(Μονοπάτια της πορείας μου: 1957-1986)

Προσωπική έκδοση – Θεσπρωτικό, 2015

   Ο Λελοβίτης Φώτης Παπαφωτίου, ο ικανός και φωτισμένος δάσκαλος, το καλοκαίρι του 2015 μας χάρισε το νέο βιβλίο του « Ο Δάσκαλος», με υπότιτλο: Μονοπάτια της πορείας : 1957 – 1986». Είναι μια οδοιπορία της διδασκαλικής του διακονίας, σε διάφορα Δημ. Σχολεία του Νομού Πρέβεζας.

Το βιβλίο στο εξώφυλλο φέρει φωτογραφίες με τους μαθητές του Δημ. Σχολείου Κερασόβου-Άσσου, το 1966, σε εκδρομή στη γενέτειρά μας στο Θεσπρωτικό και στο οπισθόφυλλο συνοπτικό βιογραφικό του συγγραφέα. Το αφιερώνει δε σε όλους τους κατά καιρούς μαθητές του. Στο κυρίως σώμα του βιβλίου προτάσσεται μια συγκινητική επιστολή του άλλοτε μαθητή του Δημήτρη Κώνστα και εμπνευσμένος πρόλογος του συγγραφέα, που με τον λυρισμό του προδιαθέτει τον αναγνώστη τι θα διαβάσει. Κι αρχίζει το επίπονο αλλά ωραίο παραμύθι της περιδιάβασης του σχολικού βίου του συγγραφέα με τον περιπετειώδη ΔΙΟΡΙΣΜΟ, την ΟΡΚΩΜΟΣΙΑ, το ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ στο ΧΩΡΙΟ ΛΥΓΙΑ, το ΚΑΦΕΝΕΙΟ, την ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, τη ΣΧΟΛΙΚΉ ΕΡΓΑΣΙΑ, τις ΑΠΟΚΡΙΕΣ τη ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ και άλλα άκρως ενδιαφέροντα θέματα, σε μικρές ενότητες με εύστοχες επικεφαλίδες.  Η μια περιγραφή διαδέχεται την άλλη. Η μια εικόνα την προηγούμενη. Η εξιστόρηση χειμαρρώδης, καθηλωτική που σε γεμίζει πότε λύπη, πότε σε κάνει να κρυφογελάς με τα απρόοπτα και όσα διαδραματίζονται στο σχολικό αλλά και στο ευρύτερο περιβάλλον του χωριού.

Η δασκαλική «Οδύσσεια» του Φώτη συνεχίζεται με εντονότερο ενδιαφέρον στα επόμενα κεφάλαια: Την υπηρεσία του στο Δημ. Σχολ. ΛΟΥΤΣΑΣ. Ίδιες εμπειρίες, ίδιες δυσκολίες, αλλά το ίδιο και καλύτερο το μεράκι του δασκάλου και η διάθεσή του και το πείσμα του να προσφέρει, υπερνικώντας τα χίλια δύο εμπόδια: Σχολείο πρωί-απόγευμα, μεγάλος αριθμός μαθητών, έλλειψη βιβλίων και υλικοτεχνικής υποδομής, φτώχια, άτακτη φοίτηση κ.λ.π που με τη συνεργασία των γονέων και της κοινότητας, ο άοκνος δάσκαλος πετύχαινε όλο και πιο καλά κι ελπιδοφόρα αποτελέσματα.

Από το κομμάτι της δασκαλικής του ζωής στη Λυγιά και στη Λούτσα, εντυπωσιάζουν οι ντόπιες φιγούρες  του Μπάρμπα-Ναστάση, του Παπά-Νικόλα, του Γιωργο-Ντούσκα, του Νίκου του Τυφλού, του Κώστα Καρανάσιου που ψάρευε και μαγείρευε … σμέρνες!!! Και το Θεογέφυρο και το λιμανάκι του Αϊ Θωμά.

Επίσης, τα απρόοπτα με τον εμβολιασμό των παιδιών, του αδήλωτου (μη εγγεγραμμένου) μαθητή και τα … εφευρήματα για τις πολιτιστικές εκδηλώσεις, το «ζ’ λαπ» (βοσκός σκότωσε φώκια στη στεριά γιατί φοβήθηκε μη του φάει τα πρόβατα!!!), το «BIZMARK” (λατρεμένο ποδήλατο, ο αχώριστος σύντροφος του συγγραφέα).

Κάποτε ο δάσκαλος πήρε μετάθεση για τη Λάκκα Θεσπρωτικού και συγκεκριμένα στο 2/θέσιο Δημοτικό Κερασόβου Άσσου, πράγμα που τον ικανοποίησε ιδιαίτερα, αφού είναι κοντά στο χωριό του και απέχει μόνο δέκα χιλιόμετρα.

Νέος αγώνας διαβίωσης, νέα προσπάθεια. Εδώ ο δάσκαλος αντιμετώπισε δυσκολίες ιδιαίτερες όπως την έλλειψη επάρκειας νερού, την απουσία των περισσοτέρων γονέων  των μαθητών που εργάζονταν στη Γερμανία και σ΄ άλλες χώρες της Ευρώπης, τα Αρβανίτικα και όλες εκείνες οι ελλείψεις του σχολείου που είχαν και τα προηγούμενα σχολεία, η έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος κ.α.  Πάλι σε εφαρμογή η στενότερη συνεργασία γονέων, παππούδων, γιαγιάδων και κοινότητας. Κι εδώ αγώνας να λειτουργήσει συσσίτιο, να γίνει εκκλησία νέα για τον εκκλησιασμό των παιδιών. Με τη βοήθεια όλων και περισσότερο τη χρηματική ενίσχυση των απόδημων γονέων σιγά-σιγά το Σχολείο ξαναλειτούργησε ως φιλεργατική κυψέλη με πολιτιστικές εκδηλώσεις, χειρωνακτικές εκθέσεις, Αθλητισμό, κονσερβοποίηση, προσπάθεια ανάδειξης μνημείων κ.λ.π.

Εδώ ξεχωρίζουν ιδιαίτερα τα κεφάλαια: Το άδοξο τέλος του νερόμυλου, το μπόλιασμα των δέντρων, η διαμονή στο Κεράσοβο με τη σύζυγό του τη Λελοβίτισσα δασκάλα Ευαγγελινή Παπακώστα και η γέννηση των τριών παιδιών τους του Γιώργου, της αξέχαστης Ειρήνης που τόσο πρόωρα μας εγκατέλειψε και της Βάσως!

Το βιβλίο κλείνει με τη σύντομη περιγραφή της εκλογής του και της θητείας του στη Δ.Ο.Ε. (ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ), στην ΑΔΕΔΥ, την επιστροφή του «οίκαδε» και την υπηρεσία του στα Δημοτικά Σχολεία Λούρου, Θεσπρωτικού και Ριζοβουνίου και σταματά τη χρονιά 1985-86, που παραιτήθηκε για να διεκδικήσει το Δήμο Θεσπρωτικού, ως υποψήφιος Δήμαρχος, πράγμα που το κατάφερε. Λιτός ο επίλογος σφραγίζει μια δασκαλική υπηρεσία από το 1957 έως το 1986. Όλο το βιβλίο του είναι διανθισμένο με πλήθος ασπρόμαυρων φωτογραφιών από τη ζωή του δασκάλου και τη σχολική ζωή στα σχολεία που πέρασε, με κατατοπιστικές λεζάντες για πρόσωπα, χώρους και τόπους.

Αυτό είναι το καινούργιο βιβλίο του Φώτη. Τελειώνοντας και αφού τον συγχαρώ για το ωραίο δώρο που μας έκανε, υπεύθυνα δηλώνω: Διαβάζοντας το «ΔΑΣΚΑΛΟ» του Φώτη Παπαφωτίου αισθάνθηκα ότι είμαι εγώ ο οδοιπόρος δάσκαλος στη μεγάλη περιπετειώδη περιπλάνηση της δασκαλικής του ζωής του που με τόση γλαφυρότητα περιγράφει αλλά και κάθε ανώνυμος δάσκαλος που στις εσχατιές της ελληνικής επικράτειας, μόνος κι αβοήθητος τις δεκαετίες του 1950 και 1960 (και παλιότερα) έδωσε τα νιάτα του, την ψυχή του και τη ζωή του ολόκληρη για να προοδεύσει αυτός ο τόπος, να ξεφύγει από τη μιζέρια και την υπανάπτυξη, τη στέρηση, τη φτώχια, και τον μαρασμό, καλούδια που ο φοβερός 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος και ο αδελφοκτόνος εμφύλιος του κληρονόμησαν.

 

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)