Γράφει ο Γιώργος Αλ. Ευαγγέλου

Κλείνει αισίως σχεδόν εφτά χρόνια η παράδοση του μυαλού του μέσου Έλληνα στη δίνη μιας ετεροκαθορισμένης, σχολαστικά σχεδιασμένης κι ακραιφνούς δυναμικής παράνοια. Δεν είναι λίγο να παίζεται πάνω από ένα λαό, ένα μοτίβο επιβίωσης που υποτίθεται πως πρέπει να ακολουθήσει μέσα από καλλιέργεια φοβικών, ενοχικών συνδρόμων για 7 διαδοχικά χρόνια με επίμονη επανάληψη όρων και λέξεων, που σχηματοποιούν την διαμόρφωση μιας συστημικά χρήσιμης πλειοψηφικής κοινής γνώμης.

Απευθύνεται η αδάμαστη, μα διόλου αδέσμευτη πληροφόρηση (ηλεκτρονική, έντυπη, διαδικτυακή) σε ένα κοινό που η καθημερινότητά του έχει προ πολλού γίνει αισθητή μάχη κι αγώνας επιβίωσης, με χρήση λέξεων κι ορισμών, τους οποίους εκ των προτέρων έχει αποκόψει απ’ την ουσία τους. Τούτο επιτυγχάνεται στρεβλωτικά, με αναφορές που ενίοτε αγγίζουν τα όρια της μεταφυσικής, που με τη σειρά της τροφοδοτεί  την αδιάκοπη φοβία κι ακολούθως την επιθυμητή παραλυτική αδράνεια. Μελετώντας την ψυχοσύνθεση του νεοέλληνα, μέσα απ’ τη μετάλλαξή του σε κακέκτυπο δυτικοευρωπαίου πολίτη, τουτέστιν καταναλωτή και κυνηγό του υπέρτατου υλικού πολιτισμού (προσφορά της δυτικόφερτης κοινωνίας της αφθονίας) χτύπησαν ακριβώς στο σημείο που θα πονούσε πέραν του δεόντως, που δεν είναι άλλο απ’ την απώλεια της ευμάρειας, των περιουσιακών στοιχείων και των ιερών αποταμιεύσεων. Χρήσιμο δε εργαλείο για σίγουρη επιτυχία είναι η σκόπιμη παραποίηση στοιχείων κι όρων για να προσαρμοστούν καλύτερα τα υπολανθάνοντα νοήματα στο μανδύα της αυθεντικότητας και της αδιαμφισβήτητης ορθότητας, μόνο που τούτο παράλληλα προϋποθέτει και την κατακρεούργηση της γλώσσας και των εκλογικεύσεων που παράγει.

Σε πολιτικό επίπεδο μιλούν για αριστερά και δεξιά που δήθεν αντιμάχονται, ενώ κανείς δεν ενσκήπτει στην ουσιαστική έννοια των όρων, που απ’ τη μία είναι η κοινωνιοκεντρική αντιμετώπιση των προβλημάτων κι απ’ την άλλη η ατομοκεντρική. Πληροφοριακά επισημαίνω πως αμφότερες υπογράφουν αβίαστα τις προσταγές και τα διατάγματα του επαναστατημένου παγκόσμιου κεφαλαίου, που δεν έχει άλλο τρόπο αντίληψης απ’ αυτόν της ευημερίας των αριθμών. Συνεπώς δε μιλάμε για πολιτική διαφοροποίηση αλλά για απόλυτη ομοιογένεια.

Μιλούν για δημοκρατία με μειοψηφική κυβέρνηση χωρίς καμία δυνατότητα θεσμικού κοινωνικού ελέγχου και για δικαιοσύνη έχοντας όμως από πριν στο απυρόβλητο το πολιτικό προσωπικό με αμφίβολες συνταγματικές πρακτικές και κομματικοποιημένο το δικαστικό σώμα. Γίνεται κάθε τόσο λόγος για τις παθογένειες της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας χωρίς να γίνεται μνεία στον όρο παθογένεια που σημαίνει εκ γενετής πρόβλημα ,που ως τέτοιο δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με μια τροπολογία ή έναν νέο νόμο καθώς πρόκειται για βαθιά και πολύπλευρα προβλήματα που χρήζουν σίγουρα άλλης μεταχείρισης. Λένε πως το συνταξιοδοτικό, η υγεία, θέλουν μεταρρύθμιση κι εννοούν περικοπές κι ελαχιστοποίηση, τη στιγμή που το κοινωνικό κράτος είναι συνταγματική υποχρέωση, ενώ η οποιαδήποτε μεταρρύθμιση θα έπρεπε να εστιάζει στην απαλειφή των κραυγαλέων ανισοτήτων μέσα από εξαρχής καθορισμό των προϋποθέσεων και των μεγεθών με αναλογική προσέγγιση και φυσικά την ανεξαρτησία απ΄ το κομματικό κράτος των φορέων σύνταξης κι υγείας. Ο όρος δωρεάν παιδεία είναι άλλη μια ματαιολογία, αφού είναι γνωστό σε όλους πως το δωρεάν έχει προ πολλού ξεπεραστεί, η δε παιδεία έχει πάψει επίσης προ πολλού να είναι παιδεία. Σχετικά θα ήταν λογικός ένας επανακαθορισμός της παιδείας με προσαρμογή στα δεδομένα και τις ανάγκες της σημερινής ελληνικής κοινωνίας κι όχι η κάκιστη αντιγραφή μεταρρυθμίσεων ολότελα ξένων με τη δική μας πραγματικότητα, για να ξανααλλαχθούν σίγουρα σε λίγο καιρό.

Ανταγωνιστικότητα ακούμε συνεχώς τόσα χρόνια, που είμαι βέβαιος πως έγινε προσφιλής λέξη για πολλούς μας μηχανικά. Ανταγωνιστικότητα νοείται η δυνατότητά σου να ξεπεράσεις κάποιον στον ίδιο τομέα δραστηριοποίησης, τώρα σε ποιόν ακριβώς τομέα εμείς μπορούμε να ανταγωνιστούμε την κεντροευρωπαϊκή βιομηχανική ή ακόμη κι αγροτική παραγωγή πραγματικά μου διαφεύγει. Ή κάνεις ένα ολοκληρωμένο σχεδιασμό των παρούσων παραγωγικών δυνατοτήτων σου και σχεδιάζεις στρατηγικά σε βάθος δεκαετιών την ανάπτυξη σου σε τομείς που μπορείς να αναπληρώσεις τον χαμένο χρόνο κι επιλέγοντας νέους ή σταδιακά θα κλείσεις και την τελευταία μικρή βιοτεχνία που διαθέτεις, πουλώντας όλα τα υπόλοιπα επί πινακίου φακής. Ανάπτυξη μια άλλη πολύπαθη λέξη που σημαίνει την δυνατότητα της ανόδου του επιπέδου παραγωγής, αλλά δυστυχώς προσπαθούμε να κάνουμε ανάπτυξη χωρίς να ξέρουμε σε ποιά παραγωγή. Γίνεται φανερό πως οι λέξεις έχουν απολέσει την αξία και χρήση τους κι ο γλωσσικός κανιβαλισμός φτάνει στο σημείο να μιλούν με όρους WallStreet κι επιτηδεύματα πρακτικά ηλίθιων, εντολοδόχων της ισχυρής κεφαλαιακής νέας τάξης, που τώρα αντί για σύνορα και διακρατικές σχέσεις προσδοκεί  να ελέγξει συνειδήσεις.

Σκόπιμη είναι λοιπόν αυτή η αοριστολογία κι η πάγια επανάληψη αποφθεγματικών φράσεων ώστε να γίνουν ψυχοσυνθετικό αποτύπωμα και να οδηγήσουν στην ομαδική χαύνωση, μετριάζοντας αισθητά τις πιθανότητες αντίδρασης. Βγαίνουν σήμερα κυβερνητικά στελέχη που καπηλευόμενα τον όρο αριστερά, λειτουργούν ως πρωτοπαλίκαρα του MiltonFriedman και δεν αισθάνονται ούτε ένα ίχνος ντροπής. Σαθρό είναι δε το επιχείρημα, ποιόν θα προτιμούσες εκεί, γιατί η κοινωνία πήρε θέση κι είχε ελπίδα, τώρα αν εσύ δεν μπορούσες λόγω πίεσης ή εκβιασμού φύγε και μην ανοσιουργείς όπως κι οι άλλοι. Οι άλλοι δε, αφού υπογράφουν μαζί τα πάντα κομπορεύονται πως μπορούν να τα κάνουν διαφορετικά, τη στιγμή που υπόγραψαν τον ίδιο κι απαράλλαχτο μπούσουλα .

Η απώλεια απαντοχής της ελπίδας θα βαραίνει καίρια την νεοαριστερά, που έστω κι αν δεν ευθύνεται για την οικονομική κατάσταση, ευθύνεται για την ολοκληρωτική πλέον παράδοση της χώρας στα αρπακτικά της διεθνούς τοκογλυφίας και δυστυχώς προσέβαλλε ιδέες κι αγώνες δεκαετιών καθ’ όπως φαίνεται για μια καρέκλα εξουσίας. Πρωθυπουργός που δεν είναι παντός καιρού, αποκαλύπτει ανοιχτά τον εκβιασμό και λέει ορθά κοφτά πως δεν μπορεί να συναινέσει σ’ ένα έγκλημα. Τότε ίσως να εμπνέονταν κι ο ελληνικός λαός και μέσα απ’ την περηφάνια του να άρχιζε μια εθνική αντίσταση, αψηφώντας τον φόβο  παντελώς, χαράζοντας καινούρια σελίδα στα χρονικά της παρουσίας του στον κόσμο.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη αυτό που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ αποδίδετε καλύτερα και πιο εύστοχα με τη λέξη προδοσία. Προδοσία ιστορίας, αγώνων, αίματος και προπαντός της ελπίδας και τούτο είναι ασυγχώρητο γιατί το υπόλοιπο σινάφι του αμοραλισμού, της εξαπάτησης, του δοσιλογισμού η κρίση μας έδωσε την ευκαιρία να το απολαύσουμε και να το επισημάνουμε σε όλο του το μεγαλείο αλλά το αβαντάρισμα κι η πρόδηλη υπακοή σε εκβιασμούς στους οποίους ο λαός είπε κάτω από αφόρητη πίεση όχι, δεν μπορεί να χωνευθεί με τίποτε. Παρεμπιπτόντως η αθέτηση των υποσχέσεων κι η στροφή των 360 μοιρών ενός κόμματος δεν ανάγει σε συναυτουργούς αυτούς που το ψήφισαν γιατί περισσότερο απ’ όλους αυτούς πρωταρχικά πρόδωσε. Η συνέχιση λοιπόν της παραποίησης, της παρανοϊκής ερμηνείας των λέξεων συνεχίζεται μ’ αμείωτη ένταση και πρωτίστως χωρίς καμιά ελπίδα διαφυγής στον ορίζοντα. Μόνο που οι λέξεις πολλές φορές γίνονται όπλο στα χέρια αυτού που η ζωή βρίσκεται στο επίκεντρο της καταστροφής και που μέσα απ’ τη μοναχικότητα που βιώνει πλέον ως πολίτης αυτού του κρατιδίου, θα τους δώσει τελικά το σωστό τους νόημα αφού μετά το ατόπημα της κατ’ επίφαση αριστεράς, αντιλαμβάνεται πως τη λύση τελικά πρέπει να τη δώσει ο ίδιος και θα τη δώσει!

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΛ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)