Γράφει ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΛ.ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος μπορεί να γίνει αντικείμενο πολλαπλών κι αλληλοσυγκρουόμενων αναγνώσεων. Μπορεί να ερμηνευτεί πολιτικά ως απόφαση μεταστροφής μέσα απ’ το δαιδαλώδες κοινωνικοοικονομικό τοπίο που διαμορφώθηκε εντός της χώρας, μεσούσης της κρίσης που την ταλανίζει τα τελευταία έξι χρόνια. Επίσης ως απλή ψυχολογική διεργασία διαρκούς αναβρασμού που επιτέλους άνοιξε τη βαλβίδα ασφαλείας, χωρίς φυσικά καμιά επιμέρους προσπάθεια εκλογίκευσης μέσα από χρηστικές προσεγγίσεις και κριτήρια. Είναι ακόμη εύκολο να ισχυριστεί κανείς πως μέσα απ’ τη δεινότητα των συνθηκών πολλές φορές καταλήγουμε σε δυσεξήγητα κι αλλοπρόσαλλα αποτελέσματα δίκην του συναισθηματισμού, εάν όμως δούμε σε όλο το εύρος και κάτω από ενδελεχή ανάλυση την σοφότατη απόφαση του όχι, θα καταλάβουμε πως οι παράμετροι είναι απείρως πιο εγγενείς στην ιστορικοπολιτισμική συνέχεια του Έλληνα. Αυτή η συνειδησιακή αφύπνιση μπορεί να είχε αφετηρία την ολοκληρωτική κατάρρευση της μεταπολεμικής Ελλαδικής κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα αλλά έφτασε να δίνει νόημα στην έννοια του όρου κρίση που επ’ ουδενί δεν σημαίνει καταστροφή αλλά επιλογή.

Ξεκινώντας απ’ την ιστορική αναδρομή και κοιτάζοντας τις Εθνικές καταστροφές που έχουμε υφισταθεί ως καμουφλαρισμένο προτεκτοράτο, βλέπουμε πως όλες ανεξαιρέτως έγιναν απ’ τη στιγμή που ο Ελληνικός λαός συμφώνησε σε ότι του έλεγε ο ξένος παράγοντας είτε πρόκειται για την επιστροφή του Γερμανού Βασιλιά το 1920, είτε για την συμπόρευση στα κελεύσματα των συμμάχων και δη των Άγγλων το 1945 είτε για την χούντα, για να αναφερθώ στα κλασσικά οφθαλμοφανή παραδείγματα καθώς υπάρχουν κι άλλα που όμως δεν εμπεριέχουν την υιοθέτηση της διχαστικής λογικής συνδυαζόμενης με την πεποίθηση του παρία στο παγκόσμιο κι ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, σε τέτοια κλίμακα. Ενώ λοιπόν το προτεκτοράτο εμφανιζόταν απ’ τους κυβερνήτες του αυτόνομο, στην ουσία χρησιμοποιούνταν η καθοδήγηση του όχλου προς τέρψιν των μακροπρόθεσμων σχεδιασμών των ισχυρών κι όποτε τούτο δεν απέδιδε στην απλή του μορφή εφεύρισκαν έναν διχασμό ώστε να στρατολογηθεί ο πληθυσμός κατά το δοκούν. Μια κοινωνία που ποτέ δεν κατάλαβε που πάει και που ανήκει δεν μπορεί να αυτονομηθεί ποτέ, γιατί πρωτίστως δεν γνωρίζει τον ίδιο της τον εαυτό .Η πρακτικά αδύνατη αυτογνωσία έγινε βάρος αβάσταχτο με την εισδοχή συν τω χρόνω ιδεολογιών και πολιτικών εκφράσεων δανεικών απ’ την εσπερία ή και την εγγύτατη Ανατολία (του υπαρκτού) χωρίς να έχουν οποιαδήποτε σχέση με την κατάσταση την κοινωνική, με τις άναρχες κι άκρως αμφιλεγόμενες οικονομικές σχέσεις και φυσικά με την γλωσσική όσο και ιστορική παρακαταθήκη να φιγουράρει ως μουσειακό έκθεμα στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Στα μεταπολιτευτικά χρόνια το δυτικό μοντέλο τρύπωσε ως αόρατος δούρειος ίππος στην επικράτεια κι έφερε την κατανάλωση και την ψευδεπίγραφη ευμάρεια στην πρώτη γραμμή. Όταν λοιπόν τούτα παντρεύτηκαν με την ιδιαιτερότητα της βαλκανικής επαρχιωτίλας, φτιάχτηκε το πιο άνισο κι αλλοπρόσαλλο έκτρωμα υποτιθέμενου καπιταλισμού που γνώρισε ποτέ η Ευρώπη. Οι κανόνες του συστήματος έγιναν τροποποιήσεις σε φετφάδες αφεντάδων που άφηναν το κράτος έρμαιο για την λεηλασία που λάβαινε χώρα κάτω απ’ οποιαδήποτε ομάδα συμφερόντων. Με την λαϊκή ανοχή που εκλαμβάνονταν κι ως προτροπή, η μαφιόζικη αστική τάξη εξουσιοδοτούνταν να κάνει αυτό που ανελλιπώς κάνει εδώ και 200 σχεδόν χρόνια, δηλαδή να αλλοιώνει ακόμα και συνειδήσεις πουλώντας τα πάντα και τους πάντες.

Η επίπλαστη ευμάρεια, το εικονικό χρήμα, ο βραχύβιος έκλυτος τρόπος ζωής που η τηλεόραση τον έκανε ζηλευτό στόχο τέλειωσαν και ξαφνικά μαζί τέλειωσε κι η νοηματοδότηση της ζωής μας. Με την ανάγκη αλλαγής των προτεραιοτήτων και την οικονομική ασφυξία να δεσπόζει, η ραγδαία προσαρμογή σε πρότυπα βίου προηγούμενων δεκαετιών οδήγησε στην στασιμότητα και την αποδοχή δοτών κυβερνήσεων. Με την συστηματική ρητορική της ατομικής ευθύνης απ’ τα καλά μελετημένα ΜΜΕ επιτεύθχηκε χωρίς να ανοίξει μύτη, η παραμονή στην διαρκή φοβική στάση και την εκ των πραγμάτων απόλυτη αδράνεια.

Εδώ ακριβώς είναι που λογάριασαν οι σχεδιαστές της κρίσης πως πέτυχαν την καθυπόταξη, με βάση τα μόνιμα εργαλεία της εξουσίας ήτοι φόβος μόνιμος για επερχόμενο θάνατο σε περίπτωση μη αποδοχής του μονόδρομου και απύθμενο μίσος για τον συμπολίτη. Επιτακτική είναι εδώ η συμβολή των αντανακλαστικών των ηλικιωμένων στην απειλή της καταστροφής εξαιτίας όσων βίωσαν και είχαν θαφτεί στο υποσυνείδητο τους για χρόνια μόνο τώρα που αναδύθηκαν έγιναν όπλο στα χέρια των εκβιαστών καθώς είναι ευρύτατα γνωστό πως όσο γερνάει κανείς ο συντηρητισμός τροφοδοτεί την άνευ όρων παράδοση στην υποτιθέμενη φωνή της λογικής (άλλωστε είναι άριστοι γνώστες της δημογραφικής σύνθεσης του πληθυσμού). Αν βεβαίως είχαν να κάνουν μόνο με γέροντες θα έφερναν σε πέρας τα σχέδιά τους ακόμη κι αν η σύνταξη πήγαινε στα 100 Ευρώ, έλα όμως που η κατάσταση δημιούργησε ανυπόφορα δεδομένα για μεγάλη μερίδα του πληθυσμού που στην τελική είναι πιο αναγκαίος για την επιβίωση μιας κοινωνίας απ’ τον συνταξιούχο. Θυμηθείτε μόνο πόσες φορές τα τελευταία χρόνια ακούσατε για συντάξεις και θα κατανοήσετε τη στόχευση του σχεδίου. Παράλληλα το δήθεν υπερτροφικό δημόσιο αποτέλεσε ιδανικό εργαλείο για την εφαρμογή του διαχωρισμού του κόσμου. Πλέον ο ένας τα έβαζε με τον άλλον και ξέχναγε αυτόν που είχε στήσει το παιχνίδι χρόνια τώρα. Κορωνίδα ασφαλώς αποτελεί το μαζί τα φάγαμε, θέλοντας να αποδώσει ευθύνες κάθετα κι όχι επιμεριστικά ως έπρεπε όταν όμως είπε ο κόσμος αφού μαζί τα φάγαμε καλό είναι μαζί να αποφασίσουμε, δοθείσης της ευκαιρίας του δημοψηφίσματος ο ίδιος άνθρωπος μίλησε για λαϊκή ανευθυνότητα. Σε απλά ελληνικά, μαζί τα φάγαμε οπότε φταίω, άρα γιατί δεν πρέπει να έχω λόγο τώρα; Ευτυχώς όμως η κατά το δοκούν χρήση του λόγου και της αλήθειας δεν είναι ικανή να αποπροσανατολίσει κανένα, μιας και μέσα στην προσπάθεια να δημιουργήσουν το νέο πολιτικό πεδίο τα ΜΜΕ (ολιγάρχες) μαζί με μαϊντανούς παρακμιακής μορφής αποδόμησαν πλήρως όλη τη μεταπολίτευση προσφέροντας άπλετο χώρο στο μόνο πρόσωπο που διαισθάνθηκε ο κόσμος πως φέρει την ελπίδα. Τραγικό να εκμηδενίζεις τους παλιούς για να φέρεις τους νέους της δική σου κοπής αλλά ο λαός να επιλέγει το αδιανόητο: να κάνει κυβέρνηση το πρώην 3% παρά την σκόπιμη προσπάθεια φασιστοποίησης που επιχειρείς. Τούτο βέβαια μαρτυρά την ελλειμματική τους παιδεία κι ασφαλώς το προφανές γεγονός ότι μάλλον ζουν εκτός τόπου και χρόνου.

Τσιτάτα ανύπαρκτης ιδεολογικής σύγκρουσης που επαναφέρονται δεκαετίες μετά τη λήξη του ψυχρού πολέμου είναι στα μάτια του κόσμου αστειότητες κι η αντιπαράθεση καταρτισμένων, καλλιεργημένων ανθρώπων με κάθε λογής φασισταριά το μόνο που έκανε ήταν να συσπειρώσει τους εν γένει φασίστες, που ελλοχεύουν σε κάθε πρότερο κομματικό σχηματισμό, παρά να σπείρουν τον πολυπόθητο διχασμό. Σταδιακά δε όλος ο συρφετός θα αποτελέσει λίαν συντόμως αμελητέα μειοψηφία και θλιβερή ανάμνηση. Το δρόμο λοιπόν στον Τσίπρα τον άνοιξε διάπλατα η καθεστηκυία τάξη με την αμετροέπεια και την σοβαρής μορφής ηλιθιότητα που την διακρίνει. Παραβλέποντας την ιστορική συνέχεια, τη δύναμη του χαρακτήρα και τα ιστορικά προηγούμενα έφτασαν να οργιάζουν στην κυριολεξία για την αποδοχή των ξένων απαιτήσεων κι η απάντηση ήταν παρόλη την ασφυξία με τις κλειστές τράπεζες (εταιρικές λογικές μαφίας) το πάνδημο όχι για πρώτη ιστορικά φορά στον ξένο παράγοντα.

Η ερμηνεία πρέπει να  ακολουθήσει μια γραμμική πορεία τετράγωνης λογικής που είναι αναγκαία για να εξηγήσουμε το αποτέλεσμα να συνθλίβονται κόμματα κι οικογένειες από κάτι που μαζί με τους φυσικούς τους συνδαιτυμόνες δεν μπορούν με τίποτε να ελέγξουν εξ’ ου κι αλυχτάνε προβλέποντας αρμαγεδώνες, σεισμούς, λοιμούς και καταποντισμούς. Η λαϊκή βούληση μέσα σ’ αυτή την παράνοια και την εκτός ορίων προπαγάνδα που ειλικρινά μπροστά της ωχριούν κι οι πιο στυγνές δικτατορίες είχε μεγαλύτερη ψυχραιμία απ’ τους εκβιαστές. Άλλη μια ιστορική πρώτη: να διατηρεί την ψυχραιμία του το θύμα κι ο θύτης να είναι σε διαρκή παροξυσμό. Είναι αλήθεια ανείπωτη η χαρά να βλέπεις τα πρόσωπα που απ’ την οθόνη βίαζαν συστηματικά για χρόνια την αξιοπρέπεια του κόσμου, να βρίσκονται σε εμφανή πανικό με βλέμματα γεμάτα τρόμο  αποκαλύπτοντας την πλήρη κι αναπόδραστη κενότητα και γελοιότητα τους. Στη γραμμική διαδοχή ο κόσμος δεν επέλεξε τον Τσίπρα επειδή του τον υπέδειξαν αλλά επειδή απροσδόκητα ώριμος μέσα στον ορυμαγδό αναζήτησε λύσεις ανθρώπινες κι όχι κτηνώδεις. Έφτανε που δήλωσε πως δε θέλει να είναι κόμμα διαμαρτυρίας αλλά να κυβερνήσει έτσι τον εμπιστεύτηκε κι έγινε κυβέρνηση και μη η επιτυχία της εκστρατείας του φόβου το 2012 θα ήταν από τότε στην εξουσία. Τώρα πάλι με το δημοψήφισμα με δεδομένη την ανοσία πια στον φόβο μιας κι οι άνωθεν ξεπέρασαν κάθε όριο ανθρώπινης ανοχής δεν στήριξαν το όχι γενικά κι αόριστα παρά μόνο όταν ο ίδιος τους δήλωσε πως σε περίπτωση νίκης του ναι φεύγει και δυστυχώς τη μόνη του ελπίδα κανείς δεν την αφήνει να φύγει γιατί ξέρει πως μετά έρχεται το χάος. Οι παράλληλοι βίοι των προηγούμενων σωτήρων ακολουθεί τη λογική της διαυγούς πλειοψηφίας που εκμηδενίζει τα παράσιτα βλέποντας σε όλο του το μεγαλείο τον διαβρωμένο και σάπιο ως τα τρίσβαθα χαρακτήρα τους. Με ένα όχι όλα ήρθαν στο φως κι άνοιξαν πια όλων τα μάτια. Ξεκαθαρίστηκε ποιός λειτουργεί με καθαρή ιδιοτέλεια απ’ το κάθε χωριό ως τους προμαχώνες της ελίτ και των καναλιών.

Το τελικό συμπέρασμα είναι πως ο Έλληνας προσπαθεί να βρει πλέον τον εαυτό του επανακαθορίζοντας τους στόχους και τη ζωή του και είδε σε ζωντανή σύνδεση τους θιασώτες και μειονεκτικούς επαρχιώτες της Ευρώπης να εκλιπαρούν για μια υπογραφή υποταγής (τέτοιοι πατριώτες ήταν πάντα) μα τώρα πια γνωρίζει πως την υπογραφή δεν την θέλουν για την χώρα αλλά για να μοιράζονται τα πλούτη με τους ευρωπαίους ομοίους τους κι ας είναι και δευτεράντζες του κερατά. Ίσως δεν είναι παράταιρο να πει κανείς πως την επαρχιωτίλα ο απλός λαός την έχει αποτινάξει και μόνο οι στυλοβάτες του λάιφ στάιλ και της πολιτικοοικονομικής διαπλοκής την έχουν κορώνα στο κεφάλι τους. Είναι οι νέοι που δεν κουβαλούν τα σύνδρομα των παλιών και τη συνακόλουθη δουλικότητα τους σε καθετί ξένο. Αυτοί είναι που θα απαιτήσουν τον αυτοκαθορισμό και την οριστική μας ταυτότητα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι γιατί κακά τα ψέματα με γνώμονα τις συντάξεις δεν χτίζεις μέλλον απλά διαλύεις το παρόν.

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)