Δεν ξέρω αν ήταν καλύτερα από τα πολλά λόγια και τις ευχές για καλή χρονιά ή και μαζί με αυτά, να υπήρχε κάτι το ξεχωριστό. Για τα παιδιά των σχολείων ο λόγος, που τη Δευτέρα πήγαν για πρώτη μέρα στο σχολείο τους και δέχτηκαν τις ευχές από τους μεγαλύτερους και τους προεστούς, οι οποίοι είχαν να πουν έναν καλό λόγο και για τους γονείς και τους δασκάλους, μετά το τέλος του καθιερωμένου αγιασμού.

Και όταν λέμε ότι μαζί με τα ευχετήρια λόγια θα μπορούσε να υπάρχει και κάτι άλλο, κάτι ξεχωριστό, εννοούμε ότι θα μπορούσαν τα σχολεία, τα γυμνάσια και τα λύκεια, να «βάλουν τα καλά τους» και να υποδεχτούν τους μαθητές. Οι μικροί μαθητές ίσως κάτι τέτοιο το είχαν ανάγκη πολύ περισσότερο από τους μεγαλύτερους μαθητές, να βλέπουν το σχολείο τους σαν δικό τους σπίτι και όχι αφιλόξενο και ξένο προς αυτούς.

Θα μπορούσε ας πούμε ο χι επίσημος που παρίστατο στον αγιασμό, να είχε φροντίσει να δοθούν στα παιδάκια λίγα λουλούδια, να είχαν φροντίσει οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων να δοθούν στα παιδιά ένα γλυκό, να είχαν φροντίσει οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, μαζί με τα βιβλία να μοιράζονταν στα παιδιά και κάποια μαθητικά δρώμενα.

Αυτά όλα μαζί θα έκαναν τη μέρα ξεχωριστή και τους μαθητές να αισθανθούν ότι δεν είναι στη σκέψη των μεγαλύτερων όταν τελειώνει η σχολική χρονιά, ή όταν πετυχαίνουν σε κάποια σχολή.

Ίσως αυτά να φαντάζουν περίεργα. Είναι όμως ο συνδετικός κρίκος μεταξύ του παιδιού και του σχολείου. Μεταξύ των μαθητών, των γονέων και των δασκάλων τους. Και μιλάμε για πολύ απλά πράγματα.

 

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)