Του Τάκη Παν. Παπαδημητρίου 

«Δρεπανιές» θανάτου, αλλεπάλληλες, στην Πρέβεζα και στο Θεσπρωτικό (το χωριό μου) που μας πήραν συγχωριανούς φίλους, συγγενείς και γνωστούς καλούς και αξέχαστους.

Κάποιες «απώλειες» μας βρήκαν… «προετοιμασμένους» κι άλλες καθόλου. Ίσως, γι’ αυτό, αυτές μας μαύρισαν την καρδιά. Όμως και στις πρώτες και στις δεύτερες «η λύπη πάντα παρούσα / κι ο πόνος να μαγκώνουν την καρδιά».

Μέσα στον Ιούνιο λοιπόν, «έφυγαν» από κοντά μας κάποιοι φίλοι και συγχωριανοί. Πύκνωσε δηλαδή το μήνα αυτό η ζωή σε αποχωρισμούς. Οπότε: φιλία, γνωριμία, συγχωριανικότητα έγιναν πια, φωτεινή ανάμνηση και μάταιη, πλέον, αναζήτηση. Αριθμούμε:

1. Πάνος Χ. Καρβέλης: Μας εγκατέλειψε στις 11 Ιουνίου. Ο αδελφικός φίλος, ο σεμνός σύζυγος της συγχωριανής νηπιαγωγού Μαρίας Γεωργ. Λογοθέτη, από τα αιματοβαμμένα χώματα του Μεσολογγίου, ύστερα από οχτάμηνη πάλη με την αρρώστια του. Ζούσε στην Πρέβεζα, όπου είχε κάνει φίλους εγκάρδιους και ως συμπολίτης χρηστός και ωφέλιμος άφησε αγαθή μνήμη στην τοπική κοινωνία ως άριστος οικογενειάρχης και χαρακτήρας αγαθού ανθρώπου.

2. Γεώργιος Σωκρ. Λογοθέτης: Έφυγε στις 25 Ιουνίου. «Ο μπάρμπα Γιώργος» όπως τον έλεγαν πολλοί, ο σ. συνεταιριστικός υπάλληλος, ο άνθρωπος της παρέας του καφενείου, ο «έξω καρδιά» συγχωριανός (πεθερός του Πάνου Καρβέλη) με την γερή μνήμη, που σαν έπαιρνε φόρα να διηγείται πολλά γεγονότα, να περιγράφει πρόσωπα και ιστορίες του παρελθόντος δεν έλεγε να σταματήσει, λες και διάβαζε σελίδες… βιβλίου. Μήπως, όμως, έτσι «διάβαζε» το βιβλίο της ζωής του;

3. Αθηνά Σπ. Νταλαγιάννη. Αναπαύθηκε στις 26 Ιουνίου. Η αξέχαστη γειτόνισσά μου Αθηνά, που με την παρουσία της ζωντάνευε το παλιό πατρικό της σπίτι, η κόρη που αφοσίωσε τη ζωή της στους γονείς της, που τους γεροκόμησε αγόγγυστα χρόνια ολόκληρα, δίχως να κοιτάζει τον εαυτό της και τη ζωή της.

Η Αθηνά ήταν απόλαυση, σαν κουβέντιαζες μαζί της. Αυτό το διαπιστώναμε εγώ και η γυναίκα μου, όσες φορές επισκεφτόμαστε το πατρικό μας σπίτι. Εκείνη μας ενημέρωνε και μας πληροφορούσε για το ποιοι πεθάνανε, ποιοι παντρεύτηκαν, ποιοι γέννησαν, ποιοι ξενιτεύτηκαν, ποιοι ξαναγύρισαν στο χωριό, ποιοι είναι άρρωστοι κ.λπ.

Σιμώνοντας οι μεγάλες γιορτές Χριστούγεννα – Λαμπρή, η αείμνηστη Αθηνά ασβέστωνε τα σκαλιά του σπιτιού της, αλλά και τα σκαλιά και το θυροστόμι του κατάκλειστου πατρικού σπιτιού μου. Και την Πρωτομαγιά κρεμούσε στην πόρτα του στεφάνι από λουλούδια και την Κυριακή των Βαΐων δαφνόφυλλα βάγια!

Αλησμόνητη Αθηνά! Σε βλέπουμε να μας «μαλώνεις» όταν μας έβλεπες: «Άιστε, ωρέ παιδιά! Τι γίνκαταν! Χαθήκαταν!» Ας έχεις την ανάπαυση των δικαίων, που τη δικαιούσαι.

4. Σωκράτης Σωτ. Παπαδήμας. «Δραπέτευσε» κι εκείνος στις 27 Ιουνίου. Ο καλός, ο πολύτιμος σύντροφος, ο στοργικός πατέρας και παππούς, ο εγκάρδιος φίλος και δοκιμασμένος συγγενής, ο σοβαρός επιστήμονας γεωπόνος, ο ευσυνείδητος υπάλληλος και ο πρ. έγκυρος Δ/ντής της Διεύθυνσης Γεωργίας Πρέβεζας, ο υπεύθυνος Προϊστάμενος, Νομαρχιακός Σύμβουλος και Αντινομάρχης, ο πάντα πρόθυμος να εξυπηρετήσει τον καθένα και τους πάντες, αμέσως, φτάνει μονάχα να ήταν νόμιμο δικαιούμενο, αυτό που του ζητούσαν.

Ο Σωκράτης! Παρόλα τα «κατ’ αξίαν» οφφίκια και θέσεις που κατά καιρούς έλαβε, δεν έδειξε ποτέ οίηση, εκείνη δηλαδή την αηδιαστική αλαζονεία που συνήθως αποκτούν κι επιδεικνύουν όσοι «παρ’ αξίαν» ανέρχονται σε θώκους εξουσίας και φυσικά, λόγω ύψους… ζαλίζονται!

Λίγες μέρες πριν μας εγκαταλείψει, είχα την ευκαιρία να τον δω, να τον αγκαλιάσω και να τον φιλήσω στο Νοσοκομείο, που νοσηλευόταν στην Αθήνα,  όπου έδινε με πολύ μεγάλη υπομονή τον άνισο αγώνα με την ασθένειά του. Υπέμενε καρτερικά λέγοντας με θάρρος: «Το παλεύω»!

Άλλοι πολλοί είπαν και θα πουν για τα πολλά και αναμφισβήτητα χαρίσματα και τις αρετές του Σωκράτη Παπαδήμα και την πολυσχιδή προσφορά του. Για μένα ήταν και παραμένει ακριβός και γνήσιος συγγενής και φίλος. Και οι φίλοι δεν αξιολογούνται, αλλά αγαπιούνται. Και μ’ αυτή την ψυχική σκευή, συμμετέχω στο βαρύ πένθος της Δώρας της γυναίκας του, της Κούλας της ακριβής του κόρης, του  παλληκαριού του λεβέντη γιου του Σπύρου, του απαρηγόρητου αδελφού του Δημήτρη, και όλων των στενών συγγενών του.

Αγαπητοί μου αναγνώστες,

Ας είναι αυτά τα φτωχά μου λόγια ωχρό αντικαθρέφτισμα της εκτίμησης και της αγάπης μου που έτρεφα και τρέφω, για τους παραπάνω αείμνηστους φίλους και συγχωριανούς, ένα προσωπικό μνημόσυνο και μια προσωπική προσπάθεια ώστε η αγαπητική μνήμη μου να διατηρήσει ανάμεσά μας την πολύτιμη παρουσία τους.

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)