Θα διαφωνήσω με όσους ισχυρίζονται ότι είναι εύκολο να πάρει κανείς άδεια για να ψήνει καλαμπόκια στο δρόμο ή σε κάποια γωνιά τουριστικής πόλης ή μεγαλούπολης. Και θα διαφωνήσω γιατί οι άνθρωποι αυτοί που τους βλέπει κανείς να ψήνουν καλαμπόκια και φαίνεται ότι είναι μεροκαματιάρηδες, έχουν δώσει γη και ύδωρ προκειμένου να αποκτήσουν την πολυπόθητη άδεια, ώστε να τους επιτραπεί να ψήνουν καλαμπόκια καθισμένοι σε μια γωνιά.

Οι άδειες του ψήστη δίνονται συνήθως από τους δήμους και σε πολλές περιπτώσεις από τα λιμενικά ταμεία ή τις περιφέρειες, αναλόγως για τη θέσει που αιτείται ο ψήστης. Και εδώ αρχίζει το πανηγύρι. Γιατί στη για τη συγκεκριμένη θέση έχουν υποβάλλει αιτήσεις περισσότεροι του ενός άτομα και αν η θέση είναι καλή, τα άτομα που υποβάλλουν αιτήσεις μετριούνται στα δάχτυλα και των δύο χεριών. Αυτό φυσικά συμβαίνει αν η θέση δεν έχει καπαρωθεί από κάποιον δικό μας άνθρωπο (ψηφοφόρο και εν γένει υποστηρικτή), οπότε οι άλλες αιτήσεις απορρίπτονται με διάφορα προσχήματα. Αν η θέση «δεν αφήνει και μεγάλα κέρδη», τότε οι αιτήσεις είναι περιορισμένες.

Οι αιτούντες πάντως ανεβοκατεβαίνουν τα σκαλιά του δημαρχείου, του λιμενικού ταμείου ή της περιφέρειας, όχι τόσο να δουν την πορεία της αίτησής τους, αλλά για να συναντήσουν «τυχαία» τον επικεφαλής και να του πουν ότι δεν πρόκειται να τον ξεχάσουν όταν χρειαστεί τη βοήθειά τους.

Πόσες φορές ανέβηκε τα σκαλιά συγκεκριμένου κτιρίου μας εκμυστηρεύτηκε πολίτης ο οποίος είναι «μπασμένος» σε τέτοιου είδους διαδικασίες. Απέφυγε πάντως να μας πει αν συνάντησε τυχαία τον δικό του άνθρωπο.

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)