Την Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2017 ωρα 9.00 μ.μ.

στο Πολιτιστικό Κέντρο Πρέβεζας

η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας

προβάλλει την αργεντίνικη ταινία

Ultimo Tango

του German Kral 

Μετά την προβολή της ταινίας

θα γίνει η κοπή της βασιλόπιτας της ΚΛΠ

στο φουαγιέ του Πολιτιστικού Κέντρου.

Θα ακολουθήσει Milonga

από τους χορευτές tango της πόλης μας.

Σας καλούμε όλους να συμμετάσχετε

 στη μικρή αυτή γιορτή μας

Γενική είσοδος 6 ευρώ

Λίγα λόγια για την ταινία

Η Μαρία Νιέβες Ρέγο, 80 ετών σήμερα και ο Χουάν Κάρλος Κόπες, 83 ετών, γνωρίστηκαν όταν ήταν 14 και 17 αντίστοιχα και χόρεψαν μαζί για περίπου πενήντα χρόνια. Σε αυτά τα χρόνια αγάπησαν και μίσησαν ο ένας τον άλλον και πέρασαν πολλούς επίπονους χωρισμούς αλλά πάντα στο τέλος γύριζαν πίσω ο ένας στον άλλον. Τελικά αυτός την άφησε για μια γυναίκα 20 χρόνια νεότερη του, με την οποία και έκαναν μαζί δύο παιδιά. Τώρα, στη δύση της ζωής τους, ο Χουάν και η Μαρία θέλουν να μοιραστούν την ιστορία της αγάπης και του μίσους τους. Στην ταινία, οι δυο τους λένε την ιστορία τους σε μια ομάδα νέων χορευτών και χορογράφων τάνγκο από το Μπούενος Αϊρες, οι οποίοι και μεταμορφώνουν τις πιο όμορφες, συγκινητικές και δραματικές στιγμές του ζευγαριού σε χορογραφίες.

To «Τελευταίο Μας Τανγκό» είναι στην πραγματικότητα η «βρώμικη» ιστορία πίσω από τη γεμάτη επιτυχία, χαμόγελα και φιγούρες που ξεσήκωσαν έναν ολόκληρο λαό ιστορία δύο ανθρώπων που χόρεψαν τη ζωή τους μέχρι τη στιγμή που αποφάσισαν πως ήταν προτιμότερο να χωρίσουν για πάντα.

Μπορεί η ματιά του σκηνοθέτη να δίνει περισσότερο χώρο στην κυρία της υπόθεσης – και δίκαια, αφού είναι αυτή που με αξιοπρέπεια, μελαγχολία αλλά και πληγωμένο εγωισμό θα αφηγηθεί τα χρόνια του θριάμβου και των δύο, αφήνοντας άπλετο χώρο για νοσταλγία, θλίψη, μίσος και απέραντη αγάπη να απλωθούν στο μεγάλο καμβά μιας σχεδόν αυτοβιογραφίας.

Αλλά είναι στην αντιπαράθεση των δύο πρώην αιώνιων εραστών, που συναντιούνται παρά μόνο δυο φορές στην οθόνη, στις μνήμες τους που συμπίπτουν και στα θλιμμένα χαμόγελα με τα οποία στολίζουν το ένδοξο παρελθόν τους που ανακαλύπτεις πως ένα ντοκιμαντέρ για δύο χορευτές μιλάει για κάτι περισσότερο από ένα χορό και πως μια ιστορία αγάπης μιλάει για κάτι περισσότερο από την αγάπη.

Οσα θυμούνται η Μαρία Νιέβες και ο Χουάν Κάρλος Κόπες δεν είναι παρά η ίδια η ιστορία του τανγκό μέσα στον 20ο αιώνα και μαζί η μεγάλη ιστορία μιας χώρας που χόρεψε τα τελευταία αποθέματά ευημερίας της πριν βυθιστεί στη μεγάλη κρίση που τη στιγμάτισε – περίπου τα χρόνια που η δόξα του διάσημου ζευγαριού έφτανε στο τέλος της αφήνοντας για πάντα το παρελθόν στο παρελθόν.

Η επιλογή του Κραλ να αφηγηθεί τις σημαντικότερες στιγμές του ζευγαριού μέσα από σκηνοθετημένες χορογραφίες νέων ομάδων χορευτών τάνγκο που θαυμάζουν το ζευγάρι των Νιέβες – Κόπες και λαχταρούν να μάθουν όλες τις λεπτομέρειες της διαδρομής του, είναι παρακινδυνευμένη, αφού όσο όμορφες κι αν είναι, όσο παθιασμένα και αν μεταφέρουν την ιστορία που αφηγούνται, τόσο πιο μακριά κρατούν την απόσταση από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές.

Καμία χορογραφία, καμία σκηνοθεσία και σχεδόν καμία πρόζα δεν μπορεί να συγκριθεί με το πρόσωπο της 80χρονης Μαρία Νιέβες καθώς ανάβει το τσιγάρο της (με πίπα) και προσπαθεί να δικαιώσει τον άνδρα που αγάπησε περισσότερο στη ζώη της χωρίς να κρύψει την πίκρα για την επιλογή του να την παρατήσει, αλλά να συνεχίσει να χορεύει μαζί της.

Το «Τελευταίο Μας Τανγκό», περισσότερο από την ιστορία ενός έρωτα ή μιας χώρας, περισσότερο και από μια ωδή στο ίδιο το τάνγκο που παραμένει η επιτομή ενός ερωτισμού που μοιάζει ικανός να εκραγεί απροειδοποίητα ανά πάσα στιγμή πάνω στην οθόνη, είναι η ιστορία δύο ανθρώπων που δέθηκαν με κάτι πιο δυνατό από την αγάπη και κάτι πιο ερωτικό από τον έρωτα.

Αυτό που αφηγούνται μπορεί να είναι μικρότερο από αυτό που έζησαν, αλλά αυτό που έζησαν διατρέχει κάθε τους βλέμμα, λέξη και κίνηση. Σε κάθε χώρα το λένε αλλιώς, στην Αργεντινή το λένε τάνγκο…

Κινηματογραφική Λέσχη Άρτας ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ «ΑΓΑΠΑ ΜΕ, ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ»

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 29 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2017

«Θάρρος ή θάρρος;»

    Κλείστε τα μάτια. Κάντε μία πρόχειρη σκέψη και βρείτε με ποιες λέξεις συνδέετε τη ζωή όπως την ονειρεύεστε. Υγεία, τύχη, χρήμα, δημιουργικότητα, ευτυχία, αγάπη. Πλάστε εικόνες. Πιθανότατα σε μία απ’ αυτές να κρατάτε ευτυχισμένοι το χέρι ενός ανθρώπου που αγαπάτε, ενώ διανύετε την ένατη δεκαετία της ζωής σας. Καλά, οι πιο κυνικοί ίσως να κρατάτε το τυχερό δελτίο του Τζόκερ. Στις σκέψεις περί ζωής, όμως, υπάρχει και ένα outsider. Το θάρρος. Όλοι θα ήθελαν να έχουν περίσσιο, πολλοί ισχυρίζονται ότι είναι το βασικό τους χαρακτηριστικό γνώρισμα, λίγοι το αποδεικνύουν έμπρακτα στην καθημερινότητά τους. Πού μπορείς να το βρεις στην πιο ανόθευτη μορφή του; Μα στα παιδιά, φυσικά. Πατήστε stop, κάντε rewind, ανοίξτε τα μάτια.
Ο Ζουλιάν και η Σοφί, δυο μικροί φίλοι που μεγαλώνουν στη Λιέγη, βιώνουν την άνοστη και σκληρή πλευρά της ζωής με διαφορετικούς τρόπους. Από τη μία ο πρώτος, προσπαθεί να διαχειριστεί παρέα με τον αυταρχικό πατέρα του το γεγονός ότι η μητέρα του είναι βαριά άρρωστη. Από την άλλη η δεύτερη, βιώνει τον κοινωνικό ρατσισμό στο έπακρο από τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας της λόγω της πολωνικής καταγωγής της. Οι ζωές τους αλλάζουν εν ριπή οφθαλμού από τη στιγμή που ο Ζουλιάν αποφασίζει να της δανείσει ένα παιχνίδι – καρουζέλ ώστε να την κάνει να νιώσει καλύτερα. Η κομβική αυτή κίνηση πυροδοτεί ένα στοίχημα που θα τους ακολουθεί για μια ζωή. Για να ξαναπάρει κάποιος πίσω το καρουζέλ, πρέπει να κάνει ό, τι του πει ο άλλος και τούμπαλιν. Κανόνες και ηθικοί φραγμοί δεν υπάρχουν. Μία ακραία βερσιόν του «Θάρρος ή Αλήθεια;» ξεκινά, χωρίς τη δεύτερη επιλογή. Τα χρόνια περνάνε, οι ζωές τους αλλάζουν, ο έρωτάς τους δυναμώνει, το ίδιο, όμως, και οι εγωισμοί τους οι οποίοι διατηρούν το παιχνίδι ζωντανό.

Το «Αγάπα με αν Τολμάς» δεν είναι άλλη μία ρομαντική κομεντί της σειράς, ούτε απλά η ταινία όπου η Μαριόν Κοτιγιάρ άρχισε να τραβάει πάνω της τα βλέμματα του παγκόσμιου κινηματογράφου. Είναι ένα αντισυμβατικό «παραμύθι» και ως τέτοιο πρέπει να το αντιμετωπίσουμε έτσι ώστε να νιώσουμε οικεία μαζί του. Διότι ο Γιαν Σαμιέλ στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο, τόσο ως σκηνοθέτης όσο και ως σεναριογράφος, βασίζεται στην υπερβολή για να προσεγγίσει το ρεαλισμό. Με διάχυτη την αύρα τής «Αμελί», που είχε προβληθεί μόλις δυο χρόνια πριν, αλλά και με μια ωμή αντιμετώπιση των κοινωνικών γίγνεσθαι που φέρνει στο νου τον Ντάνι Μπόιλ και το “Trainspotting”, καταφέρνει να κάνει το θεατή να ταυτιστεί με τους ήρωες.

Εκεί ακριβώς κρύβεται και η επιτυχία της ταινίας. Κατά τη διάρκεια της πορείας αυτού του παιχνιδιού νιώθεις τον έρωτα, το μίσος, την ευτυχία, τη λύπη, τη συντροφικότητα και την υπέρμετρη αντιπαλότητα να σε κυριεύουν. Οι διακυμάνσεις των συναισθημάτων είναι πολλές, οι ανατροπές ακόμη περισσότερες. Υπαίτιοι γι’ αυτό είναι σίγουρα και οι δύο πρωταγωνιστές, οι οποίοι μετέπειτα έγιναν ζευγάρι και στην κανονική ζωή. Κοτιγιάρ και Κανέ δείχνουν να ζουν στο έπακρο τους ρόλους τους, πείθοντας και υποστηρίζοντας σε κάθε καρέ το ασυνήθιστο σενάριο. Από την πρώτη στιγμή σου μεταδίδουν την ενέργειά τους, όντας ήρωες σε ένα παραμύθι που μοιάζει να μην έχει τέλος.
Η ζωή, όμως, είναι ένας κύκλος. Ίσως να μην επιλέχθηκε τυχαία και το καρουζέλ ως το ποθητό αντικείμενο γύρω από το οποίο περιστρέφεται το έργο. Και η αλήθεια είναι ότι όσο και να τη φανταζόμαστε ρόδινη υπό τους ήχους του “La Vie en Rose” της Edith Piaf, τόσο περισσότερο θάρρος χρειάζεται για να το κάνουμε πράξη. Εσείς, βέβαια, δεν θα χρειαστείτε καθόλου απ’ αυτό, μιας και το ραντεβού μας πηγαίνει για την Κυριακή 29 Ιανουαρίου στις 17:00 το απόγευμα, πάντα στο «ΣΙΝΕ ΠΑΛΛΑΣ» και με είσοδο ελεύθερη. Σειρά έχει μία ταινία του πρόσφατου παρελθόντος (2003) που θα την αγαπήσετε, αν «τολμήσετε».

Από τον Βασίλη Γκορόγια (μέλος της Κ.Λ.ΑΡΤ)

Κυριακή 29 Ιανουαρίου, ΣΙΝΕ ΠΑΛΛΑΣ                                           

Έναρξη Προβολής: 17:00                                                                   

Είσοδος Ελεύθερη

 

VN:F [1.9.13_1145]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)