Ο Παναγιώτης Χατζηπέρος  γεννήθηκε  τον Μάρτιο του 1950 και μεγάλωσε στον Πόρο Τροιζηνίας .Τελείωσε το Λύκειο στις Σπέτσες και το 1968 εισήλθε στην Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, απ’ όπου αποφοίτησε το 1972 ως Σημαιοφόρος Μηχανικός του Πολεμικού Ναυτικού. Στην περίοδο της Δικτατορίας συμμετείχε στην Ανταρσία του Α/Τ ΒΕΛΟΣ στην Ιταλία (Μάϊος 1973),καταδικασθείς ερήμην για την πράξη του αυτή. Έζησε στην εξορία μέχρι την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Κατά την διάρκεια της εξορίας του υπηρέτησε ως Γ’ Μηχανικός στο Εμπορικό Ναυτικό. Το 1974 επέστρεψε στο Πολεμικό Ναυτικό και υπηρέτησε σε όλους τους τύπους των πλοίων του Π.Ν. εκτός Υ/Β, καθώς επίσης και σε επιτελικές θέσεις του ΓΕΝ. Το 1989 διετέλεσε Υπασπιστής του ΥΕΘΑ Ι. Χαραλαμπόπουλου. Αποστρατεύτηκε με αίτησή του με τον βαθμό του Πλοιάρχου (Μ)ε.α. τον Σεπτ. 1993.Διετέλεσε ,Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Πόρου δύο φορές. Σήμερα είναι  Αντιπεριφερειάρχης Π. Εν. Νήσων Αττικής.

 

Πότε ξεκίνησε η ιδέα της συγγραφής του βιβλίου «Στην σκιά του Ποσειδώνα», εκδόσειςHistorical Quest;

Η ιδέα ξεκίνησε από την εποχή της «περιπέτειας» της ανταρσίας. Ακόμα και ο τίτλος του βιβλίου είχε επιλεγεί από τότε. Ήταν τόσο έντονα τα συναισθήματα και πυκνά τα γεγονότα που δεν άφηναν κανένα περιθώριο μη καταγραφής.

 Πού αναφέρεται η μελέτη σας;

Η μελέτη μου είναι μία αυτοβιογραφία, με ιδιαίτερη έμφαση στην ανταρσία του Α/Τ ΒΕΛΟΣ και τα γεγονότα της εποχής.

Από πότε ξεκινήσατε την καριέρα σας ως αξιωματικός στο Πολεμικό Ναυτικό; Ποιοι ήταν οι ποιο σημαντικοί σταθμοί σας;

Στο Πολεμικό Ναυτικό εισήλθα το 1968 «ανορθόδοξα» γιατί δεν διέθετα φάκελο στο Αστυνομικό Τμήμα του Πόρου. Ορκίστηκα σαν Σημαιοφόρος-Μηχανικός το 1972. Το ίδιο «ανορθόδοξα» αποστρατεύτηκα το 1993 με απόφαση του Υπουργού ΥΕΘΑ, παρά την αντίθετη απόφαση του Ανώτατου Ναυτικού Συμβουλίου.

Ένας από τους σημαντικούς σταθμούς μου ήταν η εισαγωγή μου στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και βέβαια η ορκωμοσία μου σαν Σημαιοφόρος, που για μένα ειδικά απετέλεσε άθλο. Η γνωριμία μου με τον «Καπετάνιο» αείμνηστο Νίκο Παππά απετέλεσε σημαντικό σταθμό και στη συνέχεια με την συμμετοχή μου στην ανταρσία, που ήταν ο πιο σημαντικός σταθμός και καθόρισε νομοτελειακά την ζωή μου.

Πότε πήρατε μετάθεση στο Α/Τ «ΒΕΛΟΣ»; Ποιες ήταν οι συνθήκες στο πλοίο;

Μετάθεση πήρα τον Σεπτέμβριο του 1972 και παρουσιάστηκα σχεδόν ταυτόχρονα με τον «Καπετάνιο» Νίκο Παππά, ο οποίος μέχρι τότε υπηρετούσε στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Πόρος.

Το Α/Τ ΒΕΛΟΣ με «Καπετάνιο» το Νίκο Παππά είχε μια δημοκρατική αύρα, η οποία ξεχώριζε από τα υπόλοιπα πλοία, όπως μου περιέγραφαν τότε οι «πρωτόμπαρκοι» συμμαθητές μου. Βέβαια η πρώτη μου επαφή με το πλοίο ήταν περιορισμένη, καθότι, όταν ζητήθηκε εθελοντής για την προπαίδευση των ναυτών, ήμουν ο πρώτος που δήλωσε υποψηφιότητα,  λόγω του ότι θα παρουσιαζόταν σαν ναύτης προπαιδευόμενος ο αδερφός μου Μαρίνος. Και βέβαια δεν μπορούσα να αποφύγω τη «δοκιμασία» της επιθυμίας της μητέρας μας να τον αναλάβω υπό την προστασία μου. Έτσι αποσπάστηκα για περίπου 2 μήνες από το Α/Τ ΒΕΛΟΣ στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Κανελλόπουλος.

 

 Ποια ήταν η σχέση σας με τον κυβερνήτη Νίκο Παππά;

Η γνωριμία μου με τον «Καπετάνιο» έγινε τον Σεπτέμβριο του 1972, καθοδόν του προς ανάληψη των καθηκόντων του ως Διοικητή στη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών Ναυτικού του ΚΕ Πόρος. Από τότε ξεκίνησε μία κοινωνική και οικογενειακή σχέση, μέσα όμως στο τυπικό υπηρεσιακό πλαίσιο. Κορυφώθηκε με την ανταρσία και στην συνέχεια, όταν επιστρέψαμε, με πάντρεψε το Νοέμβριο του 1975 και ο γιος του, Τάκης Παππάς, βάπτισε την κόρη μου Μάιρα.

Πότε πραγματοποιήθηκε η ανταρσία στο «ΒΕΛΟΣ»;

Όπως είναι γνωστό την εποχή εκείνη εξυφαίνετο το Κίνημα του Ναυτικού, το οποίο ήταν σχεδιασμένο να εκδηλωθεί γύρω στις 23 Μαΐου 1973. ο Νίκος Παππάς ήταν από τους πρωτεργάτες του Κινήματος, όπως μάθαμε εκ των υστέρων. Το Κίνημα προδόθηκε και εμείς που το μάθαμε από τα Ιταλικά μέσα ενημέρωσης, λόγω της συμμετοχής μας σε νατοϊκή άσκηση στην περιοχή της Ιταλίας, αντιδράσαμε με την ανταρσία που έλαβε χώρα στις 24, 25, 26 Μαΐου 1973. Οπότε αποβιβαστήκαμε στο Φιουμιτσίνο της Ιταλίας και οδηγηθήκαμε για ανακρίσεις στην Κοστιούρα της Ρώμης, την αντίστοιχη ΓΑΔΑ της Ιταλίας.

Για ποιο λόγο συνέβη;

Όπως είπα και πιο πάνω, το Κίνημα του Ναυτικού προδόθηκε, συνελήφθησαν οι Αξιωματικοί που είχαν εμπλακεί στο Κίνημα και βασανίζονταν στα κάτεργα της ΕΣΑ. Επομένως δεν μπορούσαμε να μείνουμε απαθείς στα βασανιστήρια και τις κακοποιήσεις των συναδέρφων μας στην Ελλάδα. Η αντίδραση μας ήταν άμεση. Αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε τον «Καπετάνιο» στις ενέργειες του και αποχωρήσαμε από το σχηματισμό της άσκησης του ΝΑΤΟ, επικαλούμενοι άρθρο της Συνθήκης του ΝΑΤΟ που προβλέπει την αποχώρηση σε περίπτωση εσωτερικού ή εξωτερικού κινδύνου. Μετά την αποχώρηση μας αγκυροβολήσαμε στα διεθνή ύδατα έξω από το λιμάνι του Φιουμιτσίνο (επίνειο της Ρώμης) και με ανακοίνωση μας προς όλα τα ειδησεογραφικά πρακτορεία ότι είμαστε αντίθετοι προς το χουντικό καθεστώς των «αναξιωματικών» της χούντας.

Ποια ήταν η στάση της τότε ελληνικής κυβέρνησης;

Το δικτατορικό καθεστώς αιφνιδιάστηκε. Στην αρχή προσπάθησαν να το υποβαθμίσουν. Όταν όμως διαπίστωσαν την σοβαρότητα της κατάστασης, ζήτησαν από την Ιταλική κυβέρνηση να μας εκδώσει στην Ελλάδα. Είχαν δε ετοιμάσει και μία ΝΤΑΚΟΤΑ (ελικοφόρο αεροσκάφος μεταφοράς προσωπικού) για το σκοπό αυτό. Η Ιταλική κυβέρνηση πιεζόμενη από τα Ιταλικά συνδικάτα αρνήθηκε την έκδοση μας. Μετά από μερικές μέρες και αναλογιζόμενοι την σοβαρότητα της καταστάσεως, έκοψαν την χορηγία στον τότε Βασιλιά (1 Ιουνίου 1973), άνοιξαν τις φυλακές, έκλεισαν τα ξερονήσια και απελευθέρωσαν χιλιάδες Δημοκράτες αγωνιστές. Παράλληλα προκήρυξαν και το ψευτο-δημοψήφισμα του ΝΑΙ και του ΟΧΙ για το πολίτευμα στο τέλος Ιουλίου 1973. Στην συνέχεια διόρισαν Πρωθυπουργό  τον Μαρκεζίνη, προσπαθώντας να δώσουν μια δημοκρατική επίφαση στο τυραννικό καθεστώς.

Πώς σας αντιμετώπισαν τα ελληνικά αλλά και τα ξένα ΜΜΕ;

Όπως ήταν φυσικό, η αυθόρμητη, απρόβλεπτη και πρωτοφανής αυτή ενέργεια, για τα δεδομένα του ΝΑΤΟ, έγινε αμέσως παγκόσμιο γεγονός. Για τα ελληνικά ΜΜΕ δεν γίνεται λόγος, λόγω της τραγικής λογοκρισίας που υπήρχε από το καθεστώς. Για τα διεθνή όμως ΜΜΕ αποτελούσε πρώτο γεγονός για πάρα πολύ καιρό. Ένας από τους λόγους που μας υποχρέωσαν οι Ιταλικές αρχές να εγκαταλείψουμε το Α/Τ ΒΕΛΟΣ όσοι ζητήσαμε πολιτικό άσυλο, ήταν και η συμφόρηση που δημιουργήθηκε από την παρουσία μας στην περιοχή, στον εναέριο και θαλάσσιο χώρο του αεροδρομίου αλλά και του λιμανιού του Φιουμιτσίνο, καθώς και οι κίνδυνοι που απέρρεαν από αυτό.

Ποια ήταν η συνέχεια;

Όσον αφορά στον Ελληνικό λαό είχε πολλές θετικές επιπτώσεις καθόσον αναθάρρησε και είδε ελπίδα στο βάθος του τούνελ, της αφόρητης καταπίεσης, των βασανιστηρίων, των φυλακίσεων, των εξοριών, της λογοκρισίας κλπ. Όσον αφορά εμάς, λόγω της απόταξης μας,  μετά από ένα διάστημα υπήρχε θέμα επιβίωσης και έτσι ο καθένας αναγκάστηκε να πάρει τον δρόμο του. Τον δικό μου δρόμο περιγράφω στο βιβλίο μου.

Πώς νιώθετε τόσα χρόνια από τότε, που βλέπετε να εκδίδετε η μαρτυρία σας σε βιβλίο;

Η συγγραφή του βιβλίου, όπως προείπα, ήταν ένα όνειρο 43 ετών. Είχα καθήκον και υποχρέωση να αποτυπώσω την δική μου μαρτυρία και να καταθέσω άγνωστες πτυχές για να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νέοι. Στην κατεύθυνση αυτή, για την διατήρηση της ιστορικής μνήμης, ήταν και η διάσωση του Α/Τ ΒΕΛΟΣ και η μετατροπή του σε Μουσείο του Αντιδικτατορικού Αγώνα (ΜΑΑ). Ήθελα να δείξω και να επισημάνω ότι η ανταρσία του Α/Τ ΒΕΛΟΣ ήταν μία ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ, ΑΥΘΟΡΜΗΤΗ και ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΗ κίνηση, για αυτό και πέτυχε. Βέβαια, υπάρχει βαθιά πικρία γιατί όλα αυτά τα όνειρα και τα οράματα κατασπαταλήθηκαν, με αποτέλεσμα σήμερα να βρισκόμαστε σε αυτή την τραγική κατάσταση.

Παραβρέθηκα στην παρουσίαση που κάνατε στην Περιφερειακή Διεύθυνση Πειραιά. Μαζί σας είδα και παλιούς σας συναδέλφους. Ποιες είναι οι γνώμες τους για το βιβλίο;

Οι «αντάρτες» του ΒΕΛΟΥΣ είμαστε σύντροφοι με την κυριολεξία της λέξης. Είμαστε δεμένοι σαν γροθιά, με αγάπη και αλληλεγγύη και βέβαια τα σχόλια ήταν μόνο θετικά, όχι μόνο από αυτούς αλλά και από όλους τους συναδέρφους.

Γιατί μέχρι σήμερα θεωρείται σπουδαία η κίνηση της ανταρσίας του Α/Τ «ΒΕΛΟΣ»;

Η ανταρσία του Α/Τ ΒΕΛΟΣ ήταν κορυφαία αντιστασιακή πράξη γιατί προήρχετο από στρατιωτικούς, οι οποίοι θυσίασαν καριέρα, οικογένεια και πολλά άλλα στο βωμό της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας, της Ισοπολιτείας και της Ισονομίας. Έδωσαν ελπίδα στον Ελληνικό λαό και άνοιξαν τον δρόμο για νέους αγώνες που ακολούθησαν. Λόγω της υφής του εγχειρήματος δεν δόθηκε η ανάλογη προβολή. Αυτό αποτελεί αντικείμενο του ιστορικού του μέλλοντος.

 Αν γυρίζατε πίσω το χρόνο ποια στιγμή θα κρατούσατε από τότε;

Θα κρατούσα την στιγμή που ανακοίνωσα στον Καπετάνιο «Μαζί σου και στο θάνατο» και φυσικά το δάκρυ του Καπετάνιου.

Τι θα απευθύνατε στους νέους;

Ο αγώνας για την Δημοκρατία, την Ελευθερία και την Εθνική αξιοπρέπεια, είναι υπεράνω όλων και βέβαια αδιαπραγμάτευτα.

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)