Η συμμετοχή των εργαζομένων στους διάφορους κλάδους εργασίας στις εκδηλώσεις κατά του φορολογικού και συνταξιοδοτικού νομοσχεδίου ήταν μικρή σε σχέση με αντίστοιχες κινητοποιήσεις του παρελθόντος.
Και δεν είναι λίγοι εκείνοι που καταλογίζουν «ευθύνη» στους επικεφαλής συνδικαλιστές με την αιτιολογία ότι παραμένουν στα πόστα τους επί πολλά χρόνια –πολλές δεκαετίες σχεδόν- με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να έχουν αποστασιοποιηθεί από τα συνδικάτα και να μη συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις.

Είναι μια εύκολη εξήγηση, η οποία μπορεί και να περιέχει δόση αλήθειας, χωρίς ωστόσο να είναι ολόκληρη η αλήθεια για την αποχή των εργαζομένων από τις κινητοποιήσεις. Το γεγονός ότι πολλά από τα συνδικαλιστικά στελέχη βρίσκονται σ’ αυτές τις θέσεις επί μακρό χρονικό διάστημα αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα συμμετοχής, αφού οι συνθήκες του εργατικού χώρου έχουν αλλάξει χωρίς παράλληλα να αλλάξουν και τα πρόσωπα που καθοδηγούν τα κινητοποιήσεις. Το γεγονός ότι χρειάζονται πρόσωπα με νέες ιδέες προσαρμοσμένες στα σύγχρονα προβλήματα των εργαζομένων, είναι κάτι παραπάνω από φανερό. Δεν είναι όμως η μόνη αιτία της μικρής συμμετοχής των εργαζομένων στις διεκδικήσεις.

Είναι και άλλες αιτίες, όπως για παράδειγμα η κούραση της κοινωνίας, η αναποτελεσματικότητα των διεκδικήσεων, η «αναμονή» των εργαζομένων για το τι μέλλει γενέσθαι, η αποστροφή της νεολαίας από τους τρόπους διεκδίκησης και αρκετές ακόμα αιτίες τις οποίες μπορεί ο καθένα να προσθέσει.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι απαιτείται ένας ειλικρινής διάλογος για να εξεταστούν οι λόγοι της μικρής έως ασήμαντης συμμετοχής των εργαζομένων στις διεκδικήσεις. Διάλογος ο οποίος θα θέσει επί τάπητος όλα τα ζητήματα των εργαζομένων και που θα ψάξει να βρει τις αιτίας της μικρής συμμετοχής. Και στο βαθμό που μπορεί, θα κινητοποιήσει τους εργαζόμενους κάθε κλάδου να συμμετάσχουν στις διεκδικήσεις. Διάλογος τον οποίον έχει ανάγκη και η εργαζόμενη κοινωνία και οι πολίτες.

 

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)