινα άναυδος και συγκινημένος μπροστά στην ολόσωμη ζωγραφιά του γεροτσέλιγκα παππού μου – έργο των χειρών του. Ο Μιχάλης εκτός των άλλων, είναι προικισμένος και με τούτο το τάλαντο. Ευτυχής συγκυρία θα ήταν αν κάτι από τα ταλαντούχα χέρια του θα κοσμούσε και το ιστορικολαογραφικό μουσείο του χωριού μας.

 

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

Βασίλειος Κωνσταντής, συντ/χος δάσκαλος,

τέως Νομαρχ. Σύμβουλος

και τέως Πρόεδρος της

μιας και μοναδικής αυτοδιοικούμενης

Καποδιστριακής Κοινότητας Κρανιάς

στο Νομό.

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)