Του Ορέστη Ανδρίκου*

Θα σου τα πω μπερδεμένα, με κουβέντες από δω και από εκεί και με λέξεις ίδιες με τις δικές σου.

Με του χούντα είχαμε και ηθικούς φραγμούς.

Με τους κομμουνιστές είχαμε και ηθικούς φραγμούς.

Με τους σοσιαλιστές είχαμε και ηθικούς φραγμούς.

Με τη δημοκρατία γενικότερα έχουμε και ηθικούς φραγμούς.

Όταν η δημοκρατία είναι κοντά στην ηθική, τότε ο πολίτης γαληνεύει. Όταν απομακρυνθεί η μία από την άλλη, ο πολίτης αγριεύει.

Όταν ζούσατε όλοι μαζί, η ηθική υπερτερούσε της πολιτικής για τη συνύπαρξη. Εκείνη την εποχή η προβατίνα είχε όνομα και η μυρωδιά του γουρουνιού δεν ενοχλούσε κανέναν. Μου είπες πως με τη Νίκαινα κοιταχτήκατε για πρώτη φορά με τον καθρέφτη του αυλακιού. Εγώ θα όριζα τη λέξη σεμνότητα, με αυτό το κοίταγμα. Επίσης μπάρμπα Νίκο θα σου έλεγα ότι οι αξίες πηγάζουν από το φυσικό. Θα σου έλεγα επίσης ότι οι αξίες είναι ένστικτο, ή αλλιώς είναι ψυχή που τις νοιώθουμε όταν είμαστε απόλυτα μόνοι.

Όταν οι λύκοι πάνε μεγάλα ταξίδια, ακολουθούν κανόνες της φύσης που το λέμε ένστικτο. Μπροστά ο έμπειρος και δυνατός, στο μέσον τα θηλυκά και τα μικρά και στο τέλος ο πιο δυνατός και ο πιο έμπειρος. Αυτό το κάνουν πάντα. Τρώνε πρώτα τα μικρά και τα ανάπηρα, ενώ οι δυνατοί, άμα χρειαστεί, μένουν και νηστικοί.

Πριν από εκατό χρόνια στα χαρακώματα του Βερντέν της Γαλλίας, σκοτώθηκαν σε λίγους μήνες επτακόσιες χιλιάδες άνθρωπο. Οι γερμανοί ήθελαν να νικήσουν τους Γάλλους και οι Γάλλοι ήθελαν να νικήσουν τους Γερμανούς. Ο ένας λαός ήθελε να υποτάξει τον άλλον.

Αργότερα το σαράντα τέσσερα, ο Χρήστος, ο Γιώργος, ο Μπάμπης και ο Γιάννης, πήγαν να βαρέσουν τους Γερμανούς. Λίγους μήνες μετά, ο Γιώργος, ο Χρήστος και ο Μπάμπης, μαλώνανε για το οποίος πέτυχε τον Γιάννη …για καύχημα. Στο μνημείο όμως έμεινε γραμμένο το όνομα του Γιάννη ως φονευθείς από τους Γερμανούς.

Πώς μπορούμε μπάρμπα Νίκο να πετάξουμε το νου και την ψυχή από το σώμα; Βασανίζεται ο κλέφτης από τον δικό του νου; Τι σε έκανε να μου πεις ότι δεν ήσουν σωστός με τους άλλους; Τι σε κάνει να εξομολογηθείς σε έναν άλλο κλέφτη όπως είμαι εγώ;

Μήπως δεν βρήκες καταφύγιο στη δημοκρατία τότε; Μήπως ήσουν αμόρφωτος;

Με και εγώ που είμαι μορφωμένος, είμαι και κλέφτης και αναζητώ έναν άλλον κλέφτη για να στηριχθώ. Κάνω δηλαδή ακριβώς το ίδιο με σένα. Επίσης μπάρμπα Νίκο και τότε είχαμε δημοκρατία και τώρα έχουμε δημοκρατία.

Τότε και τώρα είσαι καλός Χριστιανός …το βλέπω. Νοιώθω και εγώ καλός Χριστιανός. Πάω εκκλησία …κάνω την προσευχή μου και ανάβω μεγάλες λαμπάδες. Αφήνω στο παγκάρι μεγάλο λεφτό και να φαίνεται. Χαιρετάω πάντα αυτόν που ανάβει μεγαλύτερες λαμπάδες.

Πρόλαβα και διάλεξα έναν πολύ γνωστό Άγιο, πλήρωσα των Αγιογράφο και έβαλε από κάτω το όνομά μουμε μεγάλα γράμματα.

Και τι έγινε που για αυτά που έδωσα πήρα μια απόδειξη.

Και τι έγινε που αυτή την απόδειξη την πήγα στην εφορία και γλύτωσα διπλάσιο φόρο από αυτά που έδωσα.

Στην εκκλησία με τα όλα, εγώ.

Για την ψυχή βρε αδελφέ, όχι σαν τον νεαρό πρωθυπουργό που δεν κάνει το σταυρό του και δεν πάτησε ποτέ σ’ αυτή….

αλλά όπως…

-Ο τραπεζίτης που θα σου δώσει χρήμα

-Ο εργοδότης που θα σε προσλάβει

- Ο έμπορος που σε έχει πελάτη

- Ο δάσκαλος που σε μαθαίνει γράμματα

- Ο όποιος να ‘ναι με λεφτά.

Τα λεφτά θέλω να σου τα πάρω για να σε νικήσω. Ότι έχεις θέλω να σου το πάρω για να μπορώ να τραφώ με το …κρίμα αυτός… Την εξουσία θέλω να σου πάρω για να σε διατάζω.

Πήρε ο πολιτισμός μου μπάρμπα Νίκο όλο το σχήμα και το έδωσε σε πολύ λίγους. Μια αρπαγή πολλών ετών… Πήραν οι δύο, αυτό που ήταν για τους χίλιους.

Η εποχή σου και η εποχή μου είναι ίδια. Η εποχή μας και η εποχή των Ρωμαίων είναι ίδια. Η εποχή μας και η εποχή της Τουρκοκρατίας είναι ίδια.

Η μόνη διαφορά είναι ότι τώρα, στη δική μου εποχή, τους δύο μπορούμε να τους δούμε.

Για να μοιάζουν με εμάς, έγιναν ευεργέτες και επί πλέον μας δώσανε και κάποιες ευκολίες, για να τους αντικαταστήσουμε ..αν χρειαστεί.

Έτσι λιγοστέψαμε από αυτούς, που θα περιμέναμε να μας πουν ποιος είναι ο γαλήνιος τρόπος συνύπαρξης, που θα μπορούσαν να μας ορίσουν τους κανόνες ηθικής …για τη γαλήνη που ψάχνουμε. Αυτοί οι λίγοι που τελευταία κόλλησαν στους δύο, θα καθυστερήσουν το νέο, το καινούργιο, το φυσικό, που είχαμε και χάσαμε.

Όπως κάθε πολιτισμός και ο δικός μας θα καταρρεύσει ακόμη και αν οι δύο γίνουν δέκα. Δεν θα το μάθουμε εμείς.

Επομένως δεν έκανες κανένα κακό μπάρμπα Νίκο, όταν η φαμίλια σου σκορπίστηκε. Έψαχνες τη φαμίλια σου με άλλον τρόπο…

Όμως τώρα ποτίζεις ένα δεντράκι

-Που δεν σε νοιάζει αν καρπίσει.

- Που δεν σε νοιάζει ποιος θα φάει τα φρούτα, όταν καρπίσει.

- που δεν θα διώξεις το πουλί που κάθεται δίπλα στο φρούτο

- και σου αρέσει να τρως ένα μισοφαγωμένο λέγοντας ότι με εκείνο το ζωάκι είχαμε το ίδιο γεύμα .για σήμερα.

Μια μπόρα πέρασε…

-όταν ήσουν πλούσιος και έστειλες τον ηλικιωμένο πατέρα στο γηροκομείο …γιατί κατουρούσε έξω από τη λεκάνη

- όταν κοιμόσουν ανήσυχος, γιατί σκεφτόσουν πως θα εξαπατήσεις εκείνον τον ανήμπορο, τον πνευματικά άρρωστο, για να του πάρει το χωράφι του

- όταν σκεφτόσουν πως θα βάλεις φόλα στα κουταβάκια του γείτονα.

Σφίξε μου το χέρι μπάρμπα-Νίκο όσο θέλεις … να κοιμάσαι ήσυχος.

 

*Ο Ορέστης Ανδρίκος είναι καθηγητής μαθηματικών

 

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)