Γράφει: Ο Κώστας Τραχανάς

Μαγεμένα, οργισμένα, απατηλά, προφητικά, αρχέγονα ποτάμια και ποτάμια φυγής…

Έξι ποτάμια: Νείλος, Πηνειός, Ινδός, Σηκουάνας, Τίβερης και Τίγρης.

Έξι γκρίζα ποτάμια. Έξι θολά ποτάμια. Έξι πόλεις.Έξι τόποι. Έξι πολιτισμοί.

Έξι διηγήματα. Έξι ιστορίες. Έξι παραμύθια. Έξι μύθοι. Έξι ποτάμια, ιδιαίτερα γνώριμα στη συγγραφέα, που έζησε κοντά τους και  διασταυρώνονται με ημέρες του 20ουαιώνα. Ποτάμια των παιδικών και νεανικών της χρόνων.

Έξι ποτάμια γοητευτικά, που σε τραβούνε κοντά τους, με μια ακατανίκητη  έλξη. Έξι ποτάμια που πάντα ρέουν στην ίδια κοίτη. Έξι ποτάμια που είναι μαγεία να κυλάς πάνω στις επιφάνειές τους, με ένα πλεούμενο και  ανάμεσα σε δυο όχθες, που όλο γεννούν εικόνες νέες, αναπάντεχες. Όχθες και ποταμίσια λιμάνια, που έχουν κόσμο, κίνηση, πόλεις, φύση, ζωή!!

Ποτάμια μοναχικά, σφριγηλά και γαλήνια. Ποτάμια ορμητικά, μαυροκόκκινα, βουερά και φουσκωμένα. Ποτάμια που αρμενίζουν οι φελούκες, που μοιάζουν με άσπρα θαλασσοπούλια. Ποτάμια στις όχθες των οποίων ανθίσαν σημαντικοί αρχαίοι πολιτισμοί, που πρασινίζουν τις ερήμους  τους και ποτίζουν τη φρυγμένη τους γη. Ποτάμια που στην αριστερή όχθη τους είναι η Κοιλάδα των Βασιλέων. Ποτάμια που διασχίζουν οι ψυχές για να περάσουν στην αθανασία. Περάσματα  από τη ζωή στο θάνατο…

Ποτάμια που πλημμυρίζουν  την γη των φτωχών. Ποτάμια που έχουν το καλό πνεύμα. Που τα λατρεύουν οι άνθρωποι. Που τα ξορκίζουν. Που τα τιμούνε και τα προσκυνάνε. Που τους μιλάνε, τους λένε τον πόνο τους, τους τραγουδάνε και καίνε τους νεκρούς τους. Ποτάμια που στέλνουν  στους ανθρώπους, μυστικά  μηνύματα. Που έχουν μια υπερκόσμια δύναμη. Που οι άνθρωποι  αφήνονται στα αγκαλιά τους. Ποτάμια που πνίγουν  στην αγκαλιά τους, τους απογοητευμένους και  τους ερωτευμένους. Που διώχνουν τους ανθρώπους μακριά τους. Στους ποταμούς αυτούς οι μετάνοιες, το  προσκύνημα και τα παρακάλια…

Ποτάμια απατηλά, αλλά και πιστά. Ποτάμια, που ο πυρπολημένος ουρανός του δειλινού, με τα μαγικά βυσσινιά χρώματα, βάφουν τα νερά τους χρυσοκόκκινα. Ποτάμια αρχέγονα, που κυλάνε και προσφέρουν στην γη τα αγαθά τους, την ευεργετική ιλύ τους.

Ποτάμια που το νερό τους είναι αγνό, ρωμαλέο, οργισμένο. Νερό που γεννά τη ζωή…Νερό που μαγεύει…Που εξαγνίζει…Που λυτρώνει…Που γιατρεύει…Που φέρνει τη λησμονιά…

Ένα μαγικό ταξίδι,  στα ποτάμια της ζωής της, από την πολυταξιδεμένη  Μαρία Γαρζώνη-Μαυρικίου .

Διαβάστε το.

 

Η Μαρία Γαρζώνη-Μαυρικίου γεννήθηκε το 1921 στην Αίγυπτο από Έλληνες γονείς ιταλικής καταγωγής. Στην πολύχρονη ζωή της ταξίδεψε και έζησε σε πολλές χώρες. Πόλεμοι και εξεγέρσεις συχνά καθόρισαν τις διαδρομές της. Το φθινόπωρο του 1940 το ξέσπασμα του πολέμου ματαίωσε την αναχώρησή της από την Αίγυπτο για σπουδές στην Αθήνα. Έτσι, με κύριο προσόν τη γλωσσομάθειά της – μιλάει πέντε γλώσσες -, έμεινε στην Αίγυπτο και εργάστηκε στα γραφεία της Εταιρίας της Διώρυγας, στο Πορτ Σάιντ.
Από την πόλη αυτή, μέτωπο του «πολέμου του Σουέζ», διέφυγε το 1956 με τα δύο παιδιά της, Δημήτρη και Πέτρο, προς το εσωτερικό της Αιγύπτου, όπου εργαζόταν ο άντρας της, Γιάννης Μαυρίκιος, πολιτικός μηχανικός. Όταν τέλειωσε ο πόλεμος, εγκατέλειψε οριστικά τον τόπο των παιδικών και νεανικών της χρόνων και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στην Ελλάδα, όπου έμεινε από το 1957 μέχρι το 1963, οπότε και ακολούθησε στο Πακιστάν τον Γιάννη, που επιτηρούσε έργα στη Λαχώρη. Από την πόλη αυτή, μέτωπο του ινδο-πακιστανικού πολέμου του 1965, διέφυγε διασχίζοντας την έρημο Θαλ μέχρι το Αφγανιστάν. Οι περιπέτειες του δύσκολου αυτού ταξιδιού αποτελούν το υλικό ενός από τα πολλά ανέκδοτα αφηγήματά της. Επόμενη χώρα διαμονής η Λιβύη (1966-1967), με γεύση από τον πόλεμο των «Έξι Ημερών» αλλά και γυρίσματα στην αρχαία Κυρήνη για την πρώτη ταινία του γιου της Δημήτρη, στην οποία πρωταγωνιστούσε. Η συνεργασία μητέρας και γιου θα επαναληφθεί και σε επόμενες ταινίες στη Γαλλία, στην Ιταλία και στην Ελλάδα.
Μετά τη δικτατορία των συνταγματαρχών εγκαθίσταται με την οικογένειά της στο Παρίσι. Ο Μάης του ’68 γίνεται το καλωσόρισμα σε μια ακόμη ταραγμένη πατρίδα, όπου θα ζήσει επί δεκαοχτώ χρόνια, θα σπουδάσει Ιστορία της Τέχνης στη Σχολή του Λούβρου και θα αποκτήσει τη γαλλική υπηκοότητα.
Από το 1984 ζει στην Αθήνα.
Τα Ποτάμια είναι το πρώτο από τα έργα της που γίνεται βιβλίο.

 

 

 

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 5.0/5 (1 vote cast)
«Ποτάμια» Μ. Γαρζώνη-Μαυρικίου Εκδόσεις Κέδρος 2015, 5.0 out of 5 based on 1 rating